You’re just like your mother

I miss her so bad🥲 we’re not even that close but she’s literally my other half

ตอนนี้ตอบตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไมเลือกมาเรียนสายนี้ แต่ที่รู้คือถ้าไม่เรียนจะต้องมาเสียใจทีหลังแน่ๆ แต่ที่จริงของแค่นี้มันก็พอแล้วแหละเนอะ

จะเอาเรื่องนี้ไปคุยกับใครก็อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ออก เพื่อนๆก็มีปัญหาของตัวเองเยอะเหมือนกัน จะเอาเรื่องของเราไปทับให้คนอื่นเพิ่มทำไม

ก็พอจะรู้ว่าต้นตอของอาการนี้ทันเกิดขึ้นตอนไหน เพราะตอน17เรื่องมันเกิดขึ้นเยอะจริงๆ ตอนนี้ไม่มีอะไรแบบนั้นแล้วก็ยังไม่หาย

เริ่มเรียงความรู้สึกตัวเองไม่ค่อยถูกด้วย บางทีที่รู้สึกเศร้าก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าเศร้าเรื่องอะไร บางทีโกรธก็ไม่รู้ว่าโกรธใครหรืออะไรอยู่