( เอย์ยามิจังเท่มาก😭✨ )

( จะตั้งใจเรียนให้เซนเซย์ไม่ผิดหวังแน่นอนครับ💪 )

( ผปค.เพิ่งเห็นว่าพิมพ์ตก- ดูดีมากเลยครับ ฮือ 😭😭)

( เซนเซย์ดูมากเลยครับ เท่มาก✨)

( สวัสดีครับ /จิ้ม )

( ขอบคุณทั้งสองคนที่มาโรลด้วยเช่นกันนะค้าบ สนุกมาก ๆๆ ไว้มีโอกาสมาร่วมทีมกันอีกน้า🥺🫶✨ )

ไม่ว่าจะคราวไหน ๆ ก็รอดชีวิตมาได้ และเขาจะเป็นแบบนี้ต่อไปจนกว่าจะไต่ไปถึงจุดสูงสุดในการพัฒนาความสามารถของตัวเอง

แต่ครั้งนี้เหมือนจะเผลอประมาทไปเยอะเลยเชียว ทั้งทำตัวให้เลอะเทอะ บาดเจ็บได้แผล แถมยังปัดเป่าได้ไม่รวดเร็วมากพอ

ถึงจะนึกหงุดหงิดในใจ แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าต้องฝึกอีกไม่น้อยเลย

ชิเงรุมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินจากไป ดูเหมือนเธอจะเป็นประเภทปากแข็งพอสมควร ส่วนชายหนุ่มอีกคน— เขารู้จักคุ้นเคยกับอีกฝ่ายมากพอสมควรอยู่แล้วและพอจะเดาได้ว่าอีกคนก็คงคิดว่าโชคดีที่มาอยู่จุดนี้ได้

กระเป๋าใส่ปืนใหญ่ถูกเขากระชับไว้อย่างดี ฝีเท้าก้าวเดินในจังหวะที่เร็วกว่าปกติหวังจะรีบออกไปจากตรงนี้เสียที เปียกจะแย่อยู่แล้ว

+

( เช่นกันนะครับบ แต่ว่าเซนเซย์ฉีดยาไม่เจ็บจริงรึเปล่าน่ะ👀)

( /แวะชนมัดรอรับลูกอม )

( โบกมือทักทายเซนเซย์ครับ👋 )

ไม่ชอบเลยนะ—

“ ไดกิคุงพูดถูก เราออกไปจากตรงนี้กันดีกว่าครับ ” เขากล่าวเสริม

“ ใกล้ ๆ นี่มีซุ้มพยาบาลอยู่พอดี ”

@iyashisuu-omtk.bsky.social

ถ้อยคำเหล่านั้นฟังแล้วเดาทางยากว่าจริงใจหรือพูดตามมารยาท เขาเก็บไรเฟิลกลับเข้าไปในกระเป๊าสะพายหลัง สภาพเปียกโชกขนาดนี้เขาคงต้องกลับไปทำความสะอาดอีกหลายยก

สายตากลับมาสำรวจตัวเอง เสื้อแขนยาวเป็นรอยขีดข่วนเล็ก ๆ พร้อมกับรอยขาดที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ผิวของเขาคงเป็นรอยอยู่หน่อย ๆ

+

ชิเงรุหยัดตัวลุกขึ้นยืน เขาผ่อนลมหายใจออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ เพราะทั้งโล่งอกและเหน็ดเหนื่อยไม่น้อยเลย

แต่เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็หันไปยิ้มให้หญิงสาว สลับมาหาชายหนุ่มอีกคนขณะที่สองแขนกอดประคองลำปืนใหญ่ไว้

“ แหม ขอบใจพวกเธอด้วยนะ ”

+

bsky.app/profile/shig...

โรลปิด📍

— คงเป็นตอนที่ไปล้มลุกคลุกคลานกับเจ้าตัวนั้นมาล่ะมั้ง

ปลายสายตามองตรงไปยังชายหนุ่มผมน้ำตาลแกมส้ม ก่อนจะสลับหันหลังไปหาหญิงสาวที่ดูจะยังไม่เป็นลมล้มพับไป

“ ไม่เป็นอะไรกันใช่ไหมครับ? ” ถึงจะยังไม่ก้าวไปไหนแต่ก็เลือกจะเปล่งเสียงถามจากระยะเท่านี้ไปก่อน

@iyashisuu-omtk.bsky.social

ราวกับฟ้าฝนเป็นใจ สายน้ำที่หยดลงจากเบื้องบนซาลงเล็กน้อยราวกับให้พวกเขาได้มีช่วงพักหายใจ ชายหนุ่มลดระดับลำปืนลงมาต่ำกว่าอก แขนข้างหนึ่งยกขึ้นปาดไปกับปอยผมที่ไหลปรกบนใบหน้า

เขาถอนหายใจออกมายาวเหยียด ช่างเป็นการต่อสู้ที่น่ารำคาญเสียจริง ร่างโปร่งหยัดตัวลุกขึ้นยืนพร้อมกับส่งเสียงครางเบา ๆ ในลำคอเพราะเพิ่งรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดจากรอยขีดข่วนเล็ก ๆ บนร่างกาย

+

ทุกการเคลื่อนไหวของปีศาจยักษ์อยู่ในสายตาของเขา หากเป็นเรื่องความว่องไวชิเงรุไม่น้อยหน้าใคร

ในระหว่างที่ไดกิกำลังเข้าประชิดตัว เขาก็คอยยิงสนับสนุนปัดป้องการโจมตีที่จะพุ่งเข้าหาตัวอีกฝ่าย รู้ตัวอีกทีเสียงร้องโหยหวนนั่นก็เงียบลงไปพร้อมกับร่างของซุยโกะที่ไม่ดิ้นทุรนทุรายอีกต่อไป

+