(ยอมก็ได้ ให้แค่วันเดียว

(ฟินมากชอบมากน้ำตาไหล

(คนสวยสวยมาก!!!

ว่าก็หยิบชาชงในมือดื่มจิบ สีหน้าของเขาต่อเมื่ออยู่กับชานั้นก็ดูจะแปรผันเป็นความชื่นชอบอย่างจริงจัง

หากสังเกตโดยรอบก็จะเห็นกระถางดอกไม้ตกแต่งส่งกลิ่นหอมอยู่เนืองๆ ชวนให้บรรยากาศดูอบอุ่นประหลาดต่างจากเจ้าบ้านสิ้นเชิง

“หรือจะกลับก็ได้เหมือนกัน”
“เดี่ยวให้คนไปส่ง”

พลันจึงได้พยักใบหน้าเบาๆหากอีกคนจะตัดสินใจเช่นนั้น

ไม่ว่าหรอกหากจะมาพักพิง เขาเป็นเจ้าบ้านนี้น่า

พลันหยิบขนมที่ดูอีกฝ่ายจะชอบยื่นให้อีกชิ้น เขาเองก็กินได้ไม่หมดหรอกมีคนมาแบ่งปันก็ดีแล้ว ดูรูปร่างจินก็ดูจะตัวผอมเหมือนแมวอดงั้นแหละ

”จริงๆที่นี้มันก็ไกล..เมื่อกี้นะรถรอบสุดท้ายแล้ว“
”ถ้าอยากพักที่นี้ก็ได้“

”เดี่ยวเตรียมชุดไว้ให้“

สายตาเหลือบดูคนนั่งข้างกิริยาอย่างกับแมวเมากัญชาดีดไปดีดมาจนน่าขัน

จึงได้ยกมือไปลูบเลือนผมนั้นอีกครั้งจนยุ่งโดยที่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำเช่นนั้นไปทำไมเหมือนกัน

หากแต่เมื่อมีอีกคนมานั่งพูดลกลน มากมาย บ้านจากที่เคยเงียบสงบมันก็ดูมีสีสันอยู่หน่อยๆจนเผลอลอบยิ้มออกมา โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ทั้งเห็นหรอก

(ลืมตอบพึ่งนึกได้

เมื่อนั้นเขาจึงได้ยื่นขนมยัดมือให้คนที่ทำท่าทีจะเปลี่ยนมาบุสะแล้ว

จริงๆมันก็คือของเหลือที่ได้มาจากสาวๆนั้นแหละไม่ใช่สิ่งของที่เขาทำเอง และไม่รู้จะเก็บไปไหนเลยยกให้รุ่นน้องคนนี้ไป

ดูก็ได้ผลพอตัว

“โตพอมาฟันให้ถึงละกัน”

“ครั้งหน้ามีภารกิจมากับฉัน”

เขายอมปล่อยเจ้าตัวนั้นลงพื้นแล้วรับเอาสำลีมาชุบแอลมาเช็ดหน้า หมดสิ้นซึ่งความล่อเหลา

ไม่รู้ออกไหม เพราะก็ไม่เห็นหน้าตัวเอง แต่ก็พอใจจึงได้ส่งคืนไป

แล้วยกมือขึ้นขยี้เส้นผมน้ำตาลนั้นจงยุ่งเยิง เปลี่ยนมาดเป็นคนดีเหมือนเดิม

“~เด็กดี”
“อย่าทำแบบนี้อีกละหื้มม”

“ไม่งั้นฉันจะจับนายไปพบพระเจ้าจริงๆละ”

ดูเหมือนการขายจะเป็นไปอย่างไม่ได้ผลเลยสักนิด..เมื่อนั้นจึงได้ถอนหายใจและเก็บของในกระเป๋า

ยอมรับของที่จ่ายเงินมาในมือ หยิบเอากล่องนมมาเจาะหลอดกินต่อหน้าตรงนั้น

และตัวยังไม่ขยับไปไหน

เมื่อจะยังอยากคุยกวนคุณอยู่พอตัว

“..ที่ว่าจะโสดนะ”
“คุณมีสเปคไหมละครับ”

ฝีเท้าหยุดลงพลันหันไปตามแรงจับพลันจับมือนั้นออก

”ฉันไม่ตายง่ายขนาดนั้นหรอก“

ว่าจบก็ด้วยคำกระทั้นเช่นกัน แต่กระนั้นก็ยอมลดตัวลงมานั่งบนเตียงพร้อมถอนหายใจออกมาเสียงดัง

”จะทำอะไรก็ทำ“

(น่ารักมาก

(ศัตรูกี่คน

เมื่อนั้นก็หิ้วเด็กในบ่าพามาส่งยังห้องพยาบาล เพราะตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนเลยไม่มีอาจารย์มาเฝ้าห้องแล้ว เขาจึงได้ปล่อยให้คนตัวเล็กกว่านั่งลงบนเตียง

พร้อมกับข้าวของดาบและกระเป๋าชุดสูทไว้ข้างๆ

“พวกเบตาดีน สำลีอยู่ในชั้นวาง”
“จัดการเองละกัน”

เมื่อพูดจบก็ทำท่าจะเดินจาก จริงเลือดขมับของเขาแค่นี่ไม่อาจสะทกสะท้านใดๆได้

แอบลอบชิในปากเล็กน้อยในขณะที่อีกคนกำลังก้มคิดเงิน พลันกลับมายิ้มแย้มเมื่ออีกคนหันกลับมาจ้องหน้า

ยังคงดื้อรั้น
เมื่อนั้นเขาจึงเปิดไพ่เด็ด

“คุณคงไม่สนใจเรื่องความรักหรอกหรอ”

“ให้ผมช่วยคุณไหม~ อย่างเครื่องรางนำโชคหรือสิ่งของที่จะช่วยให้คุณมีเสน่ห์มากขึ้นน่ะ”

เขาหยิบเอาถุงเครื่องรางสีชมพูพร้อมเขียนป้ายด้วยตัวอักษรว่าความรัก

”ราคาไม่แพงหากคุณสนใจ“

(นางฟ้าครับ

เมื่อนั้นเขาจึงคลายมืออีกคน พร้อมกับยื่นกำไลอีกชิ้นให้จิน

”ส่วนอันนี้ของค้อน นายจะประดับยังไงขึ้นอยู่กับนาย“

”มันไม่ใช่ตัวส่งพลังมาบุ มันแค่ช่วยให้นายสบายใจขึ้น“

หยิบเอาชามาดื่มอีกเช่นเคยเมื่อเสร็จทุกอย่าง

”แล้วจะกลับเลยไหม หรือจะอยู่นั่งเล่นที่นี้ก่อนละ“
”ที่นี้ไม่ผีตามนายหรอก“

พลันก็หยิบสร้อยข้อมือหินกลมราวมุกสีขาวอันบริสุทธิ์สวมใส่ข้อมือของอีกฝ่ายให้ แล้วเอ่ยท่องคาถาสองสามบทพลันจบบทเคาะที่หน้าผากเจ้าตัวไป

“เป๊าะ”
“ฮึ~ๆเอาละ เท่านี้ก็จบ”

“ฉันจะไม่บอกว่ามันทำจากอะไรบ้าง”
“รู้แค่ว่านายจะต้องศรัทธา“
”และมันไม่ได้ช่วยนายไปนายตลอด นายต้องพึ่งตัวเองอีกด้วยเช่นกัน“

”คำพูดนี่ฉันจริงจังเท่าที่มีมา เพราะหากเป็นคนอื่นฉันคงหลอกขายไปแล้ว“

น้ำเสียงทุ่มต่ำกล่าววาจาอย่างสงบเสงี่ยม แต่ก็ไม่อาจจะพูดตรงไปตรงมาราวกับเป็นเพียงส่วนนึงของการชี้ทาง แต่ไม่ใช่ผู้พาไป

“..ฉันเองก็มีลวดลายของการเป็นผู้ต้องพยายามมากเช่นกัน“
”ไม่ใช่ว่าการยืนจุดนี้คือสิ่งที่ฟ้าประทานพรทั้งนั่น“

”มันคือคำสาปที่ฉันต้องรับเคราะห์กรรม”

จบคำเอ่ยก็ยกยิ้มดั่งไร้ซึ่งมีสิ่งใดทุกข์ใจสวนทางกับคำจาเสียจริง

ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้ผู้เป็นคู่สนทนา แนบจนเสียงได้ยินลมหายใจได้ชัดเจน..

”ทุกอย่างที่นายเป็นล้วนไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก มันก็คือชะตาที่กำหนดมาตั้งแต่เกิด”

“รับเคราะห์มาเสียมากเลยนิ”
“คงคิดว่าตัวเองดวงซวยมาตลอด“

”แต่นายตอนนี้ก็ยังมีโอกาสที่จะแก้ไขสิ่งเหล่านี้ เพียงแต่ต้องยอมรับตัวเองให้เป็น“
”รู้จักตัวเองให้ได้“

”อย่าหนี“

“ฉันจะหักถ้ายังไม่หยุด”

เรียวคิ้วเลิกขึ้นพลันถอนหายใจออกมาเสียเสียงดัง พลันจับมืออีกคนที่วางลงมาเอาไว้แน่น

“การมีสติอย่างน้อยๆนายก็จะได้รู้ตัวเองว่ากำลังสู้กับอะไร“
”เพราะสิ่งที่ไม่รู้ย่อมน่ากลัวที่สุด“

พูดจบก็หยิบผ้าผืนเล็ก มาเช็ดเหงื่อที่มือของอีกฝ่ายแล้วให้แห้งสนิทแล้วใช้เรียวนิ้วกวาดดูเส้นลวดลายสังเกตพินิจอยู่ครู่นึง

ว่าแบบนั้นโคอิจิก็จับหมอนี้ขึ้นสูงจากพื้นกว่าเดิมจนแทบจะชูแมวหิ้วอยู่ในอากาศเหนือตัวเขาเสียด้วยซ้ำ

“เรียวเฮย์ ฉันสงเคราะห์ให้ได้”
“การพบพระเจ้าก่อนวัยอันควรนะ”

“จะเอาแบบไหนดีละ”
“สงบสุข หรือทรมานก่อนจากไปดี”

“แล้วเมื่อกี้นายพูดว่าลบไม่ออก?..”
“มั่นใจได้ไงว่าแอลกอฮอล์จะเช็ดได้”