เขาถือถุงใบใหญ่ที่ใส่ทั้งของหวานและของคาวจนเต็มแน่นขึ้นมา ก่อนหน้านั้นก็ไม่ลืมมอบธนบัตรพันเยนสองใบให้แก่เด็กหนุ่มผู้มีท่าทางไม่หยี่ระตรงหน้า

แน่นอนว่าที่เหลือจากค่าสินค้า ให้ถือเสียว่าเป็นค่าเสียเวลา? รินไม่คิดมากอะไรนักในจุดนี้

"อ่า...ไม่ต้องหรอกเจ้าหนุ่ม"

"ฉันไม่ชอบพกมือถือน่ะ"

หรือให้กล่าวตามตรง เขาไม่นิยมชมชอบเทคโนโลยีใดๆ ทั้งสิ้น การเปลี่ยนผันของยุคสมัยนั้นมันยุ่งยากเกินไป

"ฮายามิ..ริน ยินดีที่ได้รู้จัก"

ถึงแม้จะคิดว่านักปัดเป่ากับภูติผีเช่นตนไม่ควรใช้คำนั้นสักเท่าไหร่ก็ตามที แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้รู้สึกตัวเลย?

เช่นนั้นก็ช่างเถอะ

เขาไม่ได้ยื่นมือไปจับตอบ อุณหภูมิเย็นเยือกบนผิวกายเป็นสิ่งที่ปกปิดไม่ได้ จึงเพียงพยักหน้าให้เท่านั้น

"งั้นเหรอ"

เขาพยักหน้าพลางก้าวเท้าตามไป ถึงแม้จะมาซื้อหาของกินบ้าง แต่ก็ไม่ได้สนใจจะถามเรื่องการแลกเหรียญอะไรนั่นมาก่อน บางทีจดจำไว้เป็นความรู้ใหม่ๆ ก็ดีเหมือนกัน

ถึงแม้ส่วนใหญ่แล้วภูติหิมะหนุ่มจะไม่ได้สนใจสิ่งที่เรียกว่าเงินทอนจนทำให้โดนเอาเปรียบบ่อยครั้งก็เถอะ

กระนั้นยามเมื่อคนที่เดินนำอยู่หันมาแนะนำตัวกระทันหัน รินก็ได้แต่เพียงกระพริบตาปริบ

ดูเหมือนจะไม่ตอบรับก็คงไม่ได้?

+

(ได้เลยครับ!)

"อะ..."

ในตอนที่กำลังลำบากใจอยู่นั้นเอง ก็ดูเหมือนว่าจะมีเด็กน้อยใจดีหยิบยื่นความช่วยเหลือมาให้อย่างไม่คาดคิด

หรือบางทีอาจจะแค่ว่าเธอรอนานจนนึกอยากจะตัดปัญหาเสียก็ได้

ไม่ว่าอย่างไหน รินก็รู้สึกขอบคุณแก่เด็กสาวในใจ

ทั้งที่เมื่อสิบ—ยี่สิบปีก่อนยังใช้แค่ธนบัตรอยู่เลยแท้ๆ ช่างยุ่งยากจริงๆ

"ขอโทษที่ต้องรบกวนนะเด็กน้อย" เขากล่าว

(ได้เลยคับ😭)

ในตอนที่รอยยิ้มของพนักงานสาวแทบจะรั้งไว้ไม่อยู่แล้ว ก็มีเสียงเล็กเสนอความช่วยเหลือแทรกเข้ามาอย่างทันท่วงที

รินเบนสายตาจากอักขระประหลาดที่เรียกว่าคิวอาร์โค้ด ไปมองร่างเล็กที่ต่อแถวอยู่ด้านหลัง

"อ่า"

"ขอโทษนะเด็กน้อย แต่เธอรู้รึเปล่าว่าสะ-แกนที่ว่านี่ทำยังไง"

ทันทีที่เขาถาม พนักงานก็ทำหน้าคล้ายจะบอกว่าเหลือจะเชื่อออกมาทันควัน

และคนถามก็ไม่ได้พกมือถือด้วยซ้ำไป...

"นี่—ค่าของเมื่อครู่นี้"

หลังจากได้ของที่ต้องการ ชายหนุ่มจึงยื่นเงินสดเป็นธนบัตรสองพันเยนให้แก่ชายตรงหน้า มันมากกว่าค่าสินค้าที่เสียไป แต่เขาไม่ได้ใส่ใจนัก จะถือว่าเป็นค่าเสียเวลาของคนตัวเล็กกว่าก็ได้

"ขอบคุณที่ช่วยเหลือ"

เจ้าอักขระประหลาดสี่เหลี่ยมบนหน้าจอกระจกนั่นเองคือสิ่งที่เรียกว่าคิวอาร์อะไรสักอย่างสินะ?

ไม่สิ แต่ก่อนหน้านั้น...

"...ขอโทษด้วยที่ต้องรบกวน"

เขากล่าวเสียงเรียบ แต่กระนั้นใต้สีหน้าเรียบเฉยนั้นก็ดูจะรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย รินไม่ชอบเวลามีคนมาสร้างปัญหาให้ตนเอง และกลับกันเขาก็ไม่ชอบไปสร้างปัญหาให้ใคร

+

ขณะกำลังนึกลำบากใจกับเทคโนโลยีก้าวไกลแต่โยไคก้าวถอยหลัง และดูท่าทางพนักงานที่ยิ้มเกร็งอยู่ตรงหน้าก็คงลำบากใจไม่แพ้กัน ก็มีเสียงโผงผางมาจากทางด้านหลัง คงเป็นคนต่อแถวที่คร้านจะรอ

อ่า..ดูเหมือนเขาจะทำให้ผู้อื่นลำบากเสียแล้ว รินคิดในใจ ในตอนนั้นเองที่อีกฝ่ายก้าวขึ้นมาและขอเป็นฝ่ายรวบรัดจ่ายเงินด้วยวิธีที่โยไคหนุ่มมองแล้วก็ยังไม่เข้าใจ

+

นัยน์ตาสีอ่อนกระพริบปริบ ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมเมื่อเอียงไปด้านข้างน้อยๆ ก็เผยแววใสซื่ออย่างขัดกันออกมา

ยุ่งยากเสียจริงนะ เขาคิดในใจ แต่มนุษย์เดิมทีก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ยุ่งยากอยู่แล้วนี่นะ

"อืม..."

รินส่งเสียงในลำคอ มองมือที่ยังคงจับชายเสื้อของตนไว้ ก่อนจะพยักหน้ารับ

"ถ้าเช่นนั้—ถ้าอย่างนั้น ก็ขอรบกวนด้วย"

"ครับ" เสียงแปร่ง

เกือบลืมคำพูดลงท้ายตามมารยาทของมนุษย์ไปเสียแล้ว

ในชั่วขณะแรกนั้นเขารู้ได้ทันที แต่ก็เพียงรับรู้ ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น ที่สำคัญคือรับถุงขนมถุงใหญ่ปานจะซื้อไปเลี้ยงเด็กสักสามสี่คน แต่เขากินคนเดียว ย้ำว่า ของ เขา คน เดียว มาจากพนักงาน ในที่สุด ̶ด̶̶๊อ̶บ̶บ̶ี̶̶้ก็เป็นอิสระ

"ขอบคุณ" รินผงกหัวให้อีกฝ่ายเล็กน้อย

ก่อนจะหยิบธนบัตรพันเยนออกมาสองใบและมอบไปให้อีกฝ่าย มากกว่าราคาที่จ่ายไปอยู่บ้าง ซึ่งเจ้าตัวไม่ได้คิดอะไร

(ได้เลยคับ!)

"อะ..."

ชายหนุ่มเพียงส่งเสียงจากในลำคอ ขณะกำลังจะถามพนักงานว่าไอ้สิ่งที่เรียกว่าคิวอาร์นี้ใช้งานอย่างไร แล้วสแกนคืออะไร ก็ดูเหมือนจะมีพลเมืองดีไม่ทราบนามเข้ามากู้สถานการณ์ให้เสียก่อน

หืม—? โยไคหนุ่มเบนสายตามองคนที่เบียดตัวขึ้นมาชิงชำระเงินให้พร้อมส่งยิ้มมาทางนี้ด้วยสีหน้าเป็นมิตร

'พลังวิญญาณแบบนี้..นักปัดเป่า?'

+

กระนั้นพนักงานสาวก็ไม่ได้สนใจว่าใครจะเหนื่อยยากใครจะจ่ายแทน เธอผายมือไปยังหน้าเคาน์เตอร์ที่มีสัญลักษณ์เหมือนยันต์องเมียวจิบนหน้าจอดิจิตอลแล้วแย้มยิ้ม

รินซึ่งหมดทางก็ได้แต่เบี่ยงตัวยอมรับความช่วยเหลือจากเด็กหนุ่มแต่โดยดี

"...อืม—"

"..ขอโทษที่รบกวนเจ้าหนุ่ม"

(ได้เบยคับ😭)

"...?"

เจ้าของใบหน้าอ่อนเยาว์ขัดกับอายุอานามผินมามองคนที่เสนอตัวให้ความช่วยเหลือพลางเลิกคิ้วน้อยๆ

ถึงแม้ว่าใจจริงจะไม่อยากรบกวนมนุษย์ แต่ชีวิตของปีศาจผู้ไม่สันทัดในความก้าวหน้าก้าวไกลของมนุษย์เองก็ไร้ทางเลือกเช่นกัน

การใช้ชีวิตแบบมนุษย์นี้ช่างเหนื่อยยากเสียจริง

'ทั้งหมด xxxx เยนค่า! สแกนทางด้านเลยได้เลยนะคะคุณลูกค้า'

+

(อย่าก่อความวุ่นวายไอ่เด่กแงวเป้านิ😭)