กินกับพวกผมนี่แหละครับ
“จุนอ่า”
“อื้อ?”
“จุนอ่า”
“อื้ออ ว่าไงโนอา”
เยจุนหันกลับไปมองคนที่เอาแต่เรียกชื่อเขาแถมยังไม่ยอมพูดอะไรต่ออีก
ท้องฟ้าคู่นั้นกำลังตั้งใจสะกดจิตเขาอยู่แน่ ๆ
“มีอะไร เรียกกันแล้วทำไมไม่พูดล่ะ”
“ไปข้างนอกด้วยกันหน่อยสิ”
โนอาพูดออกมาแค่นั้น
แต่เขาก็ยอมตามอีกฝ่ายไปแต่โดยดี
“จุนอ่า”
“อื้อ?”
“จุนอ่า”
“อื้ออ ว่าไงโนอา”
เยจุนหันกลับไปมองคนที่เอาแต่เรียกชื่อเขาแถมยังไม่ยอมพูดอะไรต่ออีก
ท้องฟ้าคู่นั้นกำลังตั้งใจสะกดจิตเขาอยู่แน่ ๆ
“มีอะไร เรียกกันแล้วทำไมไม่พูดล่ะ”
“ไปข้างนอกด้วยกันหน่อยสิ”
โนอาพูดออกมาแค่นั้น
แต่เขาก็ยอมตามอีกฝ่ายไปแต่โดยดี
ทะเล
สถานที่พักผ่อนหย่อนใจของใครหลาย ๆ คน
รวมถึงนัมเยจุนด้วย
“คุณหนูครับ มันมืดแล้ว ผมว่าเราควรกลับไปที่โรงแรมได้แล้วนะครับ”
เสียงเรียกจากด้านหลังดึงความสนใจของเขาจากท้องทะเลยามค่ำคืน
“ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ?”
เยจุนหันไปหาคู่สนทนาอย่างเต็มตัว
ทั้งยังก้าวเท้าไปทางอีกฝ่ายช้า ๆ
“ถ้าฉันบอกว่าไม่… โนอาจะทำยังไง?”
ทะเล
สถานที่พักผ่อนหย่อนใจของใครหลาย ๆ คน
รวมถึงนัมเยจุนด้วย
“คุณหนูครับ มันมืดแล้ว ผมว่าเราควรกลับไปที่โรงแรมได้แล้วนะครับ”
เสียงเรียกจากด้านหลังดึงความสนใจของเขาจากท้องทะเลยามค่ำคืน
“ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ?”
เยจุนหันไปหาคู่สนทนาอย่างเต็มตัว
ทั้งยังก้าวเท้าไปทางอีกฝ่ายช้า ๆ
“ถ้าฉันบอกว่าไม่… โนอาจะทำยังไง?”
ช่วงนี้มีความคิดนึงวนเวียนอยู่ในหัวของแชบงกู
แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องของพี่ชายคนสวยของเขานี่แหละ
บงกูพยายามคิดว่าตัวเองคงจะรู้สึกคิดมากไปเอง
แต่ว่า…
“อ๊ะ บงกูย่า~”
เสียงหวาน ๆ ของนัมเยจุนลอยเข้ามาในโสตประสาท
ตามมาด้วย
จิ้ม
นิ้วเรียวยาวจิ้มจึ้กลงกับแก้มของเขาหลังจากที่เสียงเอ่ยทักทายจบลง
แม้จะมีคำถามอยู่เต็มหัว แต่บงกูไม่แม้แต่จะเอ่ยถามอะไรออกไปสักอย่าง
ช่วงนี้มีความคิดนึงวนเวียนอยู่ในหัวของแชบงกู
แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องของพี่ชายคนสวยของเขานี่แหละ
บงกูพยายามคิดว่าตัวเองคงจะรู้สึกคิดมากไปเอง
แต่ว่า…
“อ๊ะ บงกูย่า~”
เสียงหวาน ๆ ของนัมเยจุนลอยเข้ามาในโสตประสาท
ตามมาด้วย
จิ้ม
นิ้วเรียวยาวจิ้มจึ้กลงกับแก้มของเขาหลังจากที่เสียงเอ่ยทักทายจบลง
แม้จะมีคำถามอยู่เต็มหัว แต่บงกูไม่แม้แต่จะเอ่ยถามอะไรออกไปสักอย่าง
“พี่เยจุน…“
“ฮื่อออ มันน่าอายนะ”
“ไม่เห็นจะน่าอายตรงไหนเลยครับ ออกจะน่ารักนะ”
“นายไม่ได้เป็นคนใส่ก็พูดได้สิ!”
“ออกมาเถอะครับ ผมอยากเห็น”
น้ำเสียงของยูฮามินอ่อนลงหลังจากนั่งเถียงกับก้อนผ้าห่มบนเตียงมาสักพัก
“พี่เยจุนครับ”
เขาวางฝ่ามือแตะลงกับชายผ้าห่มเบา ๆ
“งือ…”
“ขอดูนิดเดียวก็ได้ครับ”
“นิดเดียวนะ…”
“ครับ นิดเดียว”
“พี่เยจุน…“
“ฮื่อออ มันน่าอายนะ”
“ไม่เห็นจะน่าอายตรงไหนเลยครับ ออกจะน่ารักนะ”
“นายไม่ได้เป็นคนใส่ก็พูดได้สิ!”
“ออกมาเถอะครับ ผมอยากเห็น”
น้ำเสียงของยูฮามินอ่อนลงหลังจากนั่งเถียงกับก้อนผ้าห่มบนเตียงมาสักพัก
“พี่เยจุนครับ”
เขาวางฝ่ามือแตะลงกับชายผ้าห่มเบา ๆ
“งือ…”
“ขอดูนิดเดียวก็ได้ครับ”
“นิดเดียวนะ…”
“ครับ นิดเดียว”
เชี่ย ใกล้ไปปะวะ
อีกนิดจะปากชนปากละนะ
ตั้งสติหน่อยสิวะบงกู
เสียงในหัวของแชบงกูเถียงกันไปมาจนเขาเริ่มจะเวียนหัว ไหนจะใบหน้าสวย ๆ ของรุ่นพี่อย่างนัมเยจุนที่กำลังขยับใกล้เข้ามา
แม่งเอ๊ย สภาพเขาตอนนี้มันไม่ต่างอะไรกับคอมพิวเตอร์ที่ใกล้จะน็อคเต็มที บงกูยืนเกร็งตัวแข็งทื่อ
เมื่อริมฝีปากของคนเป็นพี่เฉียดผ่านผิวแก้มไป
เชี่ย ใกล้ไปปะวะ
อีกนิดจะปากชนปากละนะ
ตั้งสติหน่อยสิวะบงกู
เสียงในหัวของแชบงกูเถียงกันไปมาจนเขาเริ่มจะเวียนหัว ไหนจะใบหน้าสวย ๆ ของรุ่นพี่อย่างนัมเยจุนที่กำลังขยับใกล้เข้ามา
แม่งเอ๊ย สภาพเขาตอนนี้มันไม่ต่างอะไรกับคอมพิวเตอร์ที่ใกล้จะน็อคเต็มที บงกูยืนเกร็งตัวแข็งทื่อ
เมื่อริมฝีปากของคนเป็นพี่เฉียดผ่านผิวแก้มไป
เป็นอีกวันที่ภาระหน้าที่ต่างกองพะเนินรอให้เขามาจัดการ
แน่นอนว่าไกด์ระดับสูงอย่าง นัมเยจุน ยินดีทำมันอย่างเต็มใจ ไม่เคยอิดออดถึงแม้งานจะหนักหนาจนล้นมือ
อย่างน้อยมันก็เป็นประโยชน์กับทุกคน
เขาคิดอย่างนี้มาโดยตลอด
จนกระทั่ง
“โอ๊ะโอ~ วันนี้พี่เยจุนอยู่ที่ห้องพยาบาลด้วยแฮะ นึกว่าต้องเอาตัวไปตามติดเอสเปอร์ยูซะแล้ว”
เป็นอีกวันที่ภาระหน้าที่ต่างกองพะเนินรอให้เขามาจัดการ
แน่นอนว่าไกด์ระดับสูงอย่าง นัมเยจุน ยินดีทำมันอย่างเต็มใจ ไม่เคยอิดออดถึงแม้งานจะหนักหนาจนล้นมือ
อย่างน้อยมันก็เป็นประโยชน์กับทุกคน
เขาคิดอย่างนี้มาโดยตลอด
จนกระทั่ง
“โอ๊ะโอ~ วันนี้พี่เยจุนอยู่ที่ห้องพยาบาลด้วยแฮะ นึกว่าต้องเอาตัวไปตามติดเอสเปอร์ยูซะแล้ว”
“อีกแล้วเหรอ…“
“อืม ตอนนี้กำลังพากลับมา”
“พอฉันไม่ไปลงพื้นที่ด้วยแล้วก็เป็นแบบนี้ทุกทีเลย เริ่มคิดแล้วนะว่าจงใจกันหรือเปล่า”
“จะบ้าเหรอจุน ใครมันจะเอาเรื่องนี้มาอ้าง”
ก็หมอนั่นไง
เยจุนทำได้แค่คิดในใจ
บทสนทนาระหว่างเขาและเพื่อนสนิทอย่างฮันโนอาเป็นอันจบลงเมื่อเขาได้รับแจ้งว่าเอสเปอร์ในความดูแลของเขากลับมาถึงแล้ว
“อีกแล้วเหรอ…“
“อืม ตอนนี้กำลังพากลับมา”
“พอฉันไม่ไปลงพื้นที่ด้วยแล้วก็เป็นแบบนี้ทุกทีเลย เริ่มคิดแล้วนะว่าจงใจกันหรือเปล่า”
“จะบ้าเหรอจุน ใครมันจะเอาเรื่องนี้มาอ้าง”
ก็หมอนั่นไง
เยจุนทำได้แค่คิดในใจ
บทสนทนาระหว่างเขาและเพื่อนสนิทอย่างฮันโนอาเป็นอันจบลงเมื่อเขาได้รับแจ้งว่าเอสเปอร์ในความดูแลของเขากลับมาถึงแล้ว
ให้ตายเถอะ
นี่มันไร้สาระสิ้นดี
ทำไมเรื่องแบบนี้มันต้องมาเกิดขึ้นกับเขาด้วย?
บ้าเอ๊ย ลาออกจากการเป็นตัวเองวันนี้เลยได้ไหมวะเนี่ย
—
‘เยจุน วันนี้ลูกต้องไปเจอกับคู่หมั้นนะ‘
ใช่… คู่หมั้น
คนที่เขาไม่ได้เลือกเอง
และไม่เคยเจอหน้าด้วยซ้ำ
เยจุนตั้งใจจะแกล้งตื่นสายจะได้ทำให้ไอ้นัดบ้า ๆ นี่มันล่มไปซะ
ให้ตายเถอะ
นี่มันไร้สาระสิ้นดี
ทำไมเรื่องแบบนี้มันต้องมาเกิดขึ้นกับเขาด้วย?
บ้าเอ๊ย ลาออกจากการเป็นตัวเองวันนี้เลยได้ไหมวะเนี่ย
—
‘เยจุน วันนี้ลูกต้องไปเจอกับคู่หมั้นนะ‘
ใช่… คู่หมั้น
คนที่เขาไม่ได้เลือกเอง
และไม่เคยเจอหน้าด้วยซ้ำ
เยจุนตั้งใจจะแกล้งตื่นสายจะได้ทำให้ไอ้นัดบ้า ๆ นี่มันล่มไปซะ