'ยินดีต้อนรับค่า—! ตอนนี้มีโปรโมชั่นลดราคาช่วงเปิดร้านใหม่ เลือกดูเมนูได้ก่อนนะคะคุณลูกค้า ~'

'เมนูแนะนำของทางร้านคือสตอเบอร์รี่ชีสเค้กและเค้กช็อคโกแลต คุณลูกค้าสนใจเมนูไหนดีคะ'

เสียงหวานของพี่พนักงานเข้ามาขัดจังหวะเธอพอดี หญิงสาวจ้องมองทั้งสองคนด้วยตาเป็นประกายและคาดหวังว่าพวกเขาจะเข้ามาเลือกดูขนมในร้านโดยไม่ปฏิเสธ

"... ???"

พอถูกจ้องเขม็งก็นึกสงสัยไม่น้อย เธอขยับเข้าไปใกล้พร้อมกับชโงกดูข้างในร้านที่ว่า ข้างในตัวร้านตกแต่งด้วยสีชมพูหวานแหวว ตุ๊กตาแต่ละตัวมีขนาดตั้งแต่เล็กไปจนถึงใหญ่

ทุกอย่างแทบจะตะโกนออกมาว่า 'น่ารัก ♡' ชนิดที่ว่าเพื่อนคนนึงของเธอคงจะวี้ดว้ายแล้วลากทุกคนเข้าไปด้วยกันทันที

แต่ดูจากปฏิกิริยาของเขาแล้ว ... เด็กผู้ชายน่าจะไม่ชอบอะไรแบบนี้

"ถ้างั้น ...—"

+

ในเมื่ออยู่ด้วยกันสองคน เรื่องที่ยังติดค้างอยู่เรื่องหนึ่งก็ถูกยกขึ้นมาถามด้วยความเป็นห่วง เพราะก่อนหน้านี้ไม่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันจึงไม่กล้าถาม

"ถ้ายังไม่หาย อย่าฝืนตัวเองเลยนะคะ"

"รุ่นพี่ยังขยันเหมือนเดิมเลยนะคะ"

เธอคลี่ยิ้มออกมา ไม่ว่าจะยังเรียนอยู่หรือจบไปแล้ว เขาก็ยังทำหน้าที่อย่างขยันขันแข็งเสมอจนริมะอดชื่นชมไม่ได้

"เราแยกกันสำรวจน่ะค่ะ แถวนี้เองก็มีนักเรียนคนอื่นด้วย"

"ทำแบบนี้น่าจะไวกว่า"

สายตาของเธอมองเหล่าวิญญาณเร่ร่อนอย่างระแวงเล็กน้อย การไม่ไปเฉียดโดนคงจะดีกว่า

"คือว่า ..."

"แผลผ่าตัดหายดีรึยังคะ"

+

"จริงด้วย ... ฮาตะกาชิระคุง ถ้ามีคุณยายคนหนึ่งให้กระดาษอะไรมา ห้ามอ่านนะ"

เธอไม่รู้ว่าสิ่งนี้จะเกี่ยวข้องกันหรือเปล่า แต่หลังจากนั้นไม่นาน ร่างกายของเธอก็แปลกไปโดยไม่มีสาเหตุ

อย่างน้อยการบอกข้อมูลที่ตัวเองรู้ก็น่าจะช่วยให้อีกคนปลอดภัยมากขึ้นไม่มากก็น้อย

"เบาะแสของฉันมีแค่นี้ นอกจากนั้นก็สำรวจไม่เจออะไรเลยล่ะ .."

เธอมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งแม้ทีแรกจะแอบนึกกลัวหน้าตาของเขา แต่เพราะอีกฝ่ายให้ความช่วยเหลือไม่มองข้ามตัวเองจึงคิดไปเองแล้วว่าอีกฝ่ายต้องเป็นคนใจดีอย่างแน่นอน

เมื่อจิบน้ำให้หายระคายคอก็พอจะมีแรงขึ้นบ้าง แต่ร่างกายยังคงร้อนผ่าวเหมือนมีไฟสุม

"ขอบคุณมากจริงๆค่ะ .. เอาไว้หลังจากจบภารกิจจะตอบแทนนะคะ"

"รอยกระดูก ... เงาดำใหญ่พอๆกับภูเขา ..."

เมื่อได้เบาะแสมาเพิ่มเติม เธอครุ่นคิดได้เพียงชั่วครู่ ในหัวก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นสมองจนต้องยกมือขึ้นมาจับขมับเอาไว้

เมื่อสภาพร่างกายของเธอไม่พร้อมสำรวจต่อ จึงจำใจโยนความคิดที่จะสำรวจทิ้งไว้กลางทาง ก่อนจะยอมทำตามที่รุ่นน้องคนนี้บอกแต่โดยดี ..

".. ค่ะ ขอบคุณนะคะ หวังว่าจะไม่รบกวนคุณมากจนเกินไป"

"คุณชื่อ ... ?"

(ได้เลยค่ะ !)

"... ฮาตะกาชิระคุง ?"

เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับรุ่นน้องที่ปฏิบัติหน้าที่เหมือนกัน

ถึงจะยังอยากสำรวจต่อ แต่สิ่งที่เขาพูดมาก็มีเหตุผล สภาพร่างกายของเธอคงไม่พร้อมที่จะตามหาเบาะแสเพิ่มเติมนัก

"เข้าใจแล้วค่ะ ขอโทษที่รบกวนด้วยนะคะ ... แค่ก-"

เธอยกมือขึ้นปิดปากอีกครั้ง รอบนี้เสียงไอของเธอเริ่มแหบแห้งกว่าเก่า

"ขอโทษค่ะ ... พอจะมีน้ำรึเปล่าคะ"

(ซุยฮะจัง 😭)

เมื่อเห็นเพื่อนสาวจองตัวเอง ริมะจึงประคองตัวเองพร้อมกับเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายพร้อมกับส่ายหน้าไปมา

"ยังไม่เจออะไรเลย ..."

ตั้งแต่เธอเดินมาก็ไม่เจอเบาะแสที่เป็นประโยชน์เลย จนเริ่มรู้สึกร้อนๆหนาวๆ ท่าทางคงจะไม่พ้นมีไข้เสียแล้ว

"ขอบคุณนะ แล้วก็ขอโทษที่ทำให้ลำบากด้วยนะ"

เธอยิ้มให้อย่างอ่อนเพลียก่อนจะหลับตาลงทิ้งตัวลงนั่งที่ม้านั่ง

"... แล้วเธอเจออะไรบ้างไหม ?"

(ได้เลยค่ะ ✨)

เธอสะดุ้งเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นชุดทำภารกิจของโรงเรียนเดียวกันถึงได้โล่งใจขึ้นมา อย่างน้อยก็ไม่ใช่ยูเรอะไรพวกนั้น

"มะ-ไม่เป็นไรค่ะ .. คิดว่านะ ..."

เธอพยายามยิ้มให้แม้รอยยิ้มนั้นจะไม่เป็นธรรมชาตินัก แต่เพราะไม่อยากทำตัวเป็นภาระให้คนอื่น ยิ่งอีกฝ่ายคงจะเป็นรุ่นน้อง เธอยิ่งต้องทำตัวเข้มแข็ง

"ทางนั้นเจอเบาะแสอะไรบ้างรึเปล่าคะ ?"

"... ? .. รุ่นพี่คายะ !"

เด็กสาวที่กำลังลงพื้นที่สำรวจตามภารกิจเรียกชื่อของเขาพร้อมเข้าไปหา สีหน้าของเธอทั้งโล่งใจและเป็นห่วงในเวบาเดียวกัน เนื่องจากพื้นที่นี้มีวิญญาณเร่ร่อนปรากฏตัวมากขึ้น

"กลับมาเกียวโตแล้วเหรอคะ ดีใจจังที่ได้เจอ"

เธอยิ้มให้อีกฝ่ายด้วยความยินดี แม้สถานการณ์ตอนนี้จะไม่น่าอภิรมย์นัก แต่อีกคนเป็นรุ่นพี่ที่เธอพึ่งพาได้ จึงไว้วางใจ

"รุ่นพี่ก็มาตามหาเบาะแสคนหายเหรอคะ"