No no, es que no le interesaba leer el chiste jajaja
Pd: Buenísimo tu último video de la masculinidad!

Outro día falo sobre a problemática de desvirtuar a historia e do descoñecemento que supón basar o teu xuizo historico en base a filmes que maquillan o pasado.

Durante gran parte da historia do cine nas adaptacións de obras decimonónicas modificaba especialmente tres cousas: Vestuario, peinados e relacións sociais. Viviase con medo que ensinar a realidade non fose atrayente.
Resulta finalmente que atrae, gusta e se disfruta.

Onte revia Emma (2020), unha das mellores adaptacións dunha novela de Austen, non só polo guión senón pola adaptación histórica. Conversas correctas, peinados correctos, estética correcta e sabedes que? FUNCIONA.
Non hai que maquillar nada.

Para que unha pelea de romanos sexa épica non precisa un rinoceronte, nin ningunha batalla naval precisa tiburons. Non son fallos históricos "sen querer", son modificacións para engrandecer un pasado que parece insulso. Gusta o imperio romano pero non o de verdade, só o das películas.

Non pretendo entrar en grandes spoilers pero quizás algún tema menor si o comentarei
Semella que o cine histórico necesita apoyarse na ficción, e non precisamente na ficción que involucra a creación de narracións persoais e personaxes non históricos. Apoyase en excentricidades propias dun megalómano

En xeral a cartelería xaponesa é increible,a tirada que fixo para Aftersun é preciosa

A repetición. A repetición da calma

O espectador casi inconscientemente busca o xiro, o momento de climax, como diría algunha xente "que pase algo". O mesmo protagonista o di: "Hoxe e hoxe e mañá é mañá". Por que ter prisa, por que querer correr dun lado a outro? Estar baixo as cadeas dunha necesidade de producir e consumir.

Unha pequena fracción da vida do protagonista, unha fugaz fotografía dunha vida máis complexa. Non todos os días son iguais, probablemente a vida de Hirayama dou mil voltas no longo dos anos... e ainda así Wim Wenders (o director) decide capturar este preciso momento vital, o momento da calma.

Hola! Me he abierto una cuenta por aquí y me gustaría empezar a hablar de cine! Único warning: Escribo siempre en gallego.
Un saludo y me encanta el conjunto de personitas que estas juntando en este feed tan guay

Pseudocríticos de cine en internet repetindo as mismas palabras carentes de significado de porque unha película os decepcionou profundamente (boísimo exemplo co Joker II, as mismas tres lineas en bucle en todo tiktok de porque non merecía a pena. Cero contido real, só palabrería).

creo que actualmente unha opinión nas RRSS define demasiado si vas a desfrutar ou no dunha película. A opinión de X persoa da máis significado a unha posible opinión que casi a mesma película. (+)

Cantas veces non acudimos ó cine, lemos un libro ou nos negamos a oir atentamente unha canción porque as críticas son malas ou é demasiado mainstream?
Sería utópico pensar que todos vamos consumir toda a cultura que se produce pero (+)