در موسیقی اعتراضی و تجمعات خارج از کشور، سوءاستفاده وقتی اتفاق می‌افته که:

رنج = محتوا

اعتراض = اجرا

بحران = فرصت برندینگ

و خود هنرمند کمترین هزینه رو می‌ده

اعتراض واقعی الزاماً زیبا نیست،
و هنر متعهد همیشه وایرال نمی‌شه.

وقتی جنگ در یک جغرافیاست و اعتراض در جغرافیای امن‌تر:

هزینهٔ جسمی و روانی اعتراض بسیار کمتره

اما پاداش نمادین می‌تونه خیلی بیشتر باشه

الگوی رایج سوءاستفاده:

همه‌چیز طوری طراحی می‌شه که:

خوب ثبت بشه

خوب پخش بشه

خوب برند شخصی بسازه

اینجا اعتراض کم‌کم شبیه:
performance art for the algorithm

وقتی هنرمند:

دقیقاً در اوج بحران وارد می‌شه

فرم ساده، شوک‌آور و قابل‌مصرف می‌سازه

پیچیدگی رو حذف می‌کنه

و می‌دونه مخاطب الان آمادگی احساسی بالایی داره

در واقع داره از چیزی استفاده می‌کنه که بهش می‌گن:
emotional shortcut

دقیقا اگر بفهمن دیگه کی فاند بگیره :))

طبق آموزه‌های خودشون، اتصال این‌طوریه:

نقش «مستَر» یا رابط:

یک فرد آموزش‌دیده (که بهش می‌گن مستَر)

فقط اعلام اتصال می‌کنه

هیچ انرژی‌ای از خودش نمی‌ده

می‌گن مستر مثل:
📡 «سوئیچ» یا «واسطه اعلام اتصال» عمل می‌کنه، نه منبع قدرت.

وقتی برمی‌گرده، با جامعه‌ای روبه‌رو می‌شه که از نظر رفتارها، هنجارها، زبان غیررسمی و حتی حساسیت‌های اجتماعی تغییر کرده، و این ناهماهنگی بین طرح‌واره‌ی ذهنیِ قدیمی و واقعیت فعلی باعث سردرگمی، بیگانگی و احساس «خونه نبودن» می‌شه؛
همون تجربه‌ای که بهش Reverse Culture Shock می‌گن.

یه جا میخوندم میگفت کسی که بیشتر از 2 سال خارج از یک کشور، هرکشوری زندگی کنه انقدر واقعیت تغییر کرده که دیگه هیچ چیزی ازون کشور نمیدونه ولی فکر میکنه که میدونه و همه اش غلطه