“ปกติทำน่ะ แต่วันนี้เหนื่อยมากเลย ผมไม่อยากล้างหม้อล้างกระทะก่อนนอนแล้ว” จริงๆ มันแช่ทิ้งไว้ก็ได้ แต่ อย่าดีกว่า…

พอให้นึกถึงของที่ไม่กิน เขาพยายามนึกแล้วก็ส่ายหน้า

“นอกจากนัตโตะกับของกลิ่นเน่าๆ ผมก็กินได้เกือบหมด…” เขาเดินลากขาตามไปด้วย

“ว่าแต่ นางาโนะมาล่าเนื้อลดราคาทุกคืนเลยเหรอ”

“นมกล้วย โอเค ขนมด้วยไหม” เขาเดินไปหยิบทันที
“วันนั้นผมแกล้งแรงไปจริงๆ นั่นละ ยิ่งตอนอยู่กับ…” นึกถึงเพื่อนข้างโต๊ะแล้วก็ส่ายหัว “แต่ตอนไปภารกิจจริงๆ ทาดาโนะคุงต้องใจเย็นๆ กว่านั้นนะ มองดีๆ แล้วอย่าชิงหาความผิดให้ตัวเองก่อนแบบนี้ด้วย“ พูดไปก็ขมวดคิ้วไป

แล้วอากิมิทสึก็หันมามองทาดาโนะ ก่อนคลายสีหน้าเล็กน้อย
”ผมพูดมากไม่เข้าเรื่อง เสียมารยาทจนได้ ขอโทษที่ทำให้รู้สึกไม่ดี”

“ก็… อร่อย มั้ง“ เขาพยายามคิด ”จำได้แค่มันมีแฮมเบิร์กกับเทปันยากิอยู่ …ปัญหาคือถ้าจะเช็กว่ายังเปิดไหม ฉันต้องมีชื่อร้านน่ะสิ“

อากิมิทสึควักโทรศัพท์ที่เคสมอมฝุ่น (เออ ตัวเขาก็ใช่ว่าจะสะอาดนิ้ง) ขึ้นมากด กัดกระพุ้งแก้มไปด้วยตอนเปิดกูเกิลแมพ ปักหมุดที่อพาร์ตเมนต์ไปก่อน

”ไม่เคยไป แต่พอนึกชื่อออกไหม…“

ลองถามอย่างมีความหวังนิดดดดดนึง แต่นิ้วก็จิ้มซูม ไถหาไอ้สิ่งที่ดูน่าจะใช่ร้านที่ว่าในแมพไม่หยุด

“อย่าลืมฉันไว้นะ ฮิเดะคุง~~” อากิมิทสึอดไม่ได้ที่จะรับมุก แกล้งทำเสียงแหบๆ แหลมๆ แบบบทผีสาวที่สวมอยู่

แล้วก็ไอแค่กออกมาอีกรอบ
ไม่ไหว เล่นเกินลิมิตแล้วแฮะ...

"ฉันว่าฉันได้ยินเสียงคนกำลังมาอีกกลุ่ม" เขากลับมาพูดด้วยน้ำเสียงปกติ สากๆ ในคออยู่นิดหน่อย หมดจากรอบนี้สงสัยต้องพักสักนิดแล้ว "นายรีบไปดักดีกว่า เดี๋ยวจะไม่ทันเอา"

ว่าแล้วเขาก็เปลี่ยนไปเล่นเพลงที่ทำนองชวนยะเยือกกว่าเดิมแทน

"ร้าน..." ชื่ออะไรวะ จู่ๆ ก็ดันนึกไม่ออกอีก "ที่มันเป็นร้านพวก home cook ห่างอพาร์ตเมนต์เราไปสองสามซอยน่ะ"

เขาจำไม่ได้ว่าเคยไปกินกับเซ็นจิโร่หรือเปล่าด้วยนี่ละ ทำไงได้ ปกติอยากกินอะไรไม่ทำเองก็บอกทาคามิ
(เขาโดนพี่ชายสปอยล์เกินไปหน่อยหรือเปล่านะ...)

แล้วก็นึกออกอีกหน่อย
"เจ้าของเป็นคุณป้า ประตูไม้ระแนง แล้วก็... เอ่อ ร้านมีแมวดำ?"

อากิมิทสึจำได้ทุกอย่างยกเว้นชื่อจริงๆ ...

"แย่กว่าเบนโตะอีกนะ..." อากิมิทสึทำหน้าปลาตาย "มีแต่โซเดียมกับแป้ง"

เขาว่าตัวเองเริ่มเรื่องมากเกินไปหน่อยละ แต่พอมองเบนโตะกับราเมงถ้วยกระดาษแล้วอยากอาหารน้อยลงไปเยอะเลย...

ซะเมื่อไหร่ล่ะ หิวจนเริ่มโมโหที่มันไม่มีอะไรที่น่ากินให้กินแล้วเนี่ย

อากิมิทสึมองอาหารบนชั้น ขบกระพุ้งแก้มไปด้วย
กินอะไรดีนะ ไม่อยากกลับไปทำเองเลย

แล้วก็นึกขึ้นได้

"นายว่าร้านนั้นยังเปิดอยู่หรือเปล่า"

“มันเหลืออะไรให้ฉันเลือกบ้างเนี่ย…” เขางึมงำ จะป้ายลดราคาไม่ลดราคาก็ไม่สนแล้ว นาทีนี้

“นายพูดถึงเนื้อแล้วก็อยากกินเทปันยากิหรืออะไรทำนองนั้นเลยแฮะ”

เวลาเหนื่อยๆ กินเนื้อกินของร้อนๆ มันดีที่สุดจริงๆ นั่นละ ขอสาปแช่งบ.ก.ของพี่ชายที่เล่นฉกทาคามิซึ่งหน้าในวันที่เขาออกไปรับงานหน่อยเหอะ

ละทำไมของเหลือในซูเปอร์ตอนดึกมันชอบเหลือแต่ข้าวหน้าๆ วะเนี่ย

อากิมิทสึทำหน้าเบ้ตอนได้ยินจำนวนเงิน

“กระป๋องมันติดหรือเครื่องเสียเนี่ย” เขาไปชะโงกส่องตู้ด้วย ดูไม่ออกเลยแฮะ

”คันซากิกดยกเลิกได้ไหม“

ถามไปงั้นแหละ ดูอารมณ์อีกฝ่ายแล้วไม่น่าจะได้ด้วย

มั้ง

อากิมิทสึสะดุ้งนิดหน่อยตอนมืออีกฝ่ายแตะโดนตัว พยายามไม่ออกอาการเกินไป แต่ยังไงเขาก็ไม่ชินการโดนคนแตะผิวหนังจริงๆ นั่นละ

“วันนี้ผมไปทำภารกิจมาน่ะ“ ว่าแล้วก็ดึงสายสะพายเคสขึ้นบ่า เผลอยืนนิ่งๆ นานจนเกือบปล่อยมันร่วงจากไหล่แล้ว

“พอเหนื่อยๆ แล้วมันคิดอะไรไม่ออกด้วย” อากิมิทสึกลั้นหาว ”ผมรบกวนได้ไหม”

“ครับ?” อากิมิทสึกะพริบตา เขากระชับสายสะพายกล่องซามิเซ็นบนบ่าได้ทันก่อนทำมัลหล่นลงไปกระแทกพื้น

เขาคิดว่าคุ้นๆ หน้าอีกฝ่ายอยู่ เหมือนจะเรียนปีเดียวกันด้วย แต่ไม่เคยคุยกันสักที

“ผม…” ตอบยังไงดีล่ะ “โอเค มั้ง พอดีเพิ่งกลับจากไปนั่นมาน่ะ“ เขาละไว้ในฐานที่เข้าใจกัน แล้วก็อดมองเสื้อผ้าตัวเองไม่ได้

เข่ากับขากางเกงเปื้อนดินเยอะเลยแฮะ…

”ผมดูเยินขนาดนั้นเลยเหรอ“

เขาก็ดูข้าวกล่องในมือดีๆ ก็เกือบจะผิวปากออกมา
ปลาหางเหลืองย่างเกลือนี่ไม่ค่อยเหลือรอดถึงตอนเย็นจริงๆ นั่นละ ปกติเขาต้องไปหิ้วปลาสดจากตลาดกลับมาทำกินที่บ้านด้วยซ้ำ

ในความยับเยินของวันนี้ก็ยังมีของกินที่เข้าข้างกันอยู่บ้างแฮะ

“ขอบคุณนะ ทาดาโนะ ถ้านายไม่บอก ผมน่าจะพลาดไปเลย — ส่วนเรื่องงานวิ่ง อืม… ขอผมเลี้ยงขนมหรือน้ำไถ่โทษได้ไหม เลือกแบบไม่ต้องติดป้ายลดราคานะ“ เขารีบพูดดัก

“วิ่งหนีผี…” อากิมิทสึทวนคำ แล้วก็นึกถึงรุ่นน้องผู้ชายสักคนที่วิ่งหนีเขาตอนแต่งเป็นผีสาวเล่นซามิเซ็น

ก็ว่า คุ้นทั้งเสียงทั้งหน้าเลย

อยากขอโทษอยู่เหมือนกันที่ทำตกใจขนาดนั้น แต่ก็ไม่อยากเฉลยเลยแฮะว่าวันนั้นแต่งหญิง เดี๋ยวจะเข้าใจอะไรผิดไปไกลเปล่าๆ

“สงสัยจะเป็นที่งานวิ่ง” เขาเลือกบอกไปแค่นั้น “วันนั้นผมก็ไปช่วยงานอยู่ — ถ้าเล่นแรงเกินเหตุไป ผมขอโทษนะ” เขาก้มศีรษะนิดๆ

"ไม่ประกาศอายุกับเลขประจำตัวนักเรียนไปเลยล่ะนางาโนะ..." เขาว่าเสียงเนือยๆ หรี่ตามองเนื้อลดราคาในมือเพื่อนร่วมชั้น

"แล้วผมจะเอาเนื้อสดไปทำไม"
โอเค ถึงมันจะน่าซื้อไปตุนไว้หน่อยก็เถอะ แต่วันนี้เขาหิวจนไม่อยากหิ้วของสดกลับไปทำที่บ้านเลย

(มาเลยค่ะะ ยืนรอในซูเปอร์!)

(ผมนั่ง เอ้ย ยืนรอ---)

(ขอเนียนรู้จักไปเลยนะฮะ)

อากิมิทสึได้ยินเสียงปึงปังตั้งแต่ตอนลงบันไดแล้ว อดไม่ได้ที่จะเดินมาดูสักหน่อย แล้วก็เห็นคนที่อยู่ห้องเดียวกันทำอะไรสักอย่างอยู่

"คันซากิ?" เขาทัก กะพริบตานิดหน่อยตอนโดนแยกเขี้ยวใส่ อะไรกัน ตอนก่อนพักกลางวันก็ไม่ได้ทำใส่นี่

"ทะเลาะกับตู้กดน้ำทำไมน่ะ..."

"เอ่อ... ใจเย็นๆ ก่อนนะ" อากิมิทสึรีบบอกพลางกระชับสายสะพายกล่องซามิเซ็นบนบ่า เห็นท่าทางเลิ่กลั่กแถมโทษตัวเองไปก่อนเขาก็อดไม่ได้จริงๆ "ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลย..."

พูดแล้วก็หรี่ตาลงนิดหน่อย "เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่านะ..." คุ้นหน้าจริงๆ นั่นละ

แต่มือก็หยิบกล่องเบนโตะที่อีกฝ่ายแนะนำขึ้นมาดูด้วย น่าสนใจอยู่แฮะ

ยับหมา... อากิมิทสึกะพริบตา โอเค... เขาไม่ได้เหนื่อยจน exaggerated ใส่ตัวเองไปสินะ

เขาหรี่ตามองชามข้าว เห็นไก่กับไข่แฉะๆ เพราะอยู่แบบนั้นมาทั้งวันก็มวนท้องแปลกๆ
"ข้าวหน้าศพแม่ลูกเหรอ..." ก็อดไม่ได้ที่จะเล่นมุกอยู่ดี "ไม่ล่ะ"

ว่าแล้วก็ดูอย่างอื่น เซ็ตซูนินั่นก็น่าสนแต่ไม่อิ่มชัวร์

"นายเคยกินไอ้นี่ของที่นี่ไหม" หยิบเบนโตะที่มีอะไรบ้างไม่รู้ขึ้นมา มันยมจนเขาดูออกแค่ยำสาหร่ายกับผัดรากบัว

“เซ็นจิโร่” อากิมิทสึหันไปหา เขาขยับสายสะพายกล่องซามิเซ็นเล็กน้อย เพิ่งรู้สึกตัวว่ายืนนิ่งจนเกือบปล่อยให้มันไหลตกบ่า

“มื้อดึก?” เขาถามกลับเสียงเนือยๆ เวลานี้คงมีแค่เรื่องนี้แหละมั้ง “ขอลอกเมนูหน่อยสิ ฉันคิดข้าวเย็นไม่ออก”

พอหิวจัดก็หัวโล่งของแท้ ดูอาหารติดป้ายลดราคาแต่ละอย่างแล้วไม่นึกอยากสักอย่าง เลือกไม่ถูกเลย

(นายไว้ใจอะไรบ้างนอกจากมือตัวเอง... ขนแปรงมันคีบออกง่ายกว่าไหมเล่า----)

(เขี่ยเองทุกซอกจะไม่หน้ามืดเอาเหรอ... ฉันจำได้ว่ามันมีปลายแบบติดแปรงด้วยนา)

(นายควรพกเครื่องดูดฝุ่นจิ๋ว ไอ้แบบที่ชาร์จแบตได้...)