น̵ั̴ก̴̶เ̸ร̶̸ี҉̴ย̴น҈ม̷̵.̸ป҈ล̷า҈ย̶ ช̵̴ั̸̵้น̶҈ป̷ี̷ท̴̵ี̴̴̸่҈1҉̶ โ̷҉ร҈ง̶̸เ҈ร̴ี̴ย̴น̸ค̵҈ิ̴̶ไ̴ซ҈̸
Doc : https://bit.ly/42OhKoh
ผ҉ู҉้҉เ҉ห҉ล҉ื҉อ҉ร҉อ҉ด҉จ҉า҉ก҉เ҉ง҉า҉ม҉ื҉ด҉ ҉
҉ม҉ั҉ธ҉ย҉ม҉ป҉ล҉า҉ย҉ ҉ป҉ี҉1҉ ҉โ҉ร҉ง҉เ҉ร҉ี҉ย҉น҉ค҉ิ҉ไ҉ซ҉
Doc : bit.ly/42OhKoh
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
TW : การตายของตัวละคร / เลือด
ร่างกายเขาหนักอึ้ง
แม้คิดจะขยับร่างกายก็ขยับไม่ได้แต่น้อย
ลมหายใจหอมถี่อย่างตื่นตระหนก
ก่อนเบาบางลงในชั่วอึดใจ
ราวกับชีวิตอันแสนเปราะบาง
กำลังจะดับมอดลง
เขายังปกป้องใครไว้ไม่ได้เลย
แค่จะช่วยเด็กพวกนั้นยังไม่ได้
แค่จะตายช้าที่สุด
เพื่อรอดูพวกเขารอดชีวิต
ยังทำไม่ได้เลย
ดวงตาเขาพร่าลง
เสียงเริ่มอื้ออึง
TW : การตายของตัวละคร / เลือด
ร่างกายเขาหนักอึ้ง
แม้คิดจะขยับร่างกายก็ขยับไม่ได้แต่น้อย
ลมหายใจหอมถี่อย่างตื่นตระหนก
ก่อนเบาบางลงในชั่วอึดใจ
ราวกับชีวิตอันแสนเปราะบาง
กำลังจะดับมอดลง
เขายังปกป้องใครไว้ไม่ได้เลย
แค่จะช่วยเด็กพวกนั้นยังไม่ได้
แค่จะตายช้าที่สุด
เพื่อรอดูพวกเขารอดชีวิต
ยังทำไม่ได้เลย
ดวงตาเขาพร่าลง
เสียงเริ่มอื้ออึง
“...ฮิมาวาริจัง"
"อยู่ตรงนั้นรึเปล่า..."
"รอป๊ะป๋าก่อนนะ...“
ทาเนะซาดะ ชิกิ
สามีของทาเนะซาดะ นาโอะ
และพ่อของฮิมาวาริ
bit.ly/4eUpbze
“...ฮิมาวาริจัง"
"อยู่ตรงนั้นรึเปล่า..."
"รอป๊ะป๋าก่อนนะ...“
ทาเนะซาดะ ชิกิ
สามีของทาเนะซาดะ นาโอะ
และพ่อของฮิมาวาริ
bit.ly/4eUpbze
‘ทั้งที่น่าจะไปได้ไกลกว่านี้แท้ๆ’
‘เขาเด็กเกินไปที่จะตายด้วยซ้ำ’
‘ทั้งที่น่าจะไปได้ไกลกว่านี้แท้ๆ’
‘เขาเด็กเกินไปที่จะตายด้วยซ้ำ’
แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา
ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น
ความร้อน
ความกดดัน
ความเจ็บปวด..
ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ
ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังยืนอยู่..
มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น
ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า
(+)
แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา
ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น
ความร้อน
ความกดดัน
ความเจ็บปวด..
ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ
ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังยืนอยู่..
มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น
ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า
(+)
แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา
ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น
ความร้อน
ความกดดัน
ความเจ็บปวด..
ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ
ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังยืนอยู่..
มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น
ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า
(+)
#KzK_story
ถ้ารอดออกไปได้
จะทำอะไรเหรอ…
“นั่นสินะ…”
เขาสูดหายใจลึก พลางทอดสายตามองเพดาน ราวกับพยายามค้นหาคำตอบจากความว่างเปล่า
ความฝันแบบเป็นรูปเป็นร่างนั่นน่ะ
เขาไม่เคยมีมันอยู่ในหัวเลยด้วยซ้ำ
ที่ผ่านมา เขาแค่ก้าวต่อไปเรื่อยๆ
ทำในสิ่งที่ควรทำ
เพราะไม่มีทางเลือกอื่น..
(+)
#KzK_story
ถ้ารอดออกไปได้
จะทำอะไรเหรอ…
“นั่นสินะ…”
เขาสูดหายใจลึก พลางทอดสายตามองเพดาน ราวกับพยายามค้นหาคำตอบจากความว่างเปล่า
ความฝันแบบเป็นรูปเป็นร่างนั่นน่ะ
เขาไม่เคยมีมันอยู่ในหัวเลยด้วยซ้ำ
ที่ผ่านมา เขาแค่ก้าวต่อไปเรื่อยๆ
ทำในสิ่งที่ควรทำ
เพราะไม่มีทางเลือกอื่น..
(+)
ผ҉ู҉้҉เ҉ห҉ล҉ื҉อ҉ร҉อ҉ด҉จ҉า҉ก҉เ҉ง҉า҉ม҉ื҉ด҉ ҉
҉ม҉ั҉ธ҉ย҉ม҉ป҉ล҉า҉ย҉ ҉ป҉ี҉1҉ ҉โ҉ร҉ง҉เ҉ร҉ี҉ย҉น҉ค҉ิ҉ไ҉ซ҉
Doc : bit.ly/42OhKoh
ผ҉ู҉้҉เ҉ห҉ล҉ื҉อ҉ร҉อ҉ด҉จ҉า҉ก҉เ҉ง҉า҉ม҉ื҉ด҉ ҉
҉ม҉ั҉ธ҉ย҉ม҉ป҉ล҉า҉ย҉ ҉ป҉ี҉1҉ ҉โ҉ร҉ง҉เ҉ร҉ี҉ย҉น҉ค҉ิ҉ไ҉ซ҉
Doc : bit.ly/42OhKoh
-ฮานาโอริ โคโตเนะ?-
-ฮานาโอริ โคโตเนะ?-
” ได้ไหม..?”
เสียงของเด็กสาวดังขึ้น
เมื่อคุณเงยหน้าขึ้นมอง เบื้องหน้าคือ เธอเจ้าของผมชมพูอันคุ้นตา
ใบหน้า ท่าทาง รอยยิ้ม
ทุกอย่างเหมือนเธอไม่มีผิด
แต่บางอย่างไม่ถูกต้อง
สัญชาตญาณร้องเตือน
แม้รูปลักษณ์จะเหมือนเดิม
แต่สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป
สายตาคู่นั้นว่างเปล่า
ราวกับกำลังเลียนแบบ ความเป็นมนุษย์
” ได้ไหม..?”
เสียงของเด็กสาวดังขึ้น
เมื่อคุณเงยหน้าขึ้นมอง เบื้องหน้าคือ เธอเจ้าของผมชมพูอันคุ้นตา
ใบหน้า ท่าทาง รอยยิ้ม
ทุกอย่างเหมือนเธอไม่มีผิด
แต่บางอย่างไม่ถูกต้อง
สัญชาตญาณร้องเตือน
แม้รูปลักษณ์จะเหมือนเดิม
แต่สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป
สายตาคู่นั้นว่างเปล่า
ราวกับกำลังเลียนแบบ ความเป็นมนุษย์
"...."
สายตาอาฆาตมองต่ำไปที่โชโตะที่ร่วงลงไปกับพื้นอย่างไม่ใยดี สีหน้ากลับมาเต็มไปด้วยความโกรธโมโหแบบเต็มพิกัด
"—ทำบ้าอะไรของแก ห๊า ไอ้ไฝสี่ตาโรคจิต!!"
ถ้อยคำด่าทอพ่นออกมาพลางกัดฟันกรอดแน่น
+
เขาพยายามหาชุดที่คิดว่าเข้ากับงานนี้แล้ว
สุดท้ายแล้วเด็กหนุ่มก็ได้เสื้อสเวตเตอร์โอเวอร์ไซส์ตัวหนานุ่ม ใส่คู่กับเสื้อเชิร์ตและกางเกงกันลม มองทางไหนก็ดูเหมาะสมกับหน้าหนาวที่มาเยือนในเมืองคิไซแห่งนี้ไปเสียหมด
แต่ท่าทางมันจะยังไม่พอ เมื่อเทียบกับชายผมสีดำขลับเหลือบสีม่วงกลาโหมตรงหน้าเขา
ทาคาฮาชิ อิชิเก็น คือคู่นัดบอดของเขาในวันนี้
+
เขาพยายามหาชุดที่คิดว่าเข้ากับงานนี้แล้ว
สุดท้ายแล้วเด็กหนุ่มก็ได้เสื้อสเวตเตอร์โอเวอร์ไซส์ตัวหนานุ่ม ใส่คู่กับเสื้อเชิร์ตและกางเกงกันลม มองทางไหนก็ดูเหมาะสมกับหน้าหนาวที่มาเยือนในเมืองคิไซแห่งนี้ไปเสียหมด
แต่ท่าทางมันจะยังไม่พอ เมื่อเทียบกับชายผมสีดำขลับเหลือบสีม่วงกลาโหมตรงหน้าเขา
ทาคาฮาชิ อิชิเก็น คือคู่นัดบอดของเขาในวันนี้
+
-ยังคงกัดเล็บอยู่ ซึ่งดูเหมือนจะหนักขึ้นมากจนลามไปกัดนิ้ว หรือมือแล้ว ช่วงนิ้ว หน้าเล็บ และจมูกเล็บมักมีรอยกัดและรอยแผล
-ผมยาวขึ้นมาก แต่ยังไม่มีโอกาสได้ตัด อาจจะยาวพอให้รวบได้ แต่ก็รวบได้แค่บางๆเท่านั้นเพราะผมบางและร่วงง่าย
-ดูผ่ายผอมกว่าเดิมอย่าเห็นได้ชัด
-ยังคงมีนิสัยนิ่งเงียบ ไม่ยิ้มแย้มเหมือนเคย แต่บรรยากาศดูอึมครึมกว่าเดิมมาก บางครั้งเหม่อลอยบ่อยๆ
-ยังคงกัดเล็บอยู่ ซึ่งดูเหมือนจะหนักขึ้นมากจนลามไปกัดนิ้ว หรือมือแล้ว ช่วงนิ้ว หน้าเล็บ และจมูกเล็บมักมีรอยกัดและรอยแผล
-ผมยาวขึ้นมาก แต่ยังไม่มีโอกาสได้ตัด อาจจะยาวพอให้รวบได้ แต่ก็รวบได้แค่บางๆเท่านั้นเพราะผมบางและร่วงง่าย
-ดูผ่ายผอมกว่าเดิมอย่าเห็นได้ชัด
-ยังคงมีนิสัยนิ่งเงียบ ไม่ยิ้มแย้มเหมือนเคย แต่บรรยากาศดูอึมครึมกว่าเดิมมาก บางครั้งเหม่อลอยบ่อยๆ
@ ดาดฟ้าห้างคิไซ | 16.00
ช่วงนี้คุณคงไม่เห็นนักจิตวิทยาคนนั้นเท่าไหร่ เหมือนเขาจะหายไปจากสายตาคุณพักใหญ่จนคุณเองก็คงสงสัยไม่น้อยว่าเขาไปไหนกันนะ
ไม่ได้แวะมาตรวจใคร
เสียงร้องเพลงที่ได้ยินก็ไม่มี
หายไปเสียเฉยๆ
จนวันนี้คุณนึกครึ้มขึ้นมาด้วยเหตุประการใดก็ดีเดินมาเรื่อยๆจนถึงชั้นบนสุด ลมเย็นพัดโกรกปะทะหน้า
พร้อมกับเสียงสะอื้นที่ดังมาอย่างบางเบา
@ ดาดฟ้าห้างคิไซ | 16.00
ช่วงนี้คุณคงไม่เห็นนักจิตวิทยาคนนั้นเท่าไหร่ เหมือนเขาจะหายไปจากสายตาคุณพักใหญ่จนคุณเองก็คงสงสัยไม่น้อยว่าเขาไปไหนกันนะ
ไม่ได้แวะมาตรวจใคร
เสียงร้องเพลงที่ได้ยินก็ไม่มี
หายไปเสียเฉยๆ
จนวันนี้คุณนึกครึ้มขึ้นมาด้วยเหตุประการใดก็ดีเดินมาเรื่อยๆจนถึงชั้นบนสุด ลมเย็นพัดโกรกปะทะหน้า
พร้อมกับเสียงสะอื้นที่ดังมาอย่างบางเบา
Main hashtag : #KzK_Goukon
“สิ้นโลกแต่ยังไม่สิ้นซึ่งรักใช่ไหมล่ะ“
”ก่อนทุกอย่างจะจบลง—“
”มามีความสุขกันเถอะครับ“
จะมาเพื่อรัก
มาเพื่อช่วย
มาเพื่อกิน
เรายินดีต้อนรับทุกคนในวันนี้
docs.google.com/document/d/1...
Main hashtag : #KzK_Goukon
“สิ้นโลกแต่ยังไม่สิ้นซึ่งรักใช่ไหมล่ะ“
”ก่อนทุกอย่างจะจบลง—“
”มามีความสุขกันเถอะครับ“
จะมาเพื่อรัก
มาเพื่อช่วย
มาเพื่อกิน
เรายินดีต้อนรับทุกคนในวันนี้
docs.google.com/document/d/1...
06:02
เขาเข้ามาในห้องสภาหลังพึ่งตื่นนอน
ก่อนจะเหลือบเห็นกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งวางเด่นอยู่บนโต๊ะ
“ฮานะโอริ โคโตเนะ.. จะขอลาออกจากสภานักเรียน.. ”
เพียงประโยคแรกที่สายตากวาดผ่าน
หัวใจก็แทบกระตุกวูบ
สายตานั้นไล่กวาดต่ออย่างร้อนรน
ยิ่งอ่าน หัวใจก็ยิ่งเต้นแรง
กระทั่งเมื่ออักษรตัวสุดท้ายจบลง
ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดในทันที
.
.
(+)
06:02
เขาเข้ามาในห้องสภาหลังพึ่งตื่นนอน
ก่อนจะเหลือบเห็นกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งวางเด่นอยู่บนโต๊ะ
“ฮานะโอริ โคโตเนะ.. จะขอลาออกจากสภานักเรียน.. ”
เพียงประโยคแรกที่สายตากวาดผ่าน
หัวใจก็แทบกระตุกวูบ
สายตานั้นไล่กวาดต่ออย่างร้อนรน
ยิ่งอ่าน หัวใจก็ยิ่งเต้นแรง
กระทั่งเมื่ออักษรตัวสุดท้ายจบลง
ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดในทันที
.
.
(+)
00:02 AM
ฮานาโอริ โคโตเนะ ผู้มากด้วยรอยยิ้มอันสดใสแม้อยู่ในสถานการณ์เลวร้าย บัดนี้เธอได้มายืนอยู่ตรงนี้ พร้อมด้วยจดหมายสีขาว ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะด้วยแววตาที่เย็นชา
เธอเหนื่อย... เกินกว่าจะแสร้งยิ้มเป็นคนบ้า
อ่อนล้า... เกินกว่าจะลืมทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับ'มาฮิรุ'
เด็กสาวไม่ได้ย้อนหันกลับมามอง ไร้ซึ่งความลังเล จากไปอย่างเงียบเฉียบ ทิ้งไว้แค่จดหมายอันสุดท้ายของเธอ
00:02 AM
ฮานาโอริ โคโตเนะ ผู้มากด้วยรอยยิ้มอันสดใสแม้อยู่ในสถานการณ์เลวร้าย บัดนี้เธอได้มายืนอยู่ตรงนี้ พร้อมด้วยจดหมายสีขาว ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะด้วยแววตาที่เย็นชา
เธอเหนื่อย... เกินกว่าจะแสร้งยิ้มเป็นคนบ้า
อ่อนล้า... เกินกว่าจะลืมทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับ'มาฮิรุ'
เด็กสาวไม่ได้ย้อนหันกลับมามอง ไร้ซึ่งความลังเล จากไปอย่างเงียบเฉียบ ทิ้งไว้แค่จดหมายอันสุดท้ายของเธอ
[14 ธันวาคม 2025 - 10 มกราคม 2026]
[14 ธันวาคม 2025 - 10 มกราคม 2026]
?????
มันควรเป็นค่ำคืนที่เขาได้หลับเช่นทุกคืนแม้จะนอนไม่หลับก็ตาม แต่ประกายแสงบางอย่างก็เรียกความสนใจเขาจนได้
เขาลืมตาขึ้น เบือนหน้าหนีไปอีกทาง
หนีจากภาพหลอนถาวรของภรรยา
ที่อยู่กับเขามาได้สักพักแล้ว
บางทีเขาคงป่วยจริงๆนั่นล่ะ
ป่วยเป็นอะไรที่รู้อยู่แก่ใจ และไม่คิดยอมรับมันนัก
|
ดวงตาสีควันที่เหลือเพียงข้างเดียวมองมันอย่างเงียบงัน
?????
มันควรเป็นค่ำคืนที่เขาได้หลับเช่นทุกคืนแม้จะนอนไม่หลับก็ตาม แต่ประกายแสงบางอย่างก็เรียกความสนใจเขาจนได้
เขาลืมตาขึ้น เบือนหน้าหนีไปอีกทาง
หนีจากภาพหลอนถาวรของภรรยา
ที่อยู่กับเขามาได้สักพักแล้ว
บางทีเขาคงป่วยจริงๆนั่นล่ะ
ป่วยเป็นอะไรที่รู้อยู่แก่ใจ และไม่คิดยอมรับมันนัก
|
ดวงตาสีควันที่เหลือเพียงข้างเดียวมองมันอย่างเงียบงัน
[โรลปิด w./ @shigeharu-kzk.bsky.social ]
หลังจากกีฬาสีจบมาได้สักพักหนึ่งแล้ว ช่วงนี้เรียกได้ว่าไม่ค่อยมีอะไรทำเสียเท่าไหร่
เพราะฉะนั้นแล้ว ได้เวลาหาอะไรทำแล้วล่ะ!
เจ้าตัวหันมองเด็กหนุ่มที่นั่งข้างกายก่อนจะกล่าวชวนไปเดินเล่นด้วยกัน
ถือว่าเป็นการตอบแทนที่ดูแลกันอย่างดีตลอดเวลาที่ผ่านมาน่ะนะ~
"นะคะ โชโตะคุง~"