شاید بعدا به این نتیجه برسم این بهترین تصمیم و کار ممکن بود ولی هیچی این واقعیت که امشب یک بهشی از خودم رو برای همیشه می‌کشم و خاموش می‌کنم تغییر نخواهد داد. یه چیزی توی من امشب برای همیشه می‌میره و من زنده می‌مونم بازم اما ناقص‌تر از قبل و کمتر شبیه به منی که میخواستم باشم.

تن یه آرزو نترس از آسمون
بدون حالم اینجا آرومه

بده دستاتو خودم میشم ریشه تو.

چه لازمست یکی شادمان و من غمگین
یکی به خواب و من اندر خیال وی بیدار؟

خسته‌ام از این دور باطل و نمی‌دونم چکار باید کرد. اگر ده سال دیگه باز سرهمین نقطه باشم چی؟

در تمامی سال‌های زندگی به محض اینکه کمی از زندگی واقعی(آنچه در حال اتفاق افتادن بود) فاصله می‌گرفتم خستگی بیش از حد و میل به مرگ در من شعله می‌کشیدند.
اینجام تا از خستگی‌ها و احساسات روزمره‌ام بگم.