Yine de insanın üzerine çullanmadan, acı pornosu yaratmadan da büsbüyük dertlerin anlatılabileceğinin hoş bir örneği diyebilir miyim, diyim hadi.

yapmaya çalışsa da nispeten karton kalmış gibi geldi anlatmaya çalıştığı dert. Yani oyunun en vurucu yeri Esra Ruşan’ın oynadığı karakterin annesiyle yüzleştiği kısım kadar ufaktı bence. Halbuki o kadar büyük dertler anlatılıyordu ki aslında, üzüldüm böyle hissettiğime gerçekten.

metinlere yöneliyorlar ve bende karşılık buluyor. Öte yandan izlediğim oyunların yarısında bir çeviri hissizliği de yaşadığımı itiraf etmem gerek. Dalgakıran oyununda olduğu gibi maalesef Yeter de bu anlamda benim için yetersiz kaldı. Oyunculuklarla ve dekorla seyirciye ulaşmak için elinden geleni

*oyunculuğu

sesinin muhteşemliğinden, sahneyi dolduruşuna müthiş bir performanstı ya. Kalabalık Duası MADE MY DAY 🤌🏻

Övgünün son bacağında tabii ki Tolga İskit devreye giriyor. Daha önce birçok oyununu izlemiş biri olarak yeteneği konusunda şüphem olmasa da hikayeyi bu kadar sahiplenen tek kişilik bir oyuncuyu çok uzun süredir izlememiştim. Seyirciyle ve anlık durumlarla etkileşiminden metine kattığı anlatıcılığa,

Aynı şekilde oyunun yönetmeni Güray Dinçol’un Çirkin oyunu referansıyla da beklentim ortalamayken aslında geleneksel sahne ve dekor düzleminde ve minimalist bir yerden ne kadar verim alınabileceğini öğreten bir oyun izledim.