Anksiyetem büyüdü büyüdü ve en sonunda beynimde nükleer reaktör yutmuş bir Godzilla boyutuna ulaştı. Geziyor ve ne kadar mantıklı düşüncem varsa yok ediyor. Gerçekten çaresizim.

Yazlıklarla beraber dolaba atılıp orada hapsolmuş bir güve gibi hissediyorum. Ölmezsem bahara kelebek olacağım.

Kendimin en iyi versiyonu için sabah kalkıp hastaneye gitmediğim bir simülasyona ihtiyacım var.

Parasını verdiğin ölçüde algoritma satın alabildiğin, cehaletin ve nefretin fonlandığı bir sirkten buraya gelmek temiz havaya çıkmak gibi. Sonu benzemesin.

Sadece soluk alabileceğim bir yer olsun burası yeter. Eski günlerdeki gibi.