🇯🇵🇷🇺 || ผู้เหลือรอดจากเงามืด || นักเรียนคิไซปี 3 || 20Y || Alcoholic|| waah guy 😭 #KzK_Commu
Doc- https://shorturl.asia/rDGJ4 .。o○
☆ミทักโค เวิ่น โรล 24/7
“ขอโทษครับ ผมไม่ค่อยถนัดคุยเรื่องพวกนี้”
“อย่าใจดีแบบนั้นสิครับ…ผมจะร้องจริงๆนะ…อึ้ก”
*เสียงสะอึกเหล้า*
“เขาเคยบอกว่าผมร้องเพลงเพี้ยน…แต่ก็ยังฟังจนจบทุกครั้งเลย”
“บางที…ผมก็อยากพูดกับเขาอีกครั้ง แม้แค่ประโยคเดียวก็ยังดี”
【รามุเนะ รามิ - らむね らみ】
นักเรียนคิไซปี 3 || 19Y
⚠️ตัวละครติดเหล้าและบุหรี่
Doc- shorturl.asia/rDGJ4 .。o○
#KzK_Commu
แสงแดดแรกของปี 2017
ท้องฟ้ายามเช้าที่ได้เห็นทุกวัน และรัศมีอบอุ่นของดวงอาทิตย์ฉายส่องเปรียบเหมือนการฉลองให้แก่ชีวิตวัยรุ่นสุดบัดซบ
อยากลุกขึ้นมาไชโยอยู่หรอก
ทว่า
แสงแดดแรกของปี 2017
ท้องฟ้ายามเช้าที่ได้เห็นทุกวัน และรัศมีอบอุ่นของดวงอาทิตย์ฉายส่องเปรียบเหมือนการฉลองให้แก่ชีวิตวัยรุ่นสุดบัดซบ
อยากลุกขึ้นมาไชโยอยู่หรอก
ทว่า
แค่ได้ให้ก็พอใจแล้ว
แด่กรีฑา
แด่ครอบครัวของฉัน
แค่ได้ให้ก็พอใจแล้ว
แด่กรีฑา
แด่ครอบครัวของฉัน
ถึงชมรมกรีฑา เพื่อนของฉัน
กองไม้แกะสลักรูปสัตว์ถูกจัดวางไว้เงียบ ๆ ในห้องของโต๊ะชมรม
แต่ละตัวไม่เหมือนกัน ไม่มีชิ้นไหนซ้ำ
มีเพียงชื่อของสมาชิกติดไว้ ...เรียบง่าย
เคยคิดจะทำของขวัญให้พวกเขามาตั้งแต่ช่วงที่เพิ่งเข้าชมรม
งานไม้แกะสลักที่มักทำเป็นประจำ
แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้ความคิดนั้นถูกเลื่อนออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
ด้วยข้ออ้างสารพัด
ถึงชมรมกรีฑา เพื่อนของฉัน
กองไม้แกะสลักรูปสัตว์ถูกจัดวางไว้เงียบ ๆ ในห้องของโต๊ะชมรม
แต่ละตัวไม่เหมือนกัน ไม่มีชิ้นไหนซ้ำ
มีเพียงชื่อของสมาชิกติดไว้ ...เรียบง่าย
เคยคิดจะทำของขวัญให้พวกเขามาตั้งแต่ช่วงที่เพิ่งเข้าชมรม
งานไม้แกะสลักที่มักทำเป็นประจำ
แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้ความคิดนั้นถูกเลื่อนออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
ด้วยข้ออ้างสารพัด
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น
แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว
จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น
แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว
จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—
(สกินสู้บอส + อาวุธ
- ดาบที่ DIY มาจากใบเลื่อย ตัด เจียร ลับคม ประกอบ By มอร์ทริด
- เอเทลน่าตั้งชื่อว่า Excalibur แม้ว่ามอร์ทริดจะบอกว่าเป็นชื่อที่ไม่เป็นมงคลก็ตาม)
(สกินสู้บอส + อาวุธ
- ดาบที่ DIY มาจากใบเลื่อย ตัด เจียร ลับคม ประกอบ By มอร์ทริด
- เอเทลน่าตั้งชื่อว่า Excalibur แม้ว่ามอร์ทริดจะบอกว่าเป็นชื่อที่ไม่เป็นมงคลก็ตาม)
(About ruki part)
ท่ามกลางเสียงอึกทึกจากการต่อสู้ไทไม่หยุดหย่อน แม้จะมีใครสักคนร่วงหล่นไม่อาจยืนหยัดต่อทว่าก็ยังไม่มีใครยอมท้อถอย
เด็กหนุ่มผมสีส้มอ่อนที่ยุ่งเหยิงก้มหน้าลง ยืนมองบริเวณที่โล่งที่ครั้งหนึ่งเคยมีคนที่รู้จักยืนอยู่ตรงนี้ไม่กี่นาทีที่แล้ว
"......."
“แปลกดีนะ…”
เสียงพึมพำหลุดออกมา
“เรารู้จักกัน… แค่นี้เองแท้ๆ”
+
(About ruki part)
ท่ามกลางเสียงอึกทึกจากการต่อสู้ไทไม่หยุดหย่อน แม้จะมีใครสักคนร่วงหล่นไม่อาจยืนหยัดต่อทว่าก็ยังไม่มีใครยอมท้อถอย
เด็กหนุ่มผมสีส้มอ่อนที่ยุ่งเหยิงก้มหน้าลง ยืนมองบริเวณที่โล่งที่ครั้งหนึ่งเคยมีคนที่รู้จักยืนอยู่ตรงนี้ไม่กี่นาทีที่แล้ว
"......."
“แปลกดีนะ…”
เสียงพึมพำหลุดออกมา
“เรารู้จักกัน… แค่นี้เองแท้ๆ”
+
(About ruki part)
ท่ามกลางเสียงอึกทึกจากการต่อสู้ไทไม่หยุดหย่อน แม้จะมีใครสักคนร่วงหล่นไม่อาจยืนหยัดต่อทว่าก็ยังไม่มีใครยอมท้อถอย
เด็กหนุ่มผมสีส้มอ่อนที่ยุ่งเหยิงก้มหน้าลง ยืนมองบริเวณที่โล่งที่ครั้งหนึ่งเคยมีคนที่รู้จักยืนอยู่ตรงนี้ไม่กี่นาทีที่แล้ว
"......."
“แปลกดีนะ…”
เสียงพึมพำหลุดออกมา
“เรารู้จักกัน… แค่นี้เองแท้ๆ”
+
(About ruki part)
ท่ามกลางเสียงอึกทึกจากการต่อสู้ไทไม่หยุดหย่อน แม้จะมีใครสักคนร่วงหล่นไม่อาจยืนหยัดต่อทว่าก็ยังไม่มีใครยอมท้อถอย
เด็กหนุ่มผมสีส้มอ่อนที่ยุ่งเหยิงก้มหน้าลง ยืนมองบริเวณที่โล่งที่ครั้งหนึ่งเคยมีคนที่รู้จักยืนอยู่ตรงนี้ไม่กี่นาทีที่แล้ว
"......."
“แปลกดีนะ…”
เสียงพึมพำหลุดออกมา
“เรารู้จักกัน… แค่นี้เองแท้ๆ”
+
เขาเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งกายใจ
แต่ถึงอย่างงั้นตัวเขาก็ยังคงสู้ต่อไป
แม้ร่างกายจะตะโกนกู่ร้องออกมาไม่หยุดเพื่อบอกให้เขาพอได้แล้ว
แต่เขาก็ยังคง
ลุกขึ้น
ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
.
.
.
.
เพื่อที่จะสู้ต่อไป
เพื่อที่จะไม่เป็นภาระ
เพื่อที่จะไม่ไร้ประโยชน์
เพื่อทุกคนที่พยายาม
เพื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ทุ่มเทไป
เพื่อ…
เขาเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งกายใจ
แต่ถึงอย่างงั้นตัวเขาก็ยังคงสู้ต่อไป
แม้ร่างกายจะตะโกนกู่ร้องออกมาไม่หยุดเพื่อบอกให้เขาพอได้แล้ว
แต่เขาก็ยังคง
ลุกขึ้น
ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
.
.
.
.
เพื่อที่จะสู้ต่อไป
เพื่อที่จะไม่เป็นภาระ
เพื่อที่จะไม่ไร้ประโยชน์
เพื่อทุกคนที่พยายาม
เพื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ทุ่มเทไป
เพื่อ…
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
เหมือนเขายังเชื่อว่าอีกฝ่ายจะขานรับดั่งทุกครั้งก่อนหน้านี้
ทว่าความเงียบตอบกลับเข้ามาทดแทน
หัวใจรามิเต้นแรงเป็นจังหวะรวน เหมือนกำลังพยายามหนีบางอย่างที่ไม่มีทางหนีได้
มือเขาสั่น
ขาไร้แรง
โลกทั้งใบเอียงไปชั่วขณะ
เขาก้าวไปข้างหน้า
หนึ่งก้าว
สองก้าว
เหมือนเด็กที่ยังไม่เข้าใจว่าคำว่า 'หายไป' หมายถึงอะไร แม้จะผ่านการสูญเสียมานับไม่ถ้วน
“…ไม่จริง…”
+
เหมือนเขายังเชื่อว่าอีกฝ่ายจะขานรับดั่งทุกครั้งก่อนหน้านี้
ทว่าความเงียบตอบกลับเข้ามาทดแทน
หัวใจรามิเต้นแรงเป็นจังหวะรวน เหมือนกำลังพยายามหนีบางอย่างที่ไม่มีทางหนีได้
มือเขาสั่น
ขาไร้แรง
โลกทั้งใบเอียงไปชั่วขณะ
เขาก้าวไปข้างหน้า
หนึ่งก้าว
สองก้าว
เหมือนเด็กที่ยังไม่เข้าใจว่าคำว่า 'หายไป' หมายถึงอะไร แม้จะผ่านการสูญเสียมานับไม่ถ้วน
“…ไม่จริง…”
+
รวดเร็วพอๆกับลมหายใจหนึ่งครั้ง
แล้วอีกคนก็ไม่อยู่ตรงนั้นอีกเลย
ไม่มีร่าง
ไม่มีเสียง
ไม่มีแม้แต่เงาที่ควรจะหลงเหลือ
พื้นที่ตรงหน้าโล่งเปล่าอย่างโหดร้าย
ราวกับโลกตั้งใจลบเขาออกไปจากความจริงโดยไม่ทิ้งคำอธิบาย
รามิยืนค้างอยู่ตรงนั้น
ดวงตาเบิกกว้าง
สมองปฏิเสธสิ่งที่เห็น
“ …รุกิ ? ”
.
.
(+)
รวดเร็วพอๆกับลมหายใจหนึ่งครั้ง
แล้วอีกคนก็ไม่อยู่ตรงนั้นอีกเลย
ไม่มีร่าง
ไม่มีเสียง
ไม่มีแม้แต่เงาที่ควรจะหลงเหลือ
พื้นที่ตรงหน้าโล่งเปล่าอย่างโหดร้าย
ราวกับโลกตั้งใจลบเขาออกไปจากความจริงโดยไม่ทิ้งคำอธิบาย
รามิยืนค้างอยู่ตรงนั้น
ดวงตาเบิกกว้าง
สมองปฏิเสธสิ่งที่เห็น
“ …รุกิ ? ”
.
.
(+)
รวดเร็วพอๆกับลมหายใจหนึ่งครั้ง
แล้วอีกคนก็ไม่อยู่ตรงนั้นอีกเลย
ไม่มีร่าง
ไม่มีเสียง
ไม่มีแม้แต่เงาที่ควรจะหลงเหลือ
พื้นที่ตรงหน้าโล่งเปล่าอย่างโหดร้าย
ราวกับโลกตั้งใจลบเขาออกไปจากความจริงโดยไม่ทิ้งคำอธิบาย
รามิยืนค้างอยู่ตรงนั้น
ดวงตาเบิกกว้าง
สมองปฏิเสธสิ่งที่เห็น
“ …รุกิ ? ”
.
.
(+)
รวดเร็วพอๆกับลมหายใจหนึ่งครั้ง
แล้วอีกคนก็ไม่อยู่ตรงนั้นอีกเลย
ไม่มีร่าง
ไม่มีเสียง
ไม่มีแม้แต่เงาที่ควรจะหลงเหลือ
พื้นที่ตรงหน้าโล่งเปล่าอย่างโหดร้าย
ราวกับโลกตั้งใจลบเขาออกไปจากความจริงโดยไม่ทิ้งคำอธิบาย
รามิยืนค้างอยู่ตรงนั้น
ดวงตาเบิกกว้าง
สมองปฏิเสธสิ่งที่เห็น
“ …รุกิ ? ”
.
.
(+)
แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา
ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น
ความร้อน
ความกดดัน
ความเจ็บปวด..
ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ
ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังยืนอยู่..
มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น
ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า
(+)
แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา
ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น
ความร้อน
ความกดดัน
ความเจ็บปวด..
ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ
ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังยืนอยู่..
มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น
ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า
(+)
#KzK_story
ถ้ารอดออกไปได้
จะทำอะไรเหรอ…
“นั่นสินะ…”
เขาสูดหายใจลึก พลางทอดสายตามองเพดาน ราวกับพยายามค้นหาคำตอบจากความว่างเปล่า
ความฝันแบบเป็นรูปเป็นร่างนั่นน่ะ
เขาไม่เคยมีมันอยู่ในหัวเลยด้วยซ้ำ
ที่ผ่านมา เขาแค่ก้าวต่อไปเรื่อยๆ
ทำในสิ่งที่ควรทำ
เพราะไม่มีทางเลือกอื่น..
(+)
#KzK_story
ถ้ารอดออกไปได้
จะทำอะไรเหรอ…
“นั่นสินะ…”
เขาสูดหายใจลึก พลางทอดสายตามองเพดาน ราวกับพยายามค้นหาคำตอบจากความว่างเปล่า
ความฝันแบบเป็นรูปเป็นร่างนั่นน่ะ
เขาไม่เคยมีมันอยู่ในหัวเลยด้วยซ้ำ
ที่ผ่านมา เขาแค่ก้าวต่อไปเรื่อยๆ
ทำในสิ่งที่ควรทำ
เพราะไม่มีทางเลือกอื่น..
(+)
"อ.." เผลอเหยียบไปแล้ว...
เธอชะงักไปสักพัก
"ข..ขอโทษ"
โลหะด้านในเย็นเฉียบ แม้ผ่านกาลเวลามาเป็นหลายเดือน
ปลายนิ้วแตะลงบนเหล็กเย็น
และในวินาทีนั้น ความทรงจำก็ไหลย้อนกลับมา
ผืนป่าของรัสเซีย
ไอหนาวที่บาดแก้ม
เสียงบ่นของพ่อที่เอ่ย
+
โลหะด้านในเย็นเฉียบ แม้ผ่านกาลเวลามาเป็นหลายเดือน
ปลายนิ้วแตะลงบนเหล็กเย็น
และในวินาทีนั้น ความทรงจำก็ไหลย้อนกลับมา
ผืนป่าของรัสเซีย
ไอหนาวที่บาดแก้ม
เสียงบ่นของพ่อที่เอ่ย
+
-ฮานาโอริ โคโตเนะ?-
-ฮานาโอริ โคโตเนะ?-
#KzK_story
ในเดือนธันวาคม ก่อนถึงบทสรุป
วันที่หิมะโปรยลงช้าๆ เหมือนเถ้าถ่านสีขาวที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ทับถมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนถนนหน้าคิไซพลาซ่าแทบจะกลายเป็นผืนเดียวกับฟ้าเหนือศีรษะ
อากาศหนาวบาดผิวจนเสียงลมหายใจของรามิกลายเป็นไอสีจางที่สั่นระริกอยู่ตรงริมฝีปาก
เขายืนอยู่หน้าประตูอัตโนมัติที่หยุดทำงานมานานแล้ว มองผ่านกระจกแตกเป็นใยแมงมุมออกไปยังเมือง
+
#KzK_story
ในเดือนธันวาคม ก่อนถึงบทสรุป
วันที่หิมะโปรยลงช้าๆ เหมือนเถ้าถ่านสีขาวที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ทับถมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนถนนหน้าคิไซพลาซ่าแทบจะกลายเป็นผืนเดียวกับฟ้าเหนือศีรษะ
อากาศหนาวบาดผิวจนเสียงลมหายใจของรามิกลายเป็นไอสีจางที่สั่นระริกอยู่ตรงริมฝีปาก
เขายืนอยู่หน้าประตูอัตโนมัติที่หยุดทำงานมานานแล้ว มองผ่านกระจกแตกเป็นใยแมงมุมออกไปยังเมือง
+
#KzK_story
ในเดือนธันวาคม ก่อนถึงบทสรุป
วันที่หิมะโปรยลงช้าๆ เหมือนเถ้าถ่านสีขาวที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ทับถมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนถนนหน้าคิไซพลาซ่าแทบจะกลายเป็นผืนเดียวกับฟ้าเหนือศีรษะ
อากาศหนาวบาดผิวจนเสียงลมหายใจของรามิกลายเป็นไอสีจางที่สั่นระริกอยู่ตรงริมฝีปาก
เขายืนอยู่หน้าประตูอัตโนมัติที่หยุดทำงานมานานแล้ว มองผ่านกระจกแตกเป็นใยแมงมุมออกไปยังเมือง
+
#KzK_story
ในเดือนธันวาคม ก่อนถึงบทสรุป
วันที่หิมะโปรยลงช้าๆ เหมือนเถ้าถ่านสีขาวที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ทับถมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนถนนหน้าคิไซพลาซ่าแทบจะกลายเป็นผืนเดียวกับฟ้าเหนือศีรษะ
อากาศหนาวบาดผิวจนเสียงลมหายใจของรามิกลายเป็นไอสีจางที่สั่นระริกอยู่ตรงริมฝีปาก
เขายืนอยู่หน้าประตูอัตโนมัติที่หยุดทำงานมานานแล้ว มองผ่านกระจกแตกเป็นใยแมงมุมออกไปยังเมือง
+