پرواز…

زندگی با رویای پرواز..

امروز زدم بیرون خودم را به جنگل کوچک کنار خونه رسوندم هوا نم نم باران می‌بارد،پاییز سریعتر از انتظار در حال رنگ آمیزی درختانه، به گوشه ذهنم نگاه میکنم که کسی را پیدا کنم تا ازلحاظ احساسی در این لحظه بهم نزدیک باشه کسی را پیدا نکردم نه دوستی و نه آشنایی به این درخت یادبود رسیدم آری ادمها تنها هستند

میان آواری از فشارهای زندگی سرگردانم. خانه دور است . و هر چه تلاش کردم فاصله‌ها را کم کنم آنها نتوانستند، آرام آرام در حال خرد شدنم.

در انزوای تنهایی، گوشه‌ای از دنیا…

به گرد خویش می‌گردیم، کلافه و سر درگم
تمام زندگی اینست..

پرواز تا آزادی

میچرخم به دور خود، به راست به چپ ، به پشت سرم نگاه میکنم بر میگردم جلو را میبینم، هر چه که نگاه میکنم کسی را نمیبینم که بتوانم با او حرف بزنم ، نیاز به بودن یک دوست که بتوانی درد درونت را با او بگویی . چقدر دلم دوستی میخوایت که بتوانم با او بی پرده حرف بزنم.
همه ما انسانهای تنهایی هستیم.

امروز به این باور رسیده‌ام که من نه تنها همسر خوبی نیستم ، بلکه پدر خوبی هم نیستم. اصلا انسان خوبی نیستم.

بعضی وقتها به نقطه‌ای خیره می‌شوم ، فکر میکنم به عمیقترین گوشه‌های ذهنم میرسم . گاهی خیالی بسرعت برق در ذهنم می‌گذرد مثل خوابهایم که هیچوقت یادم نمی‌ماند…
Newcastle
19/Jul/2024

زمزمه مرده‌گان در آوار گورها..

‎اگر همه جا تاریک بود دوباره بنگر،
‎‏شاید نور خود تو باشی.

‎‏• مولانا

امیدوارم دنیا جای بهتری گردد برای آیندگان، امیدوارم کودکانمان روی شادی و صلح ببینند خصوصا در خاورمیانه.