زندگی از اونجایی دراماتیک شد که فهمیدم سپیده، خواننده اون ترانه که میگفت:
انگار دیگه شانس با منه پسر ایرونی همسایمه
خودش شوهرش آمریکاییه!
اون از «دختر ایرونی» اندی اینم از «هم کوچه»
درد و نفرین…

جدی پاییزی که براش ذوق داشتین این بود؟ کاش تموم می شد…

خاموش باش مرغک دریایی!
بگذار در سکوت بماند شب
بگذار در سکوت بمیرد شب،
بگذار در سکوت سرآید شب!

احمد شاملو