"อือ"

ส่งเสียงตอบรับในลำคอ โดยที่ยังไม่หันมามอง ขาก็ก้าวเดินไปที่ลานกิจกรรม

"อย่างน้อยนายคงจะได้ประโยชน์อยู่บ้างละนะ—"
"หัดหาเสียงบ้าง"

ถอนหายใจหน่อยๆ เหมือนดูแลน้องชายเลย

แต่ถ้าเรียวเฮย์เป็นน้องชายของเขาจริงๆ ป่านนี้อีกคนคงจะต้องเหนื่อยกว่านี้แน่ๆ—เพราะพี่ชายคนนี้จะแกล้งแล้วก็ตื้อ จนอีกคนได้เดินแก้มแดงจากการโดนหยิกทั้งวัน

ชิซึรุหันหลังมามองอีกคน พร้อมเร่งฝีเท้า หลังจากเห็นสาวๆ ทำหน้างงงวยหลังจากเห็นเยวเฮย์เดินออกมาจากห้องน้ำหญิง

"ก็นายเป็นน้องฉันหนิ– แกล้งหน่อยไม่เห็นเป็นอะไร"

อยู่ๆก็ยิ้มหึพอใจออกมาแบบนั้น แต่ก็ดีนะ ที่สามารถทำให้บัดดี้เห็ดย่างของตัวเองลุกออกมาทำอะไรสักอย่างได้

พออีกคนเดินตามมาทัน เจ้าตัวก็เอื้อมมือไปหยิกแก้มข้างที่ใกล้มือ

ไม่พูดอะไร เพียงแต่หัวเราะหึแบบนั้นอย่างพอใจ

ไม่มีเสียงตอบรับจากคนในห้องน้ำเลยจริงๆ

ชิซึรุมองตามมือของเรียวเฮย์ที่เปิดดันเข้าไป เจ้าตัวไม่อยู่รอสิ่งที่อยู่ข้างใน

"ฉันไปนะ" หลับตาเอ่ย แล้วเดินออกจากห้องน้ำช้าๆ

แท้จริงๆแล้ว ข้างในห้องน้ำนั้นตั้งป้ายชักโครกเสียไว้—

เรียวเฮย์โดนแกล้งซะแล้ว

ชิซึรุหัวเราะหึ ก็จริงที่เขาโตกว่าล่ะนะ ได้แกล้งรุ่นพี่ในฐานะที่ตัวเองโตกว่า มันสนุกจริงๆนั่นล่ะ—

"ต้องเคาะสามครั้ง แล้วเรียกฮานาโกะซัง"

เขายืนกอดอกพิงอยู่หน้าประตูห้องน้ำ

"ลองเปิดเข้าไปดู"
"นานขนาดนี้แล้ว ..อาจเป็นกลอุบายก็ได้"

ชิซึรุขยับเดินตาม

"เออ ขอไปดูนายทำงานจริงๆสักครั้ง คงดีเหมือนกัน—"

ไม่ใช่ว่าเจ้าตัวไม่เคยเห็นเรียวเฮย์ต่อสู้ แต่ที่พูด เพราะอยากไปตามดูว่าไปทำงานจริงๆรึป่าวนั่นล่ะ

"ฉันนำไปเอง"

คนผมสีเงิน เดินนำทางไปจนถึงหน้าห้องน้ำหญิงชั้นสาม

"มันอยู่ในห้องที่สาม.. ห้องที่ปิดประตูไว้"

เหลือบมองคนข้างๆ พรางใช้มือดันหลังอีกคนเข้าไป เชิงสะกิดว่าทำงานเซ่(?)

"ชิ— ถ้าไม่ติดว่าฉันยังไม่สนิทกับนายขนาดนั้นนะ อยากหยิกสักที..."

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ตั้งแต่ได้ยินว่าติ้กมั่วๆ

"มีฮานาโกะซังในห้องน้ำชั้นสาม"
"ช่วยไปดูหน่อย"

จะบอกพูดเล่นๆก็ไม่เชิง แต่น่าจะเป็นโยไคแอบอยู่ตามรร.นั่นล่ะ แต่ตัวนั้นอยู่ในห้องน้ำหญิงน่ะสิ

"ฉันคอยเชียร์นะ เรียวเฮย์"
"ถึงนายจะเกือบไม่ได้เรื่องก็เหอะ–"

เขาบ่นเบาๆ

เขาถอนหายใจมองดูแมวเพิ่งตื่น กำลังขี้เซาได้ที่เลยล่ะ—

"เหมือนจิ้งจอกยังไงกัน"

"ฉันไม่ได้อยากไปร้านกาแฟ เพียงแต่นายน่ะ—"
"จะช่วยทำอะไรสักอย่างทีได้ไหม"

เขาลุกขึ้น แล้วยืนกอดอก

"สมัครสภาแท้ๆเลย"
"ถ้าไม่มีคนเลือกจะเสียใจทีหลังเอานะ"

มองหน้านิ่งๆ

"ฉันไม่ปลอบด้วย"

เว้นครู่หนึ่ง

"คิดจุดที่จะนำเสนอรึยัง"

ชิซึรุที่เห็นสถานการณ์ไม่ดีของชูยะ รีบชักดาบออกมาพุ่งเข้าไปปาดเนื้อปีศาจ

"ระวังชูยะ—!"

เบี่ยงตัวเฉือนทำให้มันเจ็บได้สำเร็จ

ชิซึรุรีบเข้าไปหิ้วตัวชูยะออกมาก่อนที่เลือดปีศาจจะกระจายออก

"เป็นอะไรไหม"

มืออีกข้างยังจับดาบมั่น ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่สามารถกำจัดปีศาจได้

เขาขมวดคิ้วลง ไม่ใช่เพราะท่าทางงัวเงียของอีกคนทำให้หงุดหงิด แต่เพราะตัวเองลืมพกกาแฟมา

"จะช่วยลืมตากว้างๆหน่อยได้ไหม"
"แล้วฉันก็ไม่ใช่จิ้งจอกขาวด้วย"

เขานั่งย่อตัวลงข้างๆ พรางดูหนังสือที่อีกคนอ่าน

"ถ้าไม่คิดจะตื่น ฉันจะหยิกขานายแล้วนะ"

พูดไปเล่นๆเสียมากกว่า แต่เพียงน้ำเสียงเหมือนจะทำจริง...

"ว่าไง— ตื่นรึยัง พาไปร้านกาแฟได้นะ"

ชิซึรุหลับตาให้ชูยะเช็ดให้แต่โดนดี แต่ถึงอย่างนั้นแค่อีกคนไม่เป็นอะไรไป เจ้าตัวก็สบายใจไปอีกนานแล้วล่ะ

"ปวดท้องนิดหน่อย"
"แต่ช่างมันเถอะ"

มือหนากุมท้องตัวเอง พรางกลืนน้ำลาย

"ฉันกับชูยะที่เป็นคนล้อม จะช่วยสะกัดให้ก่อน"
"อาจจะต้องวิ่งอ้อมนำไป"

เขาหันมาหาชูยะ

"นายมากับฉัน"

(เอาน้องชูยะมาดูใกล้ๆได้นะคะ อิอิ)

(/เขิน🥺👀)

ชิซึรุเดินมาเจอเข้ากับบัดดี้เห็ดย่างของตัวเองที่กำลังงีบอยู่ เจ้าตัวถอนหายใจ เห็นทีว่าเร็วๆนี้ คนๆนี้พึ่งจะลงสมัครสภานักเรียนไปไม่ไหมหรอ

"เรียวเฮย์"

ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า

"ฉันคิดว่าตอนนี้นายกำลังชูป้ายอยู่ซะอีก"

พอไม่เห็นปฏิกิริยาของอีกคน เขาจึงหยิบหนังสือสีดำออก

พูดไปไม่ทันขาดคำ จุดที่โหว่งของแผนคือระวังหลัง—
ชิซึรุหันไปทางน้ำหมึกพิษที่พุ่งกระจายเข้ามาตามสันชาตญาณ ทว่าจังหวะเบี่ยงตัวไม่เร็วพอ ทำให้โดนพิษเข้าเต็มๆ

"ชิ—"

เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

"อืม ฟังดูดี"

แล้วตอบยูราคุเสียงนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้หน้าตาตอนนี้จะช็อคพอสมควร
แย่หน่อยที่เพียงไม่กี่วินาทีพิษเริ่มทำให้รู้สึกมึนหัวนิดๆแล้วล่ะ

"นายไม่โดนใช่ไหม"

หันไปถามชูยะที่อยู่ข้างๆ

"อือ"

ชิซึรุส่งเสียงรับในลำคอ ว่าพลางขณะนั้นเขาก็สรุปความคิดในหัวออกมา

"วิธีการเอาชนะมันคงหนีไม่พ้นขั้นตอนพวกนี้หรอก"
"ล่อ ล้อม ตบตา โจมตี และปิดฉาก"

น้ำเสียงมั่นคง แล้วมองดูท่าทางของคนในทีมว่าคิดเห็นอย่างไรกับความคิดของเขา ถึงแม้ว่าแผนที่พูดออกไป เจ้าตัวจะคิดว่าไม่มีจุดบกพร่อง แต่ถ้าใครหามันเจอก็เป็นเรื่องน่าสนใจ

ชิซึรุมองดูรอบๆ สายตาหรี่ลงนิดๆ เพียงสังเกตว่าเป้าหมายอยู่ที่ไหน

"มันมีจุดอ่อนที่จำเพาะอยู่"

เขาเอ่ยขึ้นท่ามกลางทีมที่เดินมาด้วยกัน แน่นอนว่ามาบุของเขาที่เป็นดาบคาตานะ คงมุ่งที่จะจัดการตัดหนวดหนาของปีศาจที่ว่าอยู่แล้ว จากเรื่องที่รับแจ้งมาดูเหมือนว่าสิ่งมีชีวิตตัวนี้จะอันตรายไม่น้อย

"นายอยู่หลังฉันก็พอ—"

ไม่แคล้วหลุบตามองชูยะอยู่เนืองๆ

"เราต้องวางแผนกันก่อน"

สังเกตดูมาบุของแต่ละคน