ตอนนี้เราทุ่มเททุกอย่างกับนิยายเรื่องนี้มาก ไม่รู้ว่าถ้าลงไปแล้วไม่มีฟีดแบ็กอีก ส่งไปแล้วสำนักพิมพ์ไม่รับอีก ก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อ เราต้องไปทำอย่างอื่นแล้วใช่มั้ย แต่ไม่รู้จะไปทำอะไรเลย อยากแต่งนิยาย อยากเป็นนักเขียน แต่ก็ไม่มีเงินแล้ว ยอมรับว่ากลัวสิ่งที่ฝันไว้จะไม่เป็นจริง ให้ตาน กุแต่งนิยายให้กำลังใจคนอื่นแต่กลับให้กำลังใจตัวเองไม่ได้เนี่ยนะ แย่ๆ555

ผลจากการที่ตายายเปิดช่องวันให้ดูทุกวัน ตายายติดนักร้องคนไหน ติดละครเรื่องอะไร กุก็ติดตามหมด55555

แต่กุก็อยากเห็นว่าตัวเองจะไปได้ไกลแค่ไหน ถึงกุจะต้องผิดหวังอีกกี่ร้อยครั้ง กุก็จะไปต่อ โลกแม่งกลัวครที่พบความล้มเหลวมาร้อยครั้งแต่มันไม่ยอมแพ้ ทุกสิ่งในปีนี้แม่งห่าเหวหมดจริง ทั้งอกหัก เรียนไม่จบ เพื่อนตาย ไม่มีเงิน วายป่วงหมด แต่กุแม่งก็ไม่ตาย เอาไงเอากันวะ ปีหน้าเริ่มใหม่ มันต้องดีกว่าปีนี้ สู้ ๆ มึงต้องชนะทุกเรื่องห่าเหวพวกนี้ให้ได้ มันจะต้องผ่านไปเหมือนทุกครั่งที่ผ่านมา

แต่กุแม่งก็บ้า แทนที่กุจะยอมแพ้แล้วไปหาแดกอย่างอื่น กุแม่งเสือกมานั่งแก้นิยายตัวเอง แก้แม่งทั้งเรื่อง กุอ่านทั้งนิยาย ทั้งตำราการเขียน เพื่อปรับปรุงงานเขียนตัวเองให้ดีที่สุด กุกำลังแข่งกับใครอยู่วะ แข่งทั้งที่ไม่เห็นเส้นชัย แข่งทั้งที่ไม่มีวันชนะ แข่งทั้งที่ข้างหน้ามืดไปหมด ไม่มีทางให้กุไปต่อ และกุก็ไม่มีทีท่าว่าจะไปไหนด้วย แม่งเอ้ย ยังไงกุก็ต้องซูฮกตัวเองว่ะ โคตรแกร่ง

ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ กุส่งนิยายไปให้สำนักพิมพ์ทั้งหมด 6 ครั้ง ไม่มีใครรับของกุสักเจ้า แต่แม่งไม่เสียใจเท่ากุเปิดนิยายไปทั้งหมด 6 เรื่อง แม่งไม่มีคนอ่านของกุเลยสักเรื่อง เปิดขายอีบุ๊กก็ต้องปิดเพราะขายไม่ออกสักเล่ท ในรอร.กุก็ปิดทิ้งไปเกือบหมด แม่งเอ้ย กุยังหน้าด้านอยู่ตรงนี้ได้ไงวะ ทั้งที่เหนื่อยก็เหนื่อย ท้อก็ท้อ ชิบหายก็ชิบหาย แต่กุก็ยังไม่ตาย ไม่รู้ว่ากุเก่งหรือหน้าด้าน