เขายกมือกุมขมับหลังเห็นเด็กสาวตรงหน้าหยิบขวดน้ำดื่มไปเต็มไม้เต็มมือ

"เห้อ...ไหนว่าสองขวดไงครับ"

"รุ่นน้องเธอกินน้ำเยอะขนาดนั้นเลยหรอครับ"

พูดไปก็นวดขมับไป เพราะเขาขี้เกียจวิ่งไปเอาน้ำมาเติมลงถังอีกรอบแล้ว

ตอนแรกก็ว่าเหนื่อยแล้ว พอได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็ยิ่งทำเขาเหนื่อยเข้าไปอีก

"เห้อ—· อยู่แล้วครับ ผมเป็นรุ่นพี่ที่ดีให้ทุกคนนั้นแหละ"

"แต่ตอนนี้เธอว่างมากรึไงครับ...ถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้กับผมน่ะ"

เขาเอ่ยถามคนที่ตัวสูงกว่าข้างๆด้วยความหงุดหงิดมากกว่าที่จะถามด้วยความสงสัย

สายตาเหลือบมองคนที่มาไม่ให้ซุ้มให้เสียง เขาไม่ได้ตกใจอีกฝ่ายสักนิดเพราะน่าจะชินล่ะมั้ง...

"เอาไปสิ แต่หนึ่งคนต่อหนึ่งขวดนะครับ"

ว่าจบก็เบี่ยงตัวหลบทางให้กับเด็กสาวที่แต่งเป็นไยไคหรือเปล่านะ เขาไม่ค่อยจำชื่อพวกภูติผีหรือโยไคเสียด้วยสิ

เขายืนมองคนที่ดื่มน้ำเงียบๆ จนอีกฝ่ายเปิดปากพูดคุยกับตน ยอมรับว่าตอนแรกนึกว่าเด็กสาวจะหยิบน้ำแล้วออกไปวิ่งต่ออย่างคนอื่นๆซะอีก

ผิดคาดแฮะ...

"เปล่าหรอก จะพูดได้ว่ายังไม่ได้นอนด้วยซ้ำ"

เขาพูดจบก็ไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก

เขายืนมองไปสักนึงก่อนจะเดินขึ้นไปนึงก้าว ก้าวไปหาเรื่อยๆช้าๆจนอีกฝ่ายตกเข้าไปในถังขยะในที่สุด แล้วค่อยเร่งฝีเท้าไปหา

"นี่–· คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ"

เขาเอ่ยถามคนที่ตกเข้าไปในถังขยะด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร(?)

(มา+ค่ะ)

วันนี้เขาออกมาซื้อของในช่วงการดึกเพราะลืมว่าของในตู้เย็นหมดแล้ว เขาเดินตามทางมาเรื่อยๆก่อนที่สายตาจะหันไปเห็นใครสักคนมุดตัวเข้าไปในถังขยะ...แต่แทนที่จะเดินเข้าไปให้ความช่วยเหลือ

ไม่อ่ะ เขาไม่ทำแบบนั้นหรอกเลือกยืนดูก่อนดีกว่า ว่าอีกฝ่ายจะตกเข้าไปในถังขยะมั้ย