“โอ้ ขอบคุณนะ”

เขายิ้มตอบก่อนเอื้อมมือไปรับข้าวปั้นที่อีกฝ่ายยื่นให้

“อืมม เพราะว่าจะได้คอยช่วยคนอื่นๆน่ะ เผื่อบาดเจ็บหรือมีใครขาดเหลืออะไรขึ้นมาจะได้ช่วยได้ทัน“

สายตามองดูข้าวปั้นก่อนกัดเข้าไปคำเล็กๆ

”ได้ชมบรรยากาศ แถมก็ได้ข้าวปั้นด้วย….ทำข้าวปั้นเองหรอ“

”กลัวแล้ว กลัวแล้ว อย่ากินกันเลย~“

“จะได้วิ่งสะดวกๆน่ะ เวลาช่วยคนจะได้ไม่เกะกะ”

การได้ช่วยเหลือคนเป็นเรื่องที่เขายินดีที่จะทำเสมอ ถึงนี่จะเป็นเหตุผลหลัก ทว่าก็มีเหตุผลรองอีกคือแค่อยากวิ่งเฉยๆ

”แต่ชุดเหมาะกับนายดีนะ จิ้งจอกซัง“ คำพูดเชยชมสุดจริงใจพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้มส่งให้กับคนข้างๆ

แม้จะขึ้นปีสามแล้ว เขายังคงเป็นผู้ร่วมเข้าวิ่งเช่นเดิมสวมชุดของพละของโรงเรียนไม่เปลี่ยน
เสียงสัญญาณดังขึ้นแต่เขายังคงนั่งยืนวอร์มกล้ามเนื้ออยู่กับที่เตรียมพร้อมในการวิ่ง เจ้าตัวนั้นออกตัวช้าเพื่อเป็นหูเป็นตาเผื่อมีคนบาดเจ็บเขาจะช่วยเหลือได้ทันท่วงที

"น่าอร่อยจัง ข้าวปั้นนั้นมีไส้รึเปล่า" เขาวิ่งเข้ามาเคียงข้าง โบกมือทักทายอย่างเป็นมิตร หลังจากที่สังเกตุเห็นอีกฝ่ายที่ เดิน-วิ่งอย่างสบายๆไม่เร่งรีบ

เสียงก๊อกๆของเกี๊ยะไม่ได้ทำให้เขาสนใจเท่าไหร่ ทว่าพอได้ยินเสียงพูดก็จำได้ทันทีว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร

"น่ากลัวจัง คงต้องรีบวิ่งหนีซะแล้วสิ"

เขาเอ่ยแซวพร้อมหัวเราะคิกคัก ก่อนลดความเร็วลงเพื่อมาวิ่งข้างกัน

"เป็นไงบ้าง" ไดตะโบกมือขึ้นทักทาย ทั้งชุดพละโรงเรียนในปีนี้เขาก็ไม่ต่างจากครั้งที่ผ่านมาเป็นคนที่เข้าร่วมในการวิ่งอีกเช่นเคย