“ได้ ได้เลยค่ะ ! “ เธอยกมือป้องปากหัวเราะเบา ๆ พลางเกาแก้มก็หลบตาชั่วขณะ ใจเห็นด้วยกับคุณ และกังวลถึงท่าทีประหม่าที่แสดงออกไปนั้นจะดูจริงใจรึเปล่า

รูมิพยายามมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง ส่วนนึงก็คิดเรื่องที่จะชวนคุยต่อ ส่วนนึงก็เกรงใจกลัวรบกวนเวลาของคุณ

“อ่า ฉันคงต้องไปก่อนแล้ว…ขอให้สนุกกับเทมอแรกนะคะ“

วันนี้ได้ทำความรู้จักกับคุณแล้ว เธอคลี่ยิ้มบาง โบกมือลาคุณก่อนจากไป

“เดนมาร์กไกลจริง ๆ ด้วยนะคะ”
พยักหน้าเห็นด้วยกับคุณ พอจำได้คร่าว ๆ บ้างว่าเป็นประเทศที่เมืองสวยงาม เป็นเอกลักษณ์

หลังได้ยินว่าคุณบรู๊คมาจากใต้ดินในก็ยืนเงียบไปสักพัก

“เอ่อ…คุณบรู๊คมาจากประเทศเดนมาร์ก ไม่สิ เป็นสายพันธ์ของที่นั่นเลยไหมคะ“

เธอกระพริบตากับท่าทีของคุณ เริ่มประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย

“ถ้า…อากาศดีไปได้ทุก ๆ วันก็คงจะดีมากกว่านี้…ไม่สิ ก็ดีเหมือนกันนะคะ“

หัวเราะแหะ พูดไปเรื่อยนั่นแหละ รูมิตัดบทด้วยประโยคคำถามถัดไปอย่างรวดเร็ว

”ฉันอยากรู้ว่า..คุณรุ่นน้องจะไปไหนต่อ รบกวนบอกฉันได้ไหมคะ“

ท้ายประโยคเธอลากเสียงให้ช้าลงมองดูท่าทีของคุณเป็นบางช่วง

(ขอบคุณนะคะ เห็นด้วยเลยค่ะ ✨🥺 !)

เธอยิ้มแกมหัวเราะเบา ๆ ไปเมื่อนึกถึงท่าทีตกใจนั้นน่ะ จะดูเวอร์ไปไหม รีบจบความคิดนั้นแล้วพยักหน้าพร้อมตอบคุณ

“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยเช่นกันค่ะ”

”17 ปี…” เธอทวนคำก่อนทำตาโตอีกครั้ง “อย่างนั้นสินะคะ อ่า …แต่ แต่ฉันเรียนก่อนเกณฑ์เลยค่ะ “

ควรจะอยู่ปีหนึ่ง…พูดไปก็รู้สึกเกรงใจที่เผลอมองเป็นรุ่นน้องอายุมากกว่า 1 คิดแล้วก็หลบตา อีกฝ่ายเป็นรุ่นพี่นี่เอง

“คุณบรู๊คก็เดินทางไกลมากเลยสินะคะนี่…”

ท่าทีคาดเดาความรู้สึกไม่ได้ นิสัยอัธยาศัยดีของคุณ เธอยกมือขึ้นประสานวางไว้ระดับเอว

และรีบค้อมหัวให้ทันทีที่คุณโค้งลง เงยหน้าขึ้นมาก็หลบตาอย่างเลิ่กลักก่อนกลับมาแสดงท่าทีเช่นเคยพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“นั่น…ดีสุด ๆ ไปเลยล่ะค่ะ ญี่ปุ่นนั้นยอดเยี่ยมเลย“

”คุณลินด์เดินทางมาจากประเทศไหนเหรอคะ…” พูดไปก็ยกมือเกาแก้มอย่างเคอะเขิน ในความรู้ที่มี

( มาบวกสั้น ๆ ค่า)

กำลังเดินเหม่อสวนทางเห็นคุณพอดีเลยแวะทักทาย

”สวัสดีนะคะ คุณรุ่นน้อง“

“อากาศวันนี้ดูดีจังเลย ”

เธอแหงนมองฟ้ายกมือเกาแก้มหลังพูดประโยคนั้นออกไป

“…….ว่า.ว่าไหมคะ”

“ไม่เป็นไรเลยนะคะ แต่จะดีเหรอ…ฉันอยากเคารพทุก ๆ คนน่ะค่ะ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะใช้แต่คำสุภาพหรอกนะคะ “

เริ่มพูดเร็วไปจนลิ้นพันกันทำให้ไม่รู้เรื่องเลยหยุดเม้มปากสักครู่ฟังคุณ

“—เป็นคุณรุ่นน้องด้วย ทางฉันเข้าเรียนที่โรงเรียนซานามิเพราะว่าจะได้ทำกิจกรรมเยอะ ๆ ด้วยค่ะ“

พูดไปก็ชี้ไปทิศที่โรงเรียนน่าจะตั้งอยู่อ้าปากอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ก่อน
เอ่ยเสียงแผ่วขณะเรียกชื่อคุณ

“คุณรึสึ…ทางคุณล่ะคะ?”

”อ่า-ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คุณโทมินางะ ”

เห็นดังนั้นก็ยกมือป้องปากอุทานออกมาไม่นึกว่าจะเป็นภาพของเธอเอง

”เอ๊ะ !! ฉันเหรอคะ!”
สายตามองดูด้วยความประทับใจก่อนส่งยิ้มให้

“คุณโทมินางะเก่งจังเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ…“

ถึงจะคิดว่าเธอไม่สมควรถูกคุณวาดภาพให้หรอก แต่รีบพูดต่อพลางยกมือทาบอกตน

“แล้วก็ทางฉัน สึคิกาวาระ รูมิค่ะ“

หลังแนะนำตัวอย่างประหม่าเพิ่งสังเกตว่าคุณอยู่ปีหนึ่งล่ะ

“ริสึนี่เอง…” ทวนคำพูดเบา ๆ มองสุนัขที่ลูบอยู่ จนสะดุ้งตามคุณไป

จนรู้ตัวว่ายกมือป้องปาก
“เอ๊ะ! อย่างงั้นเหรอคะ”
หัวเราะแหะ ๆ “คุณโมนากะนี่เอง…”

ขณะเหลือบมองน้องหมาก่อนมองคุณด้วยความเอ็นดู

ได้ยินแบบนั้นก็รีบยกมือทั้งสองข้างโบกมือไปมา

“ไม่ ๆ ไม่เป็นไรเลยค่ะ ฉันต่างหากค่ะ ที่ผิดตรงที่ไม่ได้แนะนำตัวกับคุณเลย…”

เธอยกมือทาบอกไปด้วย
“ทางฉันสึคิวาระ รูมิ อยู่ปี 2 แล้วค่ะ..“