Herkes acı çekenin, acı çekenin halinden anlayacağını sanar. Oysa gerçek tam tersidir. Acı çeken başkasının acısından zevk alır; çünkü bu sayede çektiği acıyı unutur. Sadece, kendini bu konuda eğitmiş olanlar empati geliştirebilir. Psiko-travma teorisi uzun uzun bunu anlatır.

100 yıl önce olsa anlarım, 1980'ler bile olabilir; ama 2026 yılında yeniden, öğretmenler tayine zorlanıyor, dahası zorla tayin ettiriliyor. Zorla güzellik olmayacağını anlayanlar bundan vazgeçmişti. Şimdi bir de bunlar şansını deniyor. Onlar da anlayacaklar.

Birinin sağcı yada solcu oluşu tercihlerinin değil çocukluk travmalarının bir sonucudur, yine bu nedenle akılcı kanıtlamalara kapalıdir. Ancak bu travmalarla yüzleşip dersler çıkardığımızda nesnel tartışmalarla, kişi ve toplum için sağlıklı olan eylemi seçebiliriz. Bu da durumdan duruma değişebilir.

Bazıları diktatörlüğe karşı değildir, sadece diktatöre karşıdır. Yani diktatör kendilerinden mi değil mi ona bakarlar. Oysa bu hiç de iyi bir şey değildir :)

Şimdi de 30 tane orta-okul öğrencisi geldi ve Almanca dersi yapmaya başladılar... Ben de 1938 Almanya'sını anlatan bir kitap okuyorum. :) Acaba hala uyanamadım mi!? :D

Türk-Alman kitapevi-cafe'nin harika bir hizmeti var; sabah saatlerinde geldiğinizde sizi anne evinde gibi hissettiriyorlar, bir teyze önce elektrik süpergesiyle mekanı süpürüyor, sonra da viladayla siliyor... :)

Bir kez daha "Milletin istiklalini kurtaracak olan yine milletin azim ve kararidir." eşiğindeyiz.

Bir insanın ruhen sağlıklı olup olmadığı anlamak çok kolaydır. Sağlıksız olduğunu iddia edin, sakin kalıp tartışabiliyorsa sağlıklıdır, kuduruyorsa değildir.

Hala 2025'te miyiz ya!

Peki yansıtma mekanizmasını bilir misiniz? O kadar da değil, bunu biliyorsunuzdur artik. Bunda size ait duygu ve düşünceleri başkasının üstüne atıyorsunuz. Mesela nefret ediyor, saldırmak istiyorsunuz; "o saldıracak", "sıra bizde" filan diyorsunuz...

Mağdurla ya da kurbanla özdeşleşme diye bir savunma mekanizması vardır, bilir misiniz? Hesaplaşmadığımız mağduriyetler ve acılar nedeniyle geliştiririz ve gerçeklikle alakasız bir şekilde sürekli yenilen, kaybeden tarafi destekleriz, mağdur her zaman haklıdır.

Hiçbir sey yapmadan şartsız, koşulsuz bir kişiye, bir yere ait olacağınız, bağlanacağınız tek dönem bebekliğinizdir.

Hayatınız kıskançlığın girdabında geçiyor.

Şiddeti de içeren bir anne-baba kavgasının çaresizliğini yaşadıysanız felç olur, ileride haklı haksız demeden hiçbir kavganın tarafı olamazsınız. Taraf olmaya zorlandığınızda da güçlü görünenden yana durursunuz.

Bütün patolojik fikir ve davranışlarin kökeninde çocukluktan kalan bir ayrılık kaygısı-terkedilme korkusu var; yani bir çeşit güvensiz bağlanma...

"Sen niye karışıyorsun!": tam bir manipülasyon cümlesi, suçluluk göstergesi...