เมฟิสโต้ยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์
แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ พอใจ ในปัจจุบัน

“จริงนะ”

“ผมชอบตอนที่คุณยืนข้างผมเงียบ ๆ แบบนี้”

เลเธียไม่ตอบ แต่ปล่อยให้มือเขาจับอยู่นานขึ้น นิ้วขยับเข้าหากันเล็กน้อย
เลเธียหยุดเดิน จนเมฟิสโต้หันมามอง

“แค่อยากหยุดดูพระอาทิตย์ตก”

แสงสุดท้ายจมหายไปกับขอบฟ้า
ไม่มีคำสาบาน ไม่มีคำหวาน
มีเพียง กาลเวลา ที่เติมเต็ม ความว่างเปล่า ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้

เมฟิสโต้เดินไปยืนข้างเธอและยื่นมือให้โดยไม่พูดอะไร
เลเธียมองมือเขาเพียงครู่เดียวก่อนจะวางมือลงอย่างเงียบ ๆ

ทั้งสองเดินช้า ๆ ไปตามชายฝั่ง เท้าเปล่าสัมผัสน้ำเย็น เสียงคลื่นกลบทุกอย่าง เหลือเพียงความสงบ

“คุณคิดว่าเราจะได้มาเดินแบบนี้บ่อยๆ ไหม”

เลเธียมองทะเล ดวงตาสีดำสะท้อนแสงอาทิตย์สุดท้าย

“…ไม่แน่”

“แต่ฉันคิดว่าแบบนี้… ก็ดีแล้ว“

เลเธียไม่ตอบ เพียงหันหน้าหนีเล็กน้อย แต่หูแดงจาง ๆ

“…อย่าพูดมาก“

เมฟิสโต้ก้มมองเธอ แววตานุ่มลงอย่างที่ไม่เคยให้ใครเห็น

“งั้นผมจะพูดให้น้อยลง และอยู่ให้นานขึ้นแทน”

ลมพัดผ่านอีกครั้ง กลีบดอกไม้ไหวเอน
เลเธียก้าวเข้าใกล้เขาอีกครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

“…ฉันจะอยู่จนกว่าดวงอาทิตย์จะลับฟ้า”

เมฟิสโต้ยิ้ม

“แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว สำหรับวันนี้”

เลเธียเงียบ สายตาเหลือบมองมือเขา ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

“…คุณนี่ ไม่เคยเปลี่ยนเลย”

เมฟิสโต้หัวเราะเบา ๆ
เลเธียวางมือลงบนมือเขา
เมฟิสโต้จับไว้หลวม ๆ ราวกับกลัวเธอหายไป
พวกเขาขยับก้าวช้า ๆ ไม่เป็นจังหวะนัก แต่สอดคล้องกันอย่างประหลาด

เลเธียไม่ยิ้ม แต่เสียงของเธอนุ่มลง

“ทุ่งดอกไม้… เงียบดีนะ”

“ก็เพราะผมอยู่ตรงนี้กับคุณ”

หิมะตกเบาลงบนเส้นผมของทั้งคู่
เมฟิสโต้เอื้อมมือไปปัดออกจากหัวเธออย่างแผ่วเบาไม่ได้พูดอะไร
แต่เลเธียขยับตัวเข้าใกล้ขึ้นอีกนิด

ไหล่ชนไหล่
เงียบ
อบอุ่น
ปลอดภัย

ในคืนที่โลกนับถอยหลังเข้าสู่ปีใหม่ ไม่ได้ต้องการคำอธิษฐานใด ๆ

แค่ได้นั่งข้างกัน

ก็เพียงพอแล้ว

เลเธียนั่งนิ่ง มือวางบนตัก แก้มขึ้นสีชมพูเพราะความหนา
เมฟิสโต้เอนหลังเล็กน้อย ท่าทีสบาย ๆ แต่ไหล่ของเขาเอียงเข้าหาเธอโดยไม่รู้ตัว ใกล้พอให้ไออุ่นลอดผ่านเสื้อคลุม

พลุแรกแตกกระจายบนท้องฟ้า
แสงสีชมพู ม่วง ขาว สะท้อนในดวงตาของเลเธีย
เธอเงยหน้ามองอย่างตั้งใจ เหมือนเด็กที่ไม่เคยเบื่อกับสิ่งสวยงาม

“สวยดีนะ”

เขาพูดเบาๆ
เลเธียพยักหน้า โดยไม่รู้ว่าเขาหมายถึงพลุหรืออะไร