W dawnych ulubionych miejscach francuskich egzystencjalistów, takich jak Café de Flore, La Palette czy Café de la Mairie, przewijają się tłumy turystów, którzy piją drogie kawy i jedzą przeciętne jedzenie, nie mając czasu ani ochoty na rozmowy o problemach egzystencji.

Codziennie wypowiadam swoje „jestem”. Moje jest zmienne, Jego - stałe. Nie podlega chwilowym emocjom. Jego istnienie wpisuje się w moje. Gdy czuję, że mnie nie ma – On nadal jest.
Co by się stało, gdybym zamiast mówić „jestem do niczego”, usłyszał Jego „Jestem” w sobie?
(Wj 3,14)

Czy to koniec, czy może nowy początek ?
diliges.blog.deon.pl/2025/02/21/p...