(แบ่งๆ คนอื่นทำบ้าง)

(ดาเมจเท่าไกร่)

(ซิสเตอร์เท่านั้น)

(ที่นี่พระมิโกะเยอะแล้ว ขอชุดซิสเตอร์หน่อย)

(น่ารักมากเคะน้อย)

(เกิดเป็นโซชินต้องทำใจ๋)

(แน่นอน)

(สาวน้อยเวทมนตร์พริ*ตี้lคียว)

"บอกว่าฉันบังคับเธอเองก็ได้"

ยุยเอ่ยไม่แยแสว่าใครจะบ่นหรือว่าตัวเองเลยสักนิด อีกอย่างมันเป็นเรื่องปกติจนรู้สึกชินชากับเสียงของผู้คนไปแล้ว

"ได้สิ"

เวลานี้เธอแค่อยากให้มิเรย์ได้พักผ่อนเท่านั้นเอง

พอได้เห็นสีหน้าผ่อนคลายลงของอีกฝ่าย เสียงลมหายใจเบาๆ สม่ำเสมอก็รู้สึกคุ้มค่าที่มากแล้ว

’งีบสักหน่อยแล้วค่อยปลุกละกัน‘

ว่าแล้วเธอก็ควรเก็บเกี่ยวช่วงนี้นี้เอาไว้ให้มากๆ ละนะ

"ขืนอยู่ตรงนี้ต่อมีหวังไม่ได้งีบหรอก"

ยุยมองเวลา、การแข่งขันยังไม่จบเท่ากับว่าอาจจะมีคนมาใช้บริการหน่วยพยาบาลได้ตลอด

"มาทางนี้สิ"

เพราะงั้นชิ่งสิ รออะไร—?

เธอคว้ามือเพื่อนสนิทสาวพาเข้าไปในป่าอย่างชำนาญโดยเลือกเส้นทางที่ไม่ค่อยมีกิ่งไม้หรือรากขวางทาง

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ ยุยพาคนเหนื่อยล้าไปนั่งเอนหลังพิงลำต้นด้วยกัน

"ถ้าจะงีบก็งีบตรงนี้"

"เห ใครกันที่สั่งให้คุณหนูมิเรย์มาทำงานได้น่ะ?"

หยอกล้อทีเล่นทีจริงแม้รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ชอบใจสุดๆ กระนั้นก็อดใจไม่ไหวเหย้าแหย่แมวขาว

ทว่าประโยคสุดท้ายทำให้เธอเลิกคิ้วขึ้นนึกประหลาดใจไม่น้อย

"งั้นเสร็จจากนี่เราโดดไปหาที่งีบกันมะ?"

ไวกว่าความคิด ปากดันขยับตามความรู้สึกลึกๆ

ก็— ที่เธอมาก็เพราะได้ยินว่ามิเรย์เองก็มางานนี้

อุตส่าห์มีโอกาสได้เจอกันหลังปิดเทอมหลายวันทั้งที