(ยังไม่มีมาเลย.... สาย... เป็นเรื่องปกติ... )

แรนเดลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงรักษาบทสนทนาไว้ด้วยทัศนคติที่ดู 'เบาสมอง' จนเกินไปสำหรับพื้นที่ทำงานที่เขาควบคุมอยู่....

"ความน่าสนใจ... เป็นเพียงตัวแปรต้น แต่ถ้าขาด 'เวลา' ซึ่งเป็นทรัพยากรที่จำกัด... สมการนี้ก็ไม่มีวันที่สมบูรณ์ได้"

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ท่าทางที่ประสานมือบนตักยังคงนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น

(เหงาไหมไม่รู้ตอนนี้เปื่อยได้มั้ง...)

ปลายนิ้วที่กำลังจะพิมพ์โค้ดหยุดลงอีกครั้ง... คราวนี้แรนเดลถอนหายใจออกมาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผิวคล้ำแบบเต็มตัว แผ่นหลังเหยียดตรงและวางมือประสานกันบนตักด้วยท่าทางที่เป็นทางการอย่างยิ่ง

"จํานวนนักเรียนในคลาสนี้จะมีเยอะ หรือ น้อย"
"มันก็ไม่ได้ส่งผลอะไรกับสิ่งที่ฉันจะสอบสักหน่อย"

(ตี้เนียนมาเรียนเหรอเจ้าหนุ่ม...)

ปลายนิ้วที่กำลังจะกดลงบนคีย์บอร์ดชะงักไปชั่วขณะ...

นัยตาเลื่อนจากหน้าจอจับจ้องยังร่างของชายหนุ่มที่เพิ่งส่งรอยยิ้มพร้อมกล่าวขอโทษ...

เขาไม่ได้ยิ้มตอบ เขาเพียงแค่หรี่ตาลง

"การเข้าผิดห้องบ่งบอกถึงการขาดการวางแผน.."

"อย่างไรก็ตาม... ตอนนี้คุณกำลังทำให้ตัวเองเสียเวลาอันมีค่า"

"เชิญไปได้ครับ.."

เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางดันแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย