ละครขนาดนั้น แต่พออ่านจบแล้วมันได้อะไรกลับมาอะ ตอนอ่านก็ไม่ได้รู้สึกว่าต้องดั้นด้นอ่านให้จบ แต่จังหวะที่หยิบมาอ่านต่อมันอ่านได้เลย เอาจริงก็เหมือนอ่านบันทึกเรื่องราวชีวิตอยู่เหมือนกัน พล็อตเรื่องไม่ได้หวือหวาอะไรแต่การเล่าเรื่องและรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่าวอ่านนี่ให้อะไรเราได้เหมือนกันนะ ถ้าเป็นพล็อตนี้อยู่ในมือนักเขียนคนอื่นเราอาจจะน้ำตาท่วมหน้าแล้วก็ได้ แต่ก็อาจจะไม่ได้อะไรกลับมา