น็อนที่กำลังเดินเล่นหาที่พักผ่อนหย่อนใจ(โดดซ้อม) ก็เห็นสาวม้าเพื่อนร่วมทีมกำลังเดินไปที่หน้าประตูพร้อมกระเป๋าใบใหญ่ จึงส่งเสียงทักออกไปด้วยความแปลกใจ

“ลัคกี้กำลังจะไปไหนน่ะจ้ะ”

‘เวลาแบบนี้จะไปไหนกันนะ แล้วยังกระเป๋านี่อีก’

“พลัมพูดเหมือนเทรนเนอร์ของฉันเลย”
“เอาแบบนั้นก็ได้”

น็อนพูดตอบพลัมด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ เหมือนว่าพอหนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน เธอเริ่มง่วงขึ้นมาแล้ว เลยพยักหน้าหงึกๆ

”ฉันก็ขอบคุณเหมือนกันที่มากินข้าวด้วย“
”งั้นไว้ครั้งหน้าเจอกันใหม่ มาเต้นด้วยกันนะจ๊ะ พลัม“
”ราตรีสวัสดิ์จ๋า“

กล่าวจบน็อนก็บอกลาแล้วเดินขึ้นห้องของตัวเองไป

(โอเคครับผม ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกัน ไว้มาเล่นด้วยกันใหม่นะ)

“เอ๋ เปล่าหรอก ปกติฉันก็กินแบบนี้อยู่แล้วนะจ๊ะ”

”เอาแบบนั้นก็ได้จ้า“

น็อนหันมาตอบพลัมที่กำลังเก็บข้าวกล่อง พอสั่งเสร็จแล้วก็เอาไปนั่งกินที่โต๊ะในเวลาไม่นานถ้วยฟาร์เฟ่ขนาดใหญ่ก็หมดเกลี้ยง

“อืมมม อิ่มจังเลย”

“ยังไงกินคาว แล้วตามด้วยของหวานก็สุดยอดที่สุด”

น็อนพอกินเสร็จก็ตัวเลื้อยไปกับโต๊ะอย่างอิ่มหน่ำสำราญเป็นที่สุด

(กินแซ่บเป็นปกติ แต่กะบิดไม่ไปซ้อมเต้นแล้ว จังหวะนี้ 5555)

“นั่นสินะ”

“โอ๊ยตาย!! สายขนาดนี้เหรอเนี่ย”

“ฉันไปก่อนนะ ไว้เจอกันใหม่”

น็อนตอบกลับสาวม้าคนนั้น ก่อนที่จะมองไปที่นาฬิกา ร้องเสียงดังออกมาอย่างตกใจ ก่อนที่จะหันมาโบกมือลาอีกฝ่ายอย่างรีบร้อน แล้วก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงบ่นพึมพำ ประมาณว่า

‘เต้นจนลืมเวลานัด’

‘…ต้องโกรธฉันแน่’

‘แต่ถ้ารีบวิ่งอาจจะทันก็ได้’

แว่วมาตามสายลม

(ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะครับ)

“แต่ว่าสำหรับของคาวเท่านั้นนะจ๊ะ หุหุ”

“ไปกินของหวานกันต่อเถอะ พลัม”

แม้ว่าเธอรู้ว่าพลัมเอาสมูทตี้มาด้วย ของคาวก็คงทายใกล้อิ่มแล้ว แต่น็อนก็คิดว่ายังก็ควรกินอะไรหวานๆปิดท้ายอยู่ดี

“เอาเป็นไจแอนท์พาร์เฟ่รวมรสสักคนละถ้วยไหมจ้ะ พลัม”

เมื่อไปถึงร้านน็อนก็ชี้ไปที่ป้ายโฆษณาขนาดใหญ่พร้อมกับกล่าวเชิญชวนรุ่นพี่ให้มากินด้วยกัน

(อยากเล่นมุข ไม่อร่อย 2/10 แต่เกลี้ยงจานจัง 5555 😋✨)

“อืมมม”

น็อนพยักหน้าหงึกๆ ทั้งๆที่ข้าวยังเต็มปาก เธอกลืนก่อนที่จะหันไปตอบพลัม

“ทั้งใช่ และไม่ใช่ บางครั้งตอนที่กำลังจะซ้อมกัน พอทักคนที่ผ่านไปผ่านมา เขาก็มาซ้อมด้วยน่ะจ๊ะ”

“เพราะงั้นพลัมไม่ต้องขอบคุณหรอก”

“ดีซะอีก มีคนวิ่งด้วยเยอะ ๆ สนุกจะตาย”

พอพลัมยื่นน้ำมาให้น็อนก็รับไปดื่มปรากฏว่าจานอาหารทั้งหมดรวมถึงข้าวกล่องก็สะอาดเป็นที่เรียบร้อย

“อร่อยมากๆเลย ตอนนี้ฉันอิ่มแล้วล่ะ”

“โฮ่ ทำแบบนั้นได้ด้วยสินะ อืม…”

น็อนพยักหน้าหงึกๆงักๆ ระหว่างที่กินอย่างอร่อย แล้วก็ฟังพลัมอธิบายถึงประโยชน์ของบ๊วยไปด้วย ก่อนจะหันไปตอบคำถามพลัม

“ฉันคิดว่ามันสนุกสุดๆไปเลยล่ะ“
“รูมเมทก็ตลกดี ถึงจะแปลกๆไปหน่อย”
“เพื่อนร่วมทีม หรือเทรนเนอร์เองก็สุดยอดมากเลยล่ะ”
“ถึงจะไม่ค่อยได้คุยกับเพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ”
“แต่ก็ทำให้รู้สึกว่าดีใจจังที่มาโรงเรียนนี้”
”แล้วก็ได้เจอคนใจดีแบบพลัมด้วย”

ดูเหมือนโรงอาหารในช่วงเวลานี้ คนจะไม่วเยอะเลยหาที่นั่งได้อย่างง่ายดาย และอาการที่สั่งก็รอไม่นาน

เมื่อมาถึงที่โต๊ะ ยิ่งได้ยินรุ่นพี่พูดแบบนั้น น็อนก็รีบตอบรับความหวังดีนั้นทันที

“อืม งั้นไม่เกรงใจแล้วนะจ๊ะ”

พอนั่งลงเธอก็เริ่มลงมือชิมอาหารที่พลัมแบ่งมาให้

“ปลาซาบะสดมากแถมเปรี้ยวนิดๆ มาจากบ๊วยเหรอเนี่ย”
“แปลกจังแต่อร่อยมาก“

น็อนที่กินไปตอนแรกก็ขมวดคิ้วนิดหน่อย ก่อนจะยิ้มออกมา

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้”

“ก็เหมือนเธอตกปลาที่เดิม ก็จะได้ปลาน้อยลงใช่ไหมล่ะจ้ะ”

“เพราะงั้นเลยเปลี่ยนไปเรื่อยๆดีกว่า”

น็อนตอบกลับไป แม้จะดูไม่ค่อยเกี่ยวกับเรื่องที่คุยกันก่อนหน้าก็ตาม

“งั้นเหรอจ้ะ”

พอถูกบอกว่าจะปวดท้อง น็อนก็เลยหูลู่ หยุดหยิบเลม่อนของพลัมเข้าปาก

แต่ก็กลับมาหูตั้งใหม่ พร้อมดวงตาเป็นประกายอีกครั้ง ตอนที่พลัมยกห่อข้าวกล่องขึ้นมาโชว์

“โอ้โห จะดีเหรอ ๆ ดูน่ากินทั้งนั้นเลย พลัมทำเองหมดเลยเหรอจ๊ะ”

แม้จะพูดเกรงใจแบบนั้นออกมา แต่ท่าทางที่แสดงดูจะชอบอาหารที่พลัมทำมากๆ เพราะจากที่กินมาหลายครั้งล้วนอร่อยทุกครั้ง
การชวนนั้นจึงน่าจะไม่จบแค่การชิมแน่

“โอ๊ะ งั้นเหรอ ๆ เก่งมาก ๆ ”

น็อนกล่าวชื่นชมฝีมือการตกปลาของอีกฝ่าย ก่อนที่จะตอบคำถามอีกฝ่ายไปเช่นกัน

“อ่า เรื่องนั้น เปล่าหรอกจ้า”
“สถานที่ซ้อมเต้นต้องเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ น่ะ”
“ถ้าอยู่ที่เดิม ๆ วิวเดิม ๆ ฉันจะเบื่อตายพอดีจ๊ะ”

“โฮ่วว สุดยอดสุดๆไปเลยจ๊ะ”

น็อนที่เห็นท่าที และคำพูดที่มั่นใจของโกลเด้น ฮอร์ดแล้ว ก็พูดชื่นชมประกอบพร้อมๆกับปรบมือแปะๆเป็นลูกคู่ไปด้วย แม้จะดูแสร้งเป็นอย่างมาก แต่กลับออกมาจากใจของเธอจริงๆ

ก่อนที่น็อนจะสะดุดที่คำพูดประโยคสุดท้าย เธอจึงเอียงคอชี้มาที่ตัวเองพร้อมถามด้วยความงุนงง

“การแข่งของฉันงั้นเหรอจ้ะ”

“ฉันก็แค่วิ่งตามที่เทรนเนอร์บอกเท่านั้นเอง แลกกับการฝึกซ้อมที่น้อยลง”

“แค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอกจ้า”
“…ก็เลม่อนที่พลัมทำมันอร่อยนี่นา”

น็อนฉีกยิ้มกว้างเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปยังโรงอาหารพร้อมรุ่นพี่ แล้วเมื่อได้ยินคำถามเธอก็ทำท่าทางครุ่นคิด แม้เท้าจะเดินไปด้วยอย่างไม่เร็วไม่ช้า

”อืมม ออมไรซ์ก็น่ากิน แกงกะหรี่วันก่อนก็อร่อยดีด้วย ของหวานก็อยากกินเยอะเลยน้า”

ก่อนที่จะยิ้มแล้วตอบออกมาด้วยเสียงที่มั่นใจ

“เอาเป็นกินหมดทุกอย่างเลยแล้วกัน แล้วพลัมล่ะจะกินอะไรดี”

“ว้าว~ โกลเด้น ฮอร์ด ขอบคุณจ๊ะ”

“ไม่เจอกันนาน ได้ยินว่าเข้าห้องพยาบาลฉันไม่ได้ไปเยี่ยม แต่เห็นว่าดูสบายดีก็ดีแล้วจ๊ะ”

น็อนยิ้มกลับไปให้เพื่อนรุ่นพี่เช่นกัน ตั้งแต่เปิดเทอมเธอก็ไม่ได้คุยกับอีกฝ่ายเท่าไหร่ แม้จะไปดูการแข่งเป็นครั้งคราวก็ตาม

“ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม ยังเจ็บอยู่หรือเปล่าจ้ะ”

น็อนเดินวนมองดูรอบตัวฮอร์ด ราวกับจะสำรวจว่าอีกฝ่ายสบายดีแล้วจริงๆ

“…”

น็อนยืนนิ่งจ้องมองไปที่คนมาใหม่อย่างใช้ความคิด ก่อนที่เหมือนจะคิดอะไรออก แล้วชี้ไปที่สาวม้าคนนั้น

“อ๊ะ คนนั้นน่ะเอง”

“รอยัลตี้…แล้วอะไรต่อนะ อืม…“

”อ่อ แซทเทิลไลท์…“

“ที่เจอกันตอนก่อนปิดเทอมหรือเปล่านะ”

ก่อนที่เธอจะมองไปที่มือที่ถือเบ็ดของอีกฝ่าย

“ไปตกปลามางั้นเหรอ ได้มาเยอะไหมจ๊ะ”

“เอ๋ จะดีเหรอ ขอบคุณจ้าา”
แม้จะพูดแบบนั้น แต่น็อนที่เก็บของเสร็จก็ไม่มีความเกรงใจและเดินมาหยิบเลม่อนฝานรสสดชื่นชุ่มช่ำใส่ปากทันที ราวกับภาพเดจาวูที่พลัมเคยให้โดรายากิในอดีต

“อื๊ออ~ สดใสดีจัง✿”
“รู้สึกหิวขึ้นมาเลย”

เมื่อได้ทานของรสเปรี้ยว สดชื่น พร้อมกลิ่นหอมๆ ก็ทำให้น้ำย่อยเริ่มทำงาน น็อนจับแขนเสื้อพลัมแล้วดึงเบาๆราวกับจะเร่งให้รีบไปโรงอาหาร

“รีบกลับหอกันเถอะ ไปกันจ๊ะ โกๆ”

น็อนที่มองดูเวลา พร้อมกับฟังคำตอบของพลัมไปด้วย แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ว่าอีกฝ่ายเพิ่งฝึกหนักมา ไม่เหมือนเธอที่ฝึกน้อยมาก จะให้มาออกแรงเต้นต่อก็ไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่ เธอเลยชวนใหม่

“อ๊ะ! ถ้างั้นล่ะก็ไปกินมื้อเย็นด้วยกันก่อนไหมจ้ะ“

”หลังจากก็ค่อยไปเต้นย่อยด้วยกันเบา ๆ “

“เรื่องการเต้นฉันจะช่วยดูให้พลัมอีกแรงนะ แต่จริงๆแค่สนุกก็พอแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ “

ว่าจบก็เก็บของรอคำตอบจากอีกฝ่าย

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยพูดขอโทษ เธอก็หยุดเต้น และเดินเข้าไปมองชัดๆก็พบว่าเป็นรุ่นพี่ปี 3 ที่เคยพบกันมาก่อนตอนที่เพิ่งมาถึงรร.แรก ๆ อย่างเรกาเลีย พลัมนี่เอง

น็อนจึงเอ่ยยิ้มทักทายออกไปตามประสาคนรู้จัก

“พลัมนี่เอง สวัสดีจ้า“
”ว่าแต่มาเต้นด้วยกันไหมจ๊ะ?”
“แต่เอ๊ะ! จะว่าไปเวลาเลยมาขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย”

ก่อนที่จะชวนพลัมเต้น แต่พอมองบรรยากาศรอบๆดีก็เหมือนเธอจะเต้นจนลืมเวลา

เมื่อไมรอนลุกขึ้นมานั่งและขอบคุณอย่างรีบร้อน น็อนก็แค่โบกมือสบายๆราวกับบอกว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องเกรงใจ ก่อนที่จะยิ้มแล้วพูดตอบกลับไป

“ทางนี้ต่างหากที่มาปลุก ขอโทษทีจ้า”

กล่าวจบก็ถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ ก็ไหนๆไมรอนก็ลุกขึ้นมานั่งแล้วจึงมีที่เหลือพอ แล้วก็พูดคุยต่อ

”หมายถึงสภาพของคนเก่งที่พยายามเพื่อเข้าเส้นชัยเป็นคนแรกสินะ หุหุ“

“น่านับถือออกนะจ๊ะ ยังไงการแข่งรอบหน้าก็พยายามเข้าล่ะ“

หลังการขยับตัวจนดูเหมือนจะตกม้านั่ง แต่กลายเป็นนอนในท่าแปลกๆแทน

‘ว้าว~ บาลานต์ดีมาก’

น็อนคิดชื่นชมในใจ แต่จะปล่อยให้นอนท่านี้ต่อไปก็คงไม่ดี และอีกฝ่ายก็ดูทรมาณด้วย

เธอเลยเอาขวดน้ำเย็นที่เอามาด้วยแตะที่ตรงหัวคิ้วที่ขมวดอยู่ และจัดท่าทางให้นอนสบายขึ้น พออีกฝ่ายสะลึมสะลือลืมตาตื่น เธอก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า

“นี่เป็นอะไรหรือเปล่าจ้ะ ดื่มน้ำหน่อยไหม”
“นอนแบบนี้จะไม่สบายตัวเอานะจ๊ะ“

“อ๊ะ ที่นี่มีคนมาจองเอาไว้ก่อนแล้วเหรอเนี่ย”

นาวออเนเวอร์ที่ช่วงนี้แอบอู้ซ้อมฝึกเป็นประจำเลย กำลังหาที่ใหม่ๆจะได้ไม่ถูกพบเจอง่ายๆ แต่วันนี้สถานที่ที่เธอหมายตาเอาไว้กับถูกจับจ้องเอาไว้ก่อนแล้ว

พอเธอมองสาวม้าที่กำลังนอนอย่างไม่รู้สึกตัวเลยว่าน็อนเดินเข้ามาใกล้ๆ กลับคุ้นๆว่าเคยเจอกันมาก่อนสักสนามแข่ง แม้จะไม่เคยได้คุยกันเลยก็ตาม

‘นอนอ้าปากกว้างเชียว สงสัยคงจะเหนื่อยจากการฝึกล่ะมั้ง’

“อืมม ก็พอจำได้อยู่นะจ้ะ”

“แต่ว่าเดินไปพร้อมๆกันดีกว่าจ้า”

กล่าวจบ ทั้งสองคนก็ค่อยๆเดินกลับไปตามทาง ไม่รีบร้อนเหมือนอย่างตอนมา มีอะไรน่าสนใจโกลเด้นท์ ฮอร์ดก็จะชี้ให้น็อนดูเป็นครั้งคราว

เมื่อเดินมาถึงหอพัก ทั้งคู่ก็แยกย้าย น็อนก็โบกมือลาแล้วก็ขึ้นห้องตัวเองไป

“ขอบคุณจ๊ะที่ช่วยแนะนำ ไว้เจอกันใหม่นะ บายบ๊าย~”

(เย้ มาต่อจนจบแล้ว ขอบคุณที่รอ และมาโรลด้วยกันนะครับ ขออภัยที่ตอบช้า)