خواهرم امروز عکس خونش رو برای ما فرستاد و گفت امیدوارم امسال بشه بیاین خونه من. و من فکر کردم که احتمالا مامان و بابام و خواهرم هیچوقت خونه من رو نمیبینن.

واقعا سالی که نکوست از بهارش پیداست. لعنتی هنوز به چهارده فروردین هم نرسیدی، بسه دیگه

نه تنها بوی گل میدن بلکه همیشه هم نرمترین موها رو دارن

تا حالا با دیدن ویدئوهای تهران گریه نکرده بودم که اینم آنلاک شد

مردی داره دپارتمان education رو منحل میکنه. خیلی وضعیت مدرسه های پابلیک آمریکا خوب بود وسطح آموزش بالا بود، نظارت رو وضعیت تحصیل رو هم برمیداره که به گای کامل بره education تو این مملکت

غصه امه که نمی‌فهمن چه تیشه ای به ریشه همه چی داره میخوره. دوباره حالم شده مثل موقعی که دربرابر اخبار ایران به استیصال افتاده بودم و کاری از دستم یرنمیومد

It is too little, too late

صبح کابوس دیدم. تو خواب احساس می‌کردم وحشتناک تر از حسی که تجربه میکردم وجود نداره. از موقعی که بیدار شدم هی دارم یاد خودم ميندازم که از شرایط اون کابوس چقدر دورم، ولی هنوز قلبم درد میکنه و اضطراب تمام جونم رو گرفته.

واقعیت اینه که اینجا خیلی بهتر از توییتره. توییتر شده پر از باندبازی و آدمهایی که منتظرن به هم بپرن و از هم سوتی بگیرن و وکالت بدن و پس بگیرن

خسته ام. خیلی خسته ام. دوباره افتادم نه چاه و نمیتونم خودمو بکشم لیرون