Grondlucht. Ik ruik het in mijn kleren na bezoek aan het vluchtelingenkamp in Duinkerke. Een drekkerige geur van gekoekt vuil en verweerde lijven. De wind fileert ijzig. Kouwelijke handen frutselen naar eten, ook koud verwarmde het. De gevoelstemperatuur was afgelopen nacht -5. Het hart bevroor.

De vluchtelingen sloffen naar hun huis, hun hebben in een plastieken tas gehouden. Zeilen wapperen rond een imaginair staketsel van een tent. De zee golft schuimend op een paar honderd meter. Een thuis horizont. Vorige nacht kapseisde een bootje. Een man had geen zwemvest. En ook geen leven meer.