เอริกะใช้ชีวิตปกติสุขท่ามกลางความวุ่นวายนั้นแบบไม่รู้เรื่องจนกระทั้งวันหนึ่ง ตอนเลิกจากงานกำลังกลับหอพักเธอเจอใครบางคนเดินโซเซเข้าไปในซอกตึก ด้วยความสงสัยเลยเตรียมือถือโทรแจ้งตำรวจ แต่พอเห็นว่าร่างตรงหน้าล้มลงไปเลยวิ่งเข้าไปดูด้วยความตกใจ เป็นเด็กหนุ่มที่ดูเป็นชาวต่างชาติแถมยังใส่เสื้อผ้าแปลกๆอีก

สถานการณ์ที่แท้จริงในเมืองคือพวกเซอร์เเวนท์ไร้นายก็ไล้เพ้นหามาสเตอร์เพื่อที่จะคงร่างของตัวเองไว้หากยังไม่พบก็ต้องฆ่าเซอร์แวนท์เพื่อชิงพลังเวทย์มา ในทางกลับกันเซอร์แวนท์ที่เจอนักเวทย์และทำพันธะสัญญาด้วยแล้วก็ต้องคอยกำจัดพวกเดียวกันไม่ว่าจะเซอร์เเวนท์หรือจอมเวทย์เพื่อตัดกำลังคู่แข่งจนกว่าจะถึง 7 คนสุดท้ายแล้วตอนนั้นสงครามจอกศักดิ์ที่แท้จริงจะเริ่มต้นขึ้น

ถ้าขาดมือก็หาทางเอาเอง ใชีชีวิตแบบคนเดียวสุดริด ซึ้งโชคดีที่เธอได้งานพิเศษที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งและได้ผู้ปกครองชั่วคราวคือคุณเมเนเจอร์(ดันเต้) ดันเต้เข้ามาสังเกตุการณ์เอริกะว่าถ้าเรื่องทุกอย่างมันกลับตลปัตรแบบนี้จะรู้สึกยังไง ในช่วงแรกเอริกะจะยังใช้ชีวิตแบบปกติอยู่ แต่ระหว่างนั้นทางทีงีกับเน็ตจะรายงานข่าวถึงอุบัติเหตุต่างๆนาๆที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ

แต่ในกรณี what if ของเอริกะฝั่งโลกสมมุติในโลกที่ดันเต้สร้างขึ้น
ถูกครอบครัวทิ้งเหมือนกัน แต่จะไม่มีญาติรับไปเลี้ยงดู เอริกะจะอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าจนอายุ 16 เธอถูกรับไปเลี้ยงโดยญาติฝั่งพ่อ แต่เป็นการเลี้ยงระบบปล่อย มีเมนชั่นให้อยู่กับส่งเงินมาให้ใช้ประจำเดือนเฉยๆ

เปเป้เลยพาเอริกะมานั่งแล้วมัดผมทรงใหม่ให้เพื่อจะได้ติดกิ๊บได้สวยๆ ระหว่างนั้นก็พาคุยกัยคลายเคลียดไปเรื่อยจนเอริกะรู้สึกดีขึ้น พร้อมกับทรงผมใหม่และกิ๊บสีสองที่วิงวับอยู่ข้างหลัง
"อย่างที่เธอรู้พวกเราคริปเตอร์มีเวลาจำกัดกันทุกคน เขาเลยอยากจะฝากสิ่งนี้ไว้เพื่อแทนตัวเองแล้วออกเดินทางไปพร้อมกับพวกเธอก็ได้"
เอริกะยิ้มออกมาพลางขอบคุณเปเป้แล้วออกเดินทางกับพวกแคสเธอเรียใน LB6 อีกครั้ง

ยิ่งได้ยินแบบนั้นเอริกะยิ่งร้องสะอื้อนยิ่งกว่าเดิมเปเป้จึงเข้ามาปลอบพลางถอนหายใจกับพี่น้องคู่นี้ ตอนรู้ข่าวว่าเอริกะเป็น้องของคริสทาเลียว่าตกใจแล้วเพราะประวัติเดิมหมอนี่มันไม่มีสักหน่อยแต่พอคุณชายไล่ลำดับญาติให้ฟังเปเป้ยิ่งคิดหนักกว่าเดิมว่าเอริกะยังจะมีสายเลือกอยู่หรอห่างซะขนาดนั้น แต่เอาเถอะถ้าเขาตัดสินใจแล้วก็ช่วยไม่ได้

"[เก่งมากที่เดินทางมาจนถึงจุดนี้ได้ ฉันภูมิใจในตัวเธอ เอริกะ] ถ้าคริสทาเลียยังอยู่หมอนั้นต้องพูดคำนี้กับเธอแน่เลยว่าไหม"

"เขาฝากฉันเอาไว้นะ ว่าถ้าเธอสามารถเอาชนะแล้วข้ามผ่านตัวเขาไปได้ ช่วยทำกิ๊บติดผมเป็นรางวัลให้หน่อย เ็นว่ามันเป็นหน้าที่ของพี่ชายที่ดีว่างั้น"

ถึงเรื่องมันจะผ่านมาสักพักจนเข้าสู่ LB6 ได้เเล้ว เอริกะก็ยังรู้สึกเศ้ราซึมอยู่ จนทุกคนได้เจอกับเปเป้อีกครั้งก็ดีใจกันยกใหญ่ ในตอนนั้นเอริกะโดนเปเป้เรียกไปคุยเป็นการส่วนตัว

"มีคนฝากของให้เธอจ๊ะ เอริกะ"

เปเป้เดินมาหาพร้อมกับกล่องเล็กๆในมือ พอเปิดขึ้นในนั้นมี กิ๊บติดผมสีทองที่มีดอกเยอบีร่าดอกใหญ่ประดับอยู่แซมด้วยดอกหญ้าสีขาวเพื่อความสวยงาม

"เก่งมากที่เดินทางมาถึงตรงนี้ได้" คริสทาเลียยกมือลูบหัวเอริกะพร้อมอวยพรให้การเดินทางต่อจากนี้ราบรื่นไปด้วยดี ละนั้นเป็นอีกครั้งที่เอริกะต้องแยกทางกับครอบครัว เมื่อข้ามผ่าน LB5 มาได้ความทรงจำที่ไม่เคยมีก็ได้พุดขึ้นมาเรื่องที่ได้คุยกับคริสทาเลียในฝันนั้นเอริกะจำได้เเล้ว เจ้าตัวร้องไห้โหจนมาชูต้องเข้ามาปลอบ

และใช่เอริกะทำสำเร็จ เธอสามารถเอาชนะเขาได้ คริสทาเลียรู้สึกโล่งอกและน่าเสียดายที่เขาจะไม่ได้เฝ้าดูการเดินทางของเธออีกเเล้ว ในตอนที่จากลาคริสทาเลียได้เข้ามาปรับจูนพลังเวทย์ให้เอริกะเป็นของขวัญก่อนจากลา โชคดีที่เขาวางโครงตั้งแต่อยู่ในมินิห้วงฝันแล้ว การปรับจูนในโลกจริงจึงใช้เวลาไม่นาน เป็นครั้งแรกที่เอริกะรู้สึกตัวเบาอย่างบอกไม่ถูกเหมือนพลังเวทย์ในตัวไหลเวียนคงที่มากกว่าเดิม

เปเป้ได้ยิน เปเป้รับรู้ เปเป้ขอตกใจ เธอมองเพื่อนคุณชายของเธอบ่นพึมพำเรื่องดอกไม้ไม่หยุด เห็นเพื่อนตั้งใจขนาดนี้เจ๊ขอไม่ขัดเเล้วกัน ทั้งสองคุยเรื่องดอกไม่ไปได้สักพักจนจบลงที่ดอกเยอบีร่า
"ตั้งใจคิดขนาดนี้แอบคิดอะไรรึป่าวคริสทาเลีย"
"ก็แค่...เป็นรางวัลเล็กๆน้อยๆจากพี่ชายคนนนี้ ที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางข้างหน้าเเล้วกัน"

ทางคริสทาเลียที่เดินมาเจอเป้เป้ก็คุยทักทายเล็กน้อยก่อนจะถามเป้เป้ว่าปกติเด็กผู้หญิงชอบอะไร เป้เป้ที่ได้ยินเหวอเลยคนอย่างคริสทาเลียมาถามเรื่องแบบนี้กับฉันคุณพระช่วย เป้เป้จังเลยอธิบายแบบเต็มที่พลางเหลือบมองเพื่อนของเธออยู่เนื่องๆหวังอยากรู้คำตอบว่าไปให้ใคร

"งั้นหรอ.... ถ้าคาลเดียสามารถผ่านLB นี้ไปได้ก็ช่วยทำกิ๊บติดผมให้เอริกะหน่อยแล้วกัน ถือว่าเป็นรางวัลที่ชนะฉันได้ ว่าแต่ดอกไม้อะไรดี?"

สุดท้ายคริสทาเรียก็เลือกที่จะให้รางวัลเอริกะ เขาสังเกตได้ว่าวงจรพลังเวทย์ของเอริกะยุ่งเหยิงมาก เขาเลยจัดการจูนให้เข้าที่ในระดับนึงก่อนเท่าที่ทำได้ในตอนนี้ ก่อนจากลากันด้วยเสียงเรียกทักของยูโรป้า ทางเอริกะเองก็ตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้างงๆว่าเมื่อกี้เกิดไรขึ้นนะ

"แต่หนูเชื่อนะ ว่าต่อให้เรื่องที่เกิดมันจะเเย่แค่ไหนจะต้องมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นอย่างแน่นอน.. แบบพี่ชายไง!"

เอริกะพูดทั้งรอยยิ้มก็วันนี้เธอโดนกดดันจากทางญาติๆแล้วก็โดนคนอื่นนินทาอีกมันรู้สึกแย่มาก แต่สุดท้ายก็มีพี่ชายมาปลอบเธอนับว่าช่วยได้เยอะเลย คำพูดนั้นสร้างความหวังให้กับคริสทาเลียได้อย่างน่าประหลาด เขาหัวเราะออกมาก่อนจะลูบหัวเด็กน้อยพลางไป

"ถ้าในอนาคตเธอต้องเจอกับทางเลือกที่โหดร้ายที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ เธอกล้าที่จะเผชิญกับมันไหม"

เอริกะเอียงคอสงสัยกับคำถามที่ได้รับ ทั้งที่เป็นแค่คำพูดแท้ๆแต่เหมือนมันแบกภาระบางอย่างไว้อยู่ซะอย่างงั้น

"หนูไม่รู้หรอก เรื่องอนาคตมันไกลเกินไป..." บอกตามตรงคริสทาเลียรู้สึกผิดหวังในคำตอบมาก เขาเกือบที่จะตัดการเชื่อมต่อของมิตินี้ออกแล้วถ้าเอริกะไม่เอ่ยประโยคถัดมา

แน่นอนว่าเด็กที่พึ้งออกมาเจอสังคมแถมตอนนี้ยังอยู่กับใครก็ไม่รู้อีก เอริกะเกร็งจนไม่พูดอะไรนอกจากเหลือบตามองขนมในจานเป้นระยะ คริสทาเลียเลยหยิบขึ้นมาทาน 1 ชิ้นคล้ายยินยันว่าไม่มีพิษอะไร แต่ผลกับได้ตรงกันข้ามอันที่เจ้าตัวกินดันเป็นอันที่เอริกัอยากกินน้องแกน้ำตาคลอเป้าไปหนึ่งกรุบ คริสทาเลียบอกขอโทษแทบไม่ทัน แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็ได้คุยกัน เป็นบทสนทนาธรรมดาทั่วไป แต่กลับสบายใจอย่างน่าประหลาด

แต่ที่นี้คือมิติจำลองที่เขาร่างขึ้นมาจากความทรงจำของทั้งคู่เพราะงั้นหลังจากนี้คือมุมมองของเอริกะ คริสทาเลียหยิบขนมเค้กบนโต๊ะที่เด็กคนนั้นมองไป 2-3 ชิ้นก่อนเดินตามออกไปข้างนอก เอริกะที่วิ่งออกมาข้างนอกเดินหลงมาในสวนดอกไม้ทำหน้าจะร้องไห้ แถมท้องก็ร้องอีก ได้แต่บ่นพึมพำอยากกลับบ้านทั้งน้ำตา แต่คริสทาเรียก็เข้ามาทักพร้อมขนม เขาไม่รีรอที่จะชวนเอริกะไปนั่งกินขนมกันตรงที่นั่งข้างน้ำพุ