(คุโจ ฮิเดโยชิ ค้าบ)

เขาว่าพร้อมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกำชับไม้ขักขระไว้ข้างตัว แม้จะดูมีท่าทีสบายๆแต่เขาก็ยังไม่ลืมหน้าที่สำคัญอีกอย่าง

"อื้มม~ ผมคิดว่าจะไปแถวๆครึ่งทางน่ะ ซักเมตรที่800อะไรเงี้ย"

(⁠｡⁠•̀⁠ᴗ⁠-⁠)⁠✧

"ถ้าเบื่อละก็ ไปด้วยกันสิ"

เขาหัวเราะเบาๆกับท่าทีผิดหวังของเพื่อนก่อนจะเก็บมือถือลงไปพลางหาวเบาๆตามประสาคนที่ตื่นก่อนเวลาปกติ

"เวลาอยู่ที่เดิมนานๆ เวลามันจะดูช้า...เป็นปกติ ครึ่งชม.บางคนก็วิ่งไปไกลแล้วล่ะ"

สำหรับเขาแล้วเต้าหู้ทอดหรือ อินาริซูชิน่ะ อันดับหนึ่ง ในระหว่างที่จินตนาการไปยันมื้อเที่ยง เสียงท้องของคนข้างตัวก็กังขึ้นมาเรัยกสมาธิทันที

เขาเงียบไปก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆอย่างช่วยไม่ได้

"ซุ้มแจกน้ำอยู่ไม่ไกลมาก ถ้าไม่ไหว ให้ผมไปหยิบข้าวปั้นให้ได้นะ"

"เอาไหม?"

ฮิเดโยชิเอียงใบหน้าอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายชักมือกลับไป ปลายหูส่วนนั้นดูเหมือนขนจะบี้ๆแบนๆไปนิดหน่อยจากแรงมือ แต่เจ้าตัวก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ยิ้มร่าเสียเหลือเกิน

"เห~ ถ้างั้นก็ชอบเต้าหู้เหมือนกันน่ะสิ"

เขายังคงสนใจบทสนทนาเรื่อมเดิมที่อยู่ในหัวอยู่ ก็เต้าหู้มันทั้งนุ่ม แล้วก็ฟู แถมยังมีสีขาวอีกตั้งหาก

เขาถือวิสาสะเติมคำสร้อยต่อท้ายอย่างสนิทสนมเอาเอง มือเรียวเท้าคางช้อนสายตาจากมุมต่ำขึ้น

"ก็ทางนั้นสวยเด่นขนาดนี้นี่นา(⁠｡⁠•̀⁠ᴗ⁠-⁠)⁠✧"

"วิ่งระวังๆด้วยล่ะ"

(จะจบที่ตรงนี้เลย หรือต่อเทิร์นสุดท้ายก็ได้คับ🥺)

" ใช่ไหมล่า~! นอกจากทายาผมก็แต่งหน้าเก่งด้วยน้า"

ไม่พลาดที่จะโฆษณาตัวเองเพิ่มไปอีก เพราะอยากให้ถูกจดจำ ต้องสร้างภาพจำซักหน่อยล่ะนะ

ในหลายๆความหมายน่ะ

พอเห็นอีกฝ่ายลุกขึ้นเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีรั้งต่ออะไร นอกจากส่งรอยยิ้มหวานไร้พิษภัยให้

"ได้สิครับอิยาชิจัง~ เราได้เจอกันอยู่แล้ว"

น้ำเสียงในคราวนี้เขาทุ้มต่ำและราบเรียบ ดวงตาเรียวโค้งช้อนมองขึ้นมา

"ถ้าเป็นแบบนี้คนอื่นจะลำบากนะครับ"

เขาเงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะแย้มยิ้มขึ้นกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆอย่างเริงร่า

"เพราะว่าถ้านายวิ่งชนะที่1 ขึ้นมาผมคงได้วิ่งอวดทั้งโรงเรียนว่าได้ขี่หลังที่1 แหน่ะ! (⁠≧⁠▽⁠≦⁠) ไม่มีใครได้เรียนกันแน่ๆ"

"อีกอย่าง เงาที่นายเห็นอาจแค่เงาผมของนายก็ได้ หางตาน่ะ ตอนสติเตลิดเป็นงี้ทุกคน"

เหวอ!-

ไหล่ทั้งสองข้างก็ถูกรวบเขย่าซะจนหน้าม้ายุ่งเหยิง มือเผลอปล่อยก้านสำลีชุบยาร่วงตกลงไปบนพื้นหญ้า ในตอนแรกถอยหนีตอนนี้กลับพยายามจะมุดมาใกล้ซะงั้น

เขาปล่อยให้อีกคนโวยวายจนพอใจก่อนจะใช้วิธีที่ไม่ค่อยอยากทำเท่าไหร่

สองมือประกบข้างใบหน้าของคุณรุ่นน้องที่ตื่นตูมเพื่อเรียกสติ มันคล้ายกับการตบเบาๆพอมีเสียงเหมือนตอนทาครีมบนผิว ไม่ใช่เพื่อทำร้าย

"คุณทาดาโนะ"

(มาแร้วค้าบ)

มือเรียวบรรจงจุ่มสำลีไปกับยาฆ่าเชื้อแม้จะมีท่าทีชะงักกับสิ่งไม่คาดคิด แต่มือเขายังคงนิ่งขัดกับน้ำเสียงหัวเราะแห้งที่แสดงออก ในขณะที่ปลายสำลีใกล้จะแตะผิวที่โผล่พ้นเนื้อผ้า อีกฝ่ายกลับถอยรุดหนีไปก่อนซะงั้น

ฮิเดโยชิเงยหน้าขึ้นมองคุณรุ่นน้องอีกครั้งแต่ไม่ทันที่จะพูดประโยคชวนตื่นตูมอะไรอีก