(ขอบวก+เนียนรู้จักนะะ💖)

เหมือนจะเป็นเวลาเดียวกันกับที่เธอเดินเล่นมาแถวๆนี้พอดี คงจะอารมณ์สุนทรีไปหน่อยจนลืมว่าจะทำอะไร..?

" ... ? "

ในเมื่อมีคนทักทายแบบนี้ แถมกำลังหาเพื่อนร่วมกิจกรรมกันอยู่ด้วย แล้วตัวเองก็เดินหลงๆลืมๆ

[ใช้โอกาสนี้เลยก็ละกัน]

" เอ๋~ กำลังหาเพื่อนร่วมกิจกรรมอยู่พอดีเลย รบกวนแล้วๆ ฝากตัวด้วยนะคะ^^ "

" คุยอะไรกันอยู่หรอคะ ฉันรบกวนพวกคุณรึเปล่า? "

เธอจับคางตนเองและใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงิยหน้ามามองอีกครั้ง มีท่าทางหวั่นใจเล็กน้อยแต่ก็ยังคงยิ้มอยู่ อาจจะเป็นเพราะแววตาที่อีกคนมองมาหาก็ได้

" มาเดินเล่นพบปะผู้คนนิดหน่อยน่ะค่ะ และก็... "

กระเป๋าที่สะพายอยู่ถูกเปิดซิบออก มือเธอควานหาบางสิ่งที่อยู่ด้านใน และท้ายที่สุด...🥐🍫?

" ถ้าไม่รังเกียจ... "

หล่อนพูดเหมือนกำลังเว้นช่วงและต่อด้วยประโยคถัดไป แต่ไม่เลย เธอพูดจบแล้ว

นัยต์ตาสีดำขลับจับจ้องไปทางเด็กหนุ่มที่บังเอิญสบตาด้วย แม้ว่าหล่อนไม่ได้ตั้งใจ แต่ยังไงเสีย... มีสิ่งหนึ่งที่นาโอโกัต้องทำและมันสำคัญมากๆ

..เอาไว้ก่อนดีกว่า

" หืม... กำลังถ่ายรูปอยู่หรอคะ? "

น้ำเสียงและการพูดของเธอทั้งเนือย ช้า แต่ใสแจ๋ว ถ้าให้เปรียบเทียบคงเหมือน..สลอธ?

(ด้วยฟามยินดีค้าบบบ🍵✨️👀)

" ... "

นาโอโกะลูบคางครุ่นคิดและมองดูรูปที่อีกฝ่ายถ่ายออกมา เธอตาโตขึ้นพลางคิดในใจ ' ...สภาพเหมือนคนไม่ได้นอนขนาดนี้ แต่ยังถ่ายออกมาให้ดูดีได้( ﾟ□ﾟ)!? '

" .... เกินคาดมาก คุณโฮชิเนี่ยเก่งจริงๆเลย =w=✨️ "

เธอเอ่ยชมพร้อมกับยิ้มให้ ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะแฮบปี้เป็นอย่างมากเลยล่ะ

" ตะวันลับฟ้าแบบนี้.. แสงสวยอย่างที่คุณว่ามาจริงๆด้วย เป็นเหตุผลที่คุณมาถ่ายรูปแถวๆนี้สินะคะ 👀 "