“ เอาเถอะ..เปิดเทอมคงใช้พลังงานเยอะ(... ”

พอพูดเสียงเรียบ ๆ จบก็หันกลับมานั่งคีบเห็ดเข้าปากอย่างไม่ยี่ระ นอกจากจะไม่ตัดให้คนอื่นแล้วยังทำท่าจะแย่งลูกชิ้นกุ้งของคาสุมิอีก

ตอนที่โนเอรุเปิดประเข้ามานั้นระคุก็กำลังเคี้ยวผักกับเนื้อหมูอยู่ในปากตุ้ย ๆ อยู่แล้ว เขาหันไปมองคนที่เปิดประตูเข้ามา ทั้ง ๆ ที่ปากยังปิดอยู่ แต่ตากับคิ้วกลับแสดงความไม่เข้าใจอย่างเห็นได้ชัด

อย่าว่าแต่พอหรือเปล่า รวมกับที่มีอยู่ในหม้อแล้วดูจะเยอะเกินไปด้วยซ้ำ

เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ หลังเคี้ยวเสร็จ หันไปมองอีกคนอย่างคาดโทษ

“ ..... ”

+

“ไม่ต้องขอบคุณอะไรหรอก มากับยาเกนจิใช่มั้ยล่ะ เปิดเทอมนี้ก็ปีสอง ?”

ระคุพูดอย่างไว ๆ ก่อนจะหันไปเปิดหม้อจควันฟุ้งออกมาเต็มไปหมด เต็มไปด้วยกลิ่นเดนชิต้มหอม ๆ กับเนื้อ ผัก และเห็ด (พร้อมกับลูกชิ้นปลาที่แอบใส่ลงไป) ที่สุกอย่างได้ที่หอมตลบอบอวนไปทั่ว

“กินเถอะ ฉันหิว“

พอพูดห้วน ๆ แบบนั้นเสร็จก็เอาตะเกียบชี้ไปที่รุ่นน้องตรงหน้า ถึงท่าทีจะดูหยอกล้อแต่ใบหน้ากลับนิ่งเหมือนเดิม

เสียงหม้อโลหะวางลงบนโต๊ะไม้เตี้ย ๆ ในห้องแบบญี่ปุ่น แม้จะเป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว แต่อากาศต้นปีของไมซุรุก็ยังคงหนาวมากพอที่จะทำให้มีลเฟยนาเบะที่อยู่ตรงหน้ากลายเป็นสิ่งที่น่าดึงดูดที่สุดในตอนนี้

เสียงของการฝึกซ้อมคาราเต้ดังอยู่ไกล ๆ เป็นพื้นหลัง ระคุนั่งลงบนเสื่อที่มีที่ระบบทำความร้อนบนพื้น พร้อมแจกตะเกียบไม้สีเข้มวางให้ตรงหน้าทุกคน

(ฝากเนื้อฝากตัวกับคาจังด้วยครับ)