Shion
@shion-omtk.bsky.social
Miyazaki Shion NPC (ศิษย์เก่า & นักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเกียวโต) ㅡ 20 yrs / 181 cm / roleplay ❃ | DM open! ss1 > #OMTK_commuSS2
Doc : https://www.canva.com/design/DAGLXkK2IEs/0bsgyAQEw-ZDqsHxLCq3GA/edit
Doc : https://www.canva.com/design/DAGLXkK2IEs/0bsgyAQEw-ZDqsHxLCq3GA/edit
ชิองวางถุงของฝากส่วนของตัวเองไว้ตรงพื้นที่ว่างน้อย ๆ ข้างกาย นัยน์ตาหลุบลงมองผืนหญ้าขณะขบคิด
“ เพื่อน ๆ ก็ด้วย อาจจะเพราะเราแยกย้ายกันไปหมดเลยนะครับ ”
คำกล่าวนั่นตามมาด้วยเสียงหัวเราะแผ่ว เขาเสมองกลับไปหาเจ้าของไรผมสีแสดที่นั่งอยู่เคียงกัน
“ ฮิโรโตะคุง มีเรื่องอะไรที่คิดถึงบ้างไหมครับ? ” อย่างน้อยกับโรงเรียนนี้ คนอย่างอีกฝ่ายอาจมีบางสิ่งที่มีค่าต่อจิตใจมากก็เป็นได้
“ เพื่อน ๆ ก็ด้วย อาจจะเพราะเราแยกย้ายกันไปหมดเลยนะครับ ”
คำกล่าวนั่นตามมาด้วยเสียงหัวเราะแผ่ว เขาเสมองกลับไปหาเจ้าของไรผมสีแสดที่นั่งอยู่เคียงกัน
“ ฮิโรโตะคุง มีเรื่องอะไรที่คิดถึงบ้างไหมครับ? ” อย่างน้อยกับโรงเรียนนี้ คนอย่างอีกฝ่ายอาจมีบางสิ่งที่มีค่าต่อจิตใจมากก็เป็นได้
February 7, 2026 at 5:44 PM
ชิองวางถุงของฝากส่วนของตัวเองไว้ตรงพื้นที่ว่างน้อย ๆ ข้างกาย นัยน์ตาหลุบลงมองผืนหญ้าขณะขบคิด
“ เพื่อน ๆ ก็ด้วย อาจจะเพราะเราแยกย้ายกันไปหมดเลยนะครับ ”
คำกล่าวนั่นตามมาด้วยเสียงหัวเราะแผ่ว เขาเสมองกลับไปหาเจ้าของไรผมสีแสดที่นั่งอยู่เคียงกัน
“ ฮิโรโตะคุง มีเรื่องอะไรที่คิดถึงบ้างไหมครับ? ” อย่างน้อยกับโรงเรียนนี้ คนอย่างอีกฝ่ายอาจมีบางสิ่งที่มีค่าต่อจิตใจมากก็เป็นได้
“ เพื่อน ๆ ก็ด้วย อาจจะเพราะเราแยกย้ายกันไปหมดเลยนะครับ ”
คำกล่าวนั่นตามมาด้วยเสียงหัวเราะแผ่ว เขาเสมองกลับไปหาเจ้าของไรผมสีแสดที่นั่งอยู่เคียงกัน
“ ฮิโรโตะคุง มีเรื่องอะไรที่คิดถึงบ้างไหมครับ? ” อย่างน้อยกับโรงเรียนนี้ คนอย่างอีกฝ่ายอาจมีบางสิ่งที่มีค่าต่อจิตใจมากก็เป็นได้
ชิองรับของฝากมาถือไว้ เขาเดินไปพร้อมกับอีกฝ่ายจนได้มีโอกาสทักทายทั้งคนหน้าใหม่และคุ้นตา จบการศึกษาไปเขาแวะเวียนมาที่นี่แทบนับครั้งได้
มีแต่ความทรงจำดี ๆ— อย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่คนรอบตัวคิด แต่ใครเล่าจะเข้าใจความรู้สึกของชิองและรู้สิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับเขาดีไปกว่าตัวเขาเอง
“ นั่นสินะครับ ” ศีรษะผงกขึ้นลงเชิงเห็นด้วย
“ หลังเรียนจบก็เหมือนจะ… ไม่ค่อยได้เจอกันเลยด้วย ”
+
มีแต่ความทรงจำดี ๆ— อย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่คนรอบตัวคิด แต่ใครเล่าจะเข้าใจความรู้สึกของชิองและรู้สิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับเขาดีไปกว่าตัวเขาเอง
“ นั่นสินะครับ ” ศีรษะผงกขึ้นลงเชิงเห็นด้วย
“ หลังเรียนจบก็เหมือนจะ… ไม่ค่อยได้เจอกันเลยด้วย ”
+
February 7, 2026 at 5:43 PM
ชิองรับของฝากมาถือไว้ เขาเดินไปพร้อมกับอีกฝ่ายจนได้มีโอกาสทักทายทั้งคนหน้าใหม่และคุ้นตา จบการศึกษาไปเขาแวะเวียนมาที่นี่แทบนับครั้งได้
มีแต่ความทรงจำดี ๆ— อย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่คนรอบตัวคิด แต่ใครเล่าจะเข้าใจความรู้สึกของชิองและรู้สิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับเขาดีไปกว่าตัวเขาเอง
“ นั่นสินะครับ ” ศีรษะผงกขึ้นลงเชิงเห็นด้วย
“ หลังเรียนจบก็เหมือนจะ… ไม่ค่อยได้เจอกันเลยด้วย ”
+
มีแต่ความทรงจำดี ๆ— อย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่คนรอบตัวคิด แต่ใครเล่าจะเข้าใจความรู้สึกของชิองและรู้สิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับเขาดีไปกว่าตัวเขาเอง
“ นั่นสินะครับ ” ศีรษะผงกขึ้นลงเชิงเห็นด้วย
“ หลังเรียนจบก็เหมือนจะ… ไม่ค่อยได้เจอกันเลยด้วย ”
+
เขายอมรับตามตรงระหว่างที่มือไม้หยิบจับทั้งถ้วยและกาน้ำชาอย่างบรรจง เสียงเครื่องเคลือบเสียดสีกันหน้าโต๊ะบรรเลงท่วงทำนองจรรโลงใจ
“ แล้วคายะคุงล่ะครับ? ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง? ” ชาสีใสถูกเติมเข้าไปในถ้วยขนาดเล็กใบหนึ่ง แล้วจึงส่งให้อีกคนอย่างระมัดระวัง
“ แล้วคายะคุงล่ะครับ? ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง? ” ชาสีใสถูกเติมเข้าไปในถ้วยขนาดเล็กใบหนึ่ง แล้วจึงส่งให้อีกคนอย่างระมัดระวัง
February 4, 2026 at 7:23 PM
เขายอมรับตามตรงระหว่างที่มือไม้หยิบจับทั้งถ้วยและกาน้ำชาอย่างบรรจง เสียงเครื่องเคลือบเสียดสีกันหน้าโต๊ะบรรเลงท่วงทำนองจรรโลงใจ
“ แล้วคายะคุงล่ะครับ? ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง? ” ชาสีใสถูกเติมเข้าไปในถ้วยขนาดเล็กใบหนึ่ง แล้วจึงส่งให้อีกคนอย่างระมัดระวัง
“ แล้วคายะคุงล่ะครับ? ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง? ” ชาสีใสถูกเติมเข้าไปในถ้วยขนาดเล็กใบหนึ่ง แล้วจึงส่งให้อีกคนอย่างระมัดระวัง
“ ก็จริงนะครับ เหนื่อยคนละแบบเลย ” ว่าพลางจัดแจงสิ่งที่อยู่บนโต๊ะเล็กน้อย ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนเบาะฝั่งหนึ่ง
ฝ่ามือผายไปยังฝั่งตรงข้าม พื้นที่ว่างนั้นถูกตระเตรียมไว้สำหรับรับแขกโดยเฉพาะ แต่ไม่คิดเลยว่าคนคนนั้นจะกลายเป็นอีกฝ่ายเสียได้
“ ผมเพิ่งซ้อมไปประมาณ 7 รอบ พลาดไปไม่เยอะก็จริง แต่นั่นก็เพราะผมเผลอเสียสมาธิน่ะครับ ”
+
ฝ่ามือผายไปยังฝั่งตรงข้าม พื้นที่ว่างนั้นถูกตระเตรียมไว้สำหรับรับแขกโดยเฉพาะ แต่ไม่คิดเลยว่าคนคนนั้นจะกลายเป็นอีกฝ่ายเสียได้
“ ผมเพิ่งซ้อมไปประมาณ 7 รอบ พลาดไปไม่เยอะก็จริง แต่นั่นก็เพราะผมเผลอเสียสมาธิน่ะครับ ”
+
February 4, 2026 at 7:23 PM
“ ก็จริงนะครับ เหนื่อยคนละแบบเลย ” ว่าพลางจัดแจงสิ่งที่อยู่บนโต๊ะเล็กน้อย ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนเบาะฝั่งหนึ่ง
ฝ่ามือผายไปยังฝั่งตรงข้าม พื้นที่ว่างนั้นถูกตระเตรียมไว้สำหรับรับแขกโดยเฉพาะ แต่ไม่คิดเลยว่าคนคนนั้นจะกลายเป็นอีกฝ่ายเสียได้
“ ผมเพิ่งซ้อมไปประมาณ 7 รอบ พลาดไปไม่เยอะก็จริง แต่นั่นก็เพราะผมเผลอเสียสมาธิน่ะครับ ”
+
ฝ่ามือผายไปยังฝั่งตรงข้าม พื้นที่ว่างนั้นถูกตระเตรียมไว้สำหรับรับแขกโดยเฉพาะ แต่ไม่คิดเลยว่าคนคนนั้นจะกลายเป็นอีกฝ่ายเสียได้
“ ผมเพิ่งซ้อมไปประมาณ 7 รอบ พลาดไปไม่เยอะก็จริง แต่นั่นก็เพราะผมเผลอเสียสมาธิน่ะครับ ”
+
เอ่ยต่อเชิงขบขันก่อนจะเป็นฝ่ายเริ่มก้าวนำบ้าง เสียงฝีเท้ากระทบกับพื้นไม้เบา ๆ นำเข้าไปยังบริเวณที่มีโต๊ะเตี้ยและเบาะนั่งใกล้ ๆ จุดยืนฝึก วางคันธนูไว้บนแท่นให้เรียบร้อย
“ ผมว่าจะพักสักหน่อยพอดี คายะคุงมาดื่มชากันก่อนไหมครับ? ”
“ ผมว่าจะพักสักหน่อยพอดี คายะคุงมาดื่มชากันก่อนไหมครับ? ”
February 4, 2026 at 1:37 PM
เอ่ยต่อเชิงขบขันก่อนจะเป็นฝ่ายเริ่มก้าวนำบ้าง เสียงฝีเท้ากระทบกับพื้นไม้เบา ๆ นำเข้าไปยังบริเวณที่มีโต๊ะเตี้ยและเบาะนั่งใกล้ ๆ จุดยืนฝึก วางคันธนูไว้บนแท่นให้เรียบร้อย
“ ผมว่าจะพักสักหน่อยพอดี คายะคุงมาดื่มชากันก่อนไหมครับ? ”
“ ผมว่าจะพักสักหน่อยพอดี คายะคุงมาดื่มชากันก่อนไหมครับ? ”
“ ฮะ ๆ… อาจจะเพราะผมไม่รู้ว่าควรไปที่ไหนดีน่ะ ”
เสียงหัวเราะดังก้องแผ่ว ปลายสายตาเหลือบมองตามไปยังวัตถุทรงกลมที่อยู่ไกล ๆ
“ ช่วงนี้ก็ปกติดีครับ มีงานมหาลัยที่เพิ่มเข้ามานิดหน่อย ” เขาตอบกลับอย่างเรียบง่าย จนกระทั่งได้ยินคำชมเพิ่มมาก็อดนึกเก้อเขินขึ้นมาเสียดื้อ ๆ
“ ขอบคุณนะครับ ก่อนหน้านี้ก็พลาดไปอยู่บ้างล่ะ ”
+
เสียงหัวเราะดังก้องแผ่ว ปลายสายตาเหลือบมองตามไปยังวัตถุทรงกลมที่อยู่ไกล ๆ
“ ช่วงนี้ก็ปกติดีครับ มีงานมหาลัยที่เพิ่มเข้ามานิดหน่อย ” เขาตอบกลับอย่างเรียบง่าย จนกระทั่งได้ยินคำชมเพิ่มมาก็อดนึกเก้อเขินขึ้นมาเสียดื้อ ๆ
“ ขอบคุณนะครับ ก่อนหน้านี้ก็พลาดไปอยู่บ้างล่ะ ”
+
February 4, 2026 at 1:37 PM
“ ฮะ ๆ… อาจจะเพราะผมไม่รู้ว่าควรไปที่ไหนดีน่ะ ”
เสียงหัวเราะดังก้องแผ่ว ปลายสายตาเหลือบมองตามไปยังวัตถุทรงกลมที่อยู่ไกล ๆ
“ ช่วงนี้ก็ปกติดีครับ มีงานมหาลัยที่เพิ่มเข้ามานิดหน่อย ” เขาตอบกลับอย่างเรียบง่าย จนกระทั่งได้ยินคำชมเพิ่มมาก็อดนึกเก้อเขินขึ้นมาเสียดื้อ ๆ
“ ขอบคุณนะครับ ก่อนหน้านี้ก็พลาดไปอยู่บ้างล่ะ ”
+
เสียงหัวเราะดังก้องแผ่ว ปลายสายตาเหลือบมองตามไปยังวัตถุทรงกลมที่อยู่ไกล ๆ
“ ช่วงนี้ก็ปกติดีครับ มีงานมหาลัยที่เพิ่มเข้ามานิดหน่อย ” เขาตอบกลับอย่างเรียบง่าย จนกระทั่งได้ยินคำชมเพิ่มมาก็อดนึกเก้อเขินขึ้นมาเสียดื้อ ๆ
“ ขอบคุณนะครับ ก่อนหน้านี้ก็พลาดไปอยู่บ้างล่ะ ”
+
( ไว้มีโอกาสมาเจอกันใหม่ค้าบ✨ บงมารุจังกลับมาหากันเถอะนะ🥺)
February 4, 2026 at 12:21 PM
( ไว้มีโอกาสมาเจอกันใหม่ค้าบ✨ บงมารุจังกลับมาหากันเถอะนะ🥺)
( ขออนุญาตจบรูทไว้ตรงนี้เลยนะครับ ขอบคุณฮันซังและโซฮาระซังที่มาโรลด้วยกันมาก ๆ เลยครับ สนุกม๊ากมาก🥺✨)
February 4, 2026 at 11:21 AM
( ขออนุญาตจบรูทไว้ตรงนี้เลยนะครับ ขอบคุณฮันซังและโซฮาระซังที่มาโรลด้วยกันมาก ๆ เลยครับ สนุกม๊ากมาก🥺✨)
ชายหนุ่มก้าวเข้าหาอีกฝ่ายหวังจะช่วยพยุงระหว่างเดินอย่างเผลอตัว ทั้งคู่เดินไปด้วยกันได้จนถึงซุ้มพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลได้สำเร็จ ถึงสภาพจะเปียกปอนเลอะเทอะขนาดนี้ก็เถอะ
เป็นการพบพานที่ไม่ได้คาดฝันก็จริง แต่กลับโชคดีนักที่เขาได้พบกับคนที่เกื้อกูลต่อกันได้ถึงขนาดนี้ กระนั้นก็น่าเสียดาย— ที่กลับมีผู้ใดผู้หนึ่งหายไปในวันที่ฟ้าหลังฝนกำลังจะสวยงาม
- End
เป็นการพบพานที่ไม่ได้คาดฝันก็จริง แต่กลับโชคดีนักที่เขาได้พบกับคนที่เกื้อกูลต่อกันได้ถึงขนาดนี้ กระนั้นก็น่าเสียดาย— ที่กลับมีผู้ใดผู้หนึ่งหายไปในวันที่ฟ้าหลังฝนกำลังจะสวยงาม
- End
February 4, 2026 at 11:20 AM
ชายหนุ่มก้าวเข้าหาอีกฝ่ายหวังจะช่วยพยุงระหว่างเดินอย่างเผลอตัว ทั้งคู่เดินไปด้วยกันได้จนถึงซุ้มพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลได้สำเร็จ ถึงสภาพจะเปียกปอนเลอะเทอะขนาดนี้ก็เถอะ
เป็นการพบพานที่ไม่ได้คาดฝันก็จริง แต่กลับโชคดีนักที่เขาได้พบกับคนที่เกื้อกูลต่อกันได้ถึงขนาดนี้ กระนั้นก็น่าเสียดาย— ที่กลับมีผู้ใดผู้หนึ่งหายไปในวันที่ฟ้าหลังฝนกำลังจะสวยงาม
- End
เป็นการพบพานที่ไม่ได้คาดฝันก็จริง แต่กลับโชคดีนักที่เขาได้พบกับคนที่เกื้อกูลต่อกันได้ถึงขนาดนี้ กระนั้นก็น่าเสียดาย— ที่กลับมีผู้ใดผู้หนึ่งหายไปในวันที่ฟ้าหลังฝนกำลังจะสวยงาม
- End
“ ไว้พบกันใหม่นะครับ อิโตะเมะซัง ”
เขาไม่รู้ว่าคำพูดนั่นจะส่งไปถึงอีกฝ่ายหรือเปล่า เพราะหลังกล่าวจบไปได้ครู่เดียวอีกคนก็ปลีกตัวออกไปเสียแล้ว
ชิองหันกลับมาทางคนคุ้นหน้าคุ้นตา รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าทันทีที่ได้ยินคำพูดนั่น
“ ผมเองก็ดีใจที่ได้เจอโซฮาระซังเช่นกันนะครับ ” ถึงสถานการณ์จะปุบปับไปหน่อยก็ตามที แต่ก็ถือว่ายังปลอดภัยกันมาจนถึงตรงนี้ได้ก็ดีมากแล้ว
+
เขาไม่รู้ว่าคำพูดนั่นจะส่งไปถึงอีกฝ่ายหรือเปล่า เพราะหลังกล่าวจบไปได้ครู่เดียวอีกคนก็ปลีกตัวออกไปเสียแล้ว
ชิองหันกลับมาทางคนคุ้นหน้าคุ้นตา รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าทันทีที่ได้ยินคำพูดนั่น
“ ผมเองก็ดีใจที่ได้เจอโซฮาระซังเช่นกันนะครับ ” ถึงสถานการณ์จะปุบปับไปหน่อยก็ตามที แต่ก็ถือว่ายังปลอดภัยกันมาจนถึงตรงนี้ได้ก็ดีมากแล้ว
+
February 4, 2026 at 11:20 AM
“ ไว้พบกันใหม่นะครับ อิโตะเมะซัง ”
เขาไม่รู้ว่าคำพูดนั่นจะส่งไปถึงอีกฝ่ายหรือเปล่า เพราะหลังกล่าวจบไปได้ครู่เดียวอีกคนก็ปลีกตัวออกไปเสียแล้ว
ชิองหันกลับมาทางคนคุ้นหน้าคุ้นตา รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าทันทีที่ได้ยินคำพูดนั่น
“ ผมเองก็ดีใจที่ได้เจอโซฮาระซังเช่นกันนะครับ ” ถึงสถานการณ์จะปุบปับไปหน่อยก็ตามที แต่ก็ถือว่ายังปลอดภัยกันมาจนถึงตรงนี้ได้ก็ดีมากแล้ว
+
เขาไม่รู้ว่าคำพูดนั่นจะส่งไปถึงอีกฝ่ายหรือเปล่า เพราะหลังกล่าวจบไปได้ครู่เดียวอีกคนก็ปลีกตัวออกไปเสียแล้ว
ชิองหันกลับมาทางคนคุ้นหน้าคุ้นตา รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าทันทีที่ได้ยินคำพูดนั่น
“ ผมเองก็ดีใจที่ได้เจอโซฮาระซังเช่นกันนะครับ ” ถึงสถานการณ์จะปุบปับไปหน่อยก็ตามที แต่ก็ถือว่ายังปลอดภัยกันมาจนถึงตรงนี้ได้ก็ดีมากแล้ว
+
“ ขอบคุณนะครับ ”
ชิองไม่คิดเลยว่าจะได้เจออีกฝ่ายที่นี่ ก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้ตัวว่ามีใครเข้ามาในโรงฝึกแล้ว เขาคงจดจ่อกับการกระทำตรงหน้ามากเกินไปสินะ
“ ผ่านมาแถวนี้พอดีเหรอครับ? ” คันธนูลดระดับลงมาถือไว้ข้างกายด้วยท่าทีสบาย ๆ กว่าก่อนหน้า
ชิองไม่คิดเลยว่าจะได้เจออีกฝ่ายที่นี่ ก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้ตัวว่ามีใครเข้ามาในโรงฝึกแล้ว เขาคงจดจ่อกับการกระทำตรงหน้ามากเกินไปสินะ
“ ผ่านมาแถวนี้พอดีเหรอครับ? ” คันธนูลดระดับลงมาถือไว้ข้างกายด้วยท่าทีสบาย ๆ กว่าก่อนหน้า
February 3, 2026 at 12:28 PM
“ ขอบคุณนะครับ ”
ชิองไม่คิดเลยว่าจะได้เจออีกฝ่ายที่นี่ ก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้ตัวว่ามีใครเข้ามาในโรงฝึกแล้ว เขาคงจดจ่อกับการกระทำตรงหน้ามากเกินไปสินะ
“ ผ่านมาแถวนี้พอดีเหรอครับ? ” คันธนูลดระดับลงมาถือไว้ข้างกายด้วยท่าทีสบาย ๆ กว่าก่อนหน้า
ชิองไม่คิดเลยว่าจะได้เจออีกฝ่ายที่นี่ ก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้ตัวว่ามีใครเข้ามาในโรงฝึกแล้ว เขาคงจดจ่อกับการกระทำตรงหน้ามากเกินไปสินะ
“ ผ่านมาแถวนี้พอดีเหรอครับ? ” คันธนูลดระดับลงมาถือไว้ข้างกายด้วยท่าทีสบาย ๆ กว่าก่อนหน้า
ศรคมเฉือนผ่านมวลอากาศ ปักลงไปตรงกลางวัตถุทรงกลมอย่างพอดิบพอดี ลมหายใจผ่อนออกมาราวกับได้พักกายจากกล้ามเนื้อที่ตรึงอยู่แบบนั้นมาพักหนึ่ง
นั่นเป็นจังหวะเดียวกับที่ใครบางคนเอ่ยทักขึ้น ปลายสายตาเหลือบไปข้างหลังจนเจอกับใบหน้าแสนคุ้นเคย
“ คายะคุง ” เขาทวนชื่ออีกฝ่าย ดวงตาเบิกกว้างเคล้าประกายน้อย ๆ
+
นั่นเป็นจังหวะเดียวกับที่ใครบางคนเอ่ยทักขึ้น ปลายสายตาเหลือบไปข้างหลังจนเจอกับใบหน้าแสนคุ้นเคย
“ คายะคุง ” เขาทวนชื่ออีกฝ่าย ดวงตาเบิกกว้างเคล้าประกายน้อย ๆ
+
February 3, 2026 at 12:27 PM
ศรคมเฉือนผ่านมวลอากาศ ปักลงไปตรงกลางวัตถุทรงกลมอย่างพอดิบพอดี ลมหายใจผ่อนออกมาราวกับได้พักกายจากกล้ามเนื้อที่ตรึงอยู่แบบนั้นมาพักหนึ่ง
นั่นเป็นจังหวะเดียวกับที่ใครบางคนเอ่ยทักขึ้น ปลายสายตาเหลือบไปข้างหลังจนเจอกับใบหน้าแสนคุ้นเคย
“ คายะคุง ” เขาทวนชื่ออีกฝ่าย ดวงตาเบิกกว้างเคล้าประกายน้อย ๆ
+
นั่นเป็นจังหวะเดียวกับที่ใครบางคนเอ่ยทักขึ้น ปลายสายตาเหลือบไปข้างหลังจนเจอกับใบหน้าแสนคุ้นเคย
“ คายะคุง ” เขาทวนชื่ออีกฝ่าย ดวงตาเบิกกว้างเคล้าประกายน้อย ๆ
+
เห็นอีกฝ่ายดูตั้งใจเลือกแบบนั้นเขาก็คลี่ยิ้มออกอย่างนึกเอ็นดู
“ อันนั้นอาจจะใหญ่ไปหน่อยนะครับ ” ว่าจบก็เดินเข้าไปหา แล้วหยิบคันธนูอีกอันที่ขนาดเล็กลงมาหน่อย
“ นี่ครับ พอดีเลย ”
เมื่อส่งถึงมืออีกฝ่ายแล้วเขาจึงเดินนำกลับไปยังลานที่มีกำกับตำแหน่งยืนด้วยเทปกระดาษสีขาวขุ่น ภาพตรงหน้ายังคงประดับด้วยแสงยามบ่ายดูงดงามน่าจดจ้อง
“ มาลองยืนดูสิครับ เดี๋ยวผมสอนตั้งท่าให้ ”
“ อันนั้นอาจจะใหญ่ไปหน่อยนะครับ ” ว่าจบก็เดินเข้าไปหา แล้วหยิบคันธนูอีกอันที่ขนาดเล็กลงมาหน่อย
“ นี่ครับ พอดีเลย ”
เมื่อส่งถึงมืออีกฝ่ายแล้วเขาจึงเดินนำกลับไปยังลานที่มีกำกับตำแหน่งยืนด้วยเทปกระดาษสีขาวขุ่น ภาพตรงหน้ายังคงประดับด้วยแสงยามบ่ายดูงดงามน่าจดจ้อง
“ มาลองยืนดูสิครับ เดี๋ยวผมสอนตั้งท่าให้ ”
February 2, 2026 at 8:08 PM
เห็นอีกฝ่ายดูตั้งใจเลือกแบบนั้นเขาก็คลี่ยิ้มออกอย่างนึกเอ็นดู
“ อันนั้นอาจจะใหญ่ไปหน่อยนะครับ ” ว่าจบก็เดินเข้าไปหา แล้วหยิบคันธนูอีกอันที่ขนาดเล็กลงมาหน่อย
“ นี่ครับ พอดีเลย ”
เมื่อส่งถึงมืออีกฝ่ายแล้วเขาจึงเดินนำกลับไปยังลานที่มีกำกับตำแหน่งยืนด้วยเทปกระดาษสีขาวขุ่น ภาพตรงหน้ายังคงประดับด้วยแสงยามบ่ายดูงดงามน่าจดจ้อง
“ มาลองยืนดูสิครับ เดี๋ยวผมสอนตั้งท่าให้ ”
“ อันนั้นอาจจะใหญ่ไปหน่อยนะครับ ” ว่าจบก็เดินเข้าไปหา แล้วหยิบคันธนูอีกอันที่ขนาดเล็กลงมาหน่อย
“ นี่ครับ พอดีเลย ”
เมื่อส่งถึงมืออีกฝ่ายแล้วเขาจึงเดินนำกลับไปยังลานที่มีกำกับตำแหน่งยืนด้วยเทปกระดาษสีขาวขุ่น ภาพตรงหน้ายังคงประดับด้วยแสงยามบ่ายดูงดงามน่าจดจ้อง
“ มาลองยืนดูสิครับ เดี๋ยวผมสอนตั้งท่าให้ ”
“ งั้น… เราไปที่ซุ้มพยาบาลด้วยกันก่อนไหมครับ? ” เขาเสนอออกไปต่อ ให้ยืนอยู่แบบนี้คงมีหวังหนาวเพราะสภาพอากาศไม่ก็ป่วยไปเสียก่อน
@han-omtk.bsky.social
@han-omtk.bsky.social
February 2, 2026 at 7:21 PM
“ งั้น… เราไปที่ซุ้มพยาบาลด้วยกันก่อนไหมครับ? ” เขาเสนอออกไปต่อ ให้ยืนอยู่แบบนี้คงมีหวังหนาวเพราะสภาพอากาศไม่ก็ป่วยไปเสียก่อน
@han-omtk.bsky.social
@han-omtk.bsky.social
พอได้ยินว่าฮันคนนั้นคืออาจารย์เขาก็นึกสนใจไม่น้อย อาจจะเพราะไม่ได้คุยกับครูจากโรงเรียนมาสักพักหนึ่งแล้ว
“ ขอบคุณเช่นกันนะครับ ที่ช่วยสู้กิวคิตัวนั้นด้วยกัน ”
หากเป็นเขาที่สู้คนเดียว หรือช่วยกันแค่กับคุณอดีตคนสวนคงสาหัสมากกว่านี้แน่ เพราะมีคุณฮันด้วยอีกคนถึงได้กลายเป็นทีมที่ดีโดยไม่คาดคิด
+
“ ขอบคุณเช่นกันนะครับ ที่ช่วยสู้กิวคิตัวนั้นด้วยกัน ”
หากเป็นเขาที่สู้คนเดียว หรือช่วยกันแค่กับคุณอดีตคนสวนคงสาหัสมากกว่านี้แน่ เพราะมีคุณฮันด้วยอีกคนถึงได้กลายเป็นทีมที่ดีโดยไม่คาดคิด
+
February 2, 2026 at 7:20 PM
พอได้ยินว่าฮันคนนั้นคืออาจารย์เขาก็นึกสนใจไม่น้อย อาจจะเพราะไม่ได้คุยกับครูจากโรงเรียนมาสักพักหนึ่งแล้ว
“ ขอบคุณเช่นกันนะครับ ที่ช่วยสู้กิวคิตัวนั้นด้วยกัน ”
หากเป็นเขาที่สู้คนเดียว หรือช่วยกันแค่กับคุณอดีตคนสวนคงสาหัสมากกว่านี้แน่ เพราะมีคุณฮันด้วยอีกคนถึงได้กลายเป็นทีมที่ดีโดยไม่คาดคิด
+
“ ขอบคุณเช่นกันนะครับ ที่ช่วยสู้กิวคิตัวนั้นด้วยกัน ”
หากเป็นเขาที่สู้คนเดียว หรือช่วยกันแค่กับคุณอดีตคนสวนคงสาหัสมากกว่านี้แน่ เพราะมีคุณฮันด้วยอีกคนถึงได้กลายเป็นทีมที่ดีโดยไม่คาดคิด
+
ชะตากรรมของแมวน้อยตัวนั้น จะเป็นอย่างไรเขาก็ไม่อาจรู้ได้เลย มิหนำซ้ำยังไม่รู้ว่าควรรู้สึกเช่นไรด้วย
เมื่อเห็นทั้งสองแนะนำตัวกันแล้ว เขาในฐานะคนที่(น่าจะ)อายุน้อยที่สุดก็ค้อมศีรษะลงตามมารยาทแม้จะเปียกฝนจนชื้นทั้งตัวก็ตาม
“ ผมมิยาซากิ ชิอง— ศิษย์เก่าจากโรงเรียนโอะมะกะโทคิครับ ”
+
เมื่อเห็นทั้งสองแนะนำตัวกันแล้ว เขาในฐานะคนที่(น่าจะ)อายุน้อยที่สุดก็ค้อมศีรษะลงตามมารยาทแม้จะเปียกฝนจนชื้นทั้งตัวก็ตาม
“ ผมมิยาซากิ ชิอง— ศิษย์เก่าจากโรงเรียนโอะมะกะโทคิครับ ”
+
February 2, 2026 at 7:19 PM
ชะตากรรมของแมวน้อยตัวนั้น จะเป็นอย่างไรเขาก็ไม่อาจรู้ได้เลย มิหนำซ้ำยังไม่รู้ว่าควรรู้สึกเช่นไรด้วย
เมื่อเห็นทั้งสองแนะนำตัวกันแล้ว เขาในฐานะคนที่(น่าจะ)อายุน้อยที่สุดก็ค้อมศีรษะลงตามมารยาทแม้จะเปียกฝนจนชื้นทั้งตัวก็ตาม
“ ผมมิยาซากิ ชิอง— ศิษย์เก่าจากโรงเรียนโอะมะกะโทคิครับ ”
+
เมื่อเห็นทั้งสองแนะนำตัวกันแล้ว เขาในฐานะคนที่(น่าจะ)อายุน้อยที่สุดก็ค้อมศีรษะลงตามมารยาทแม้จะเปียกฝนจนชื้นทั้งตัวก็ตาม
“ ผมมิยาซากิ ชิอง— ศิษย์เก่าจากโรงเรียนโอะมะกะโทคิครับ ”
+
( เรียกคุณแว่นคนนั้นมาชุบบงมารุเลย ๆๆ )
February 2, 2026 at 6:15 PM
( เรียกคุณแว่นคนนั้นมาชุบบงมารุเลย ๆๆ )
#omtk_InAnotherLife
เคยได้ยินหรือเปล่า? เรื่องที่ว่าบุตรชายคนรองแห่งมิยาซากิคนก่อน ปลิดชีพบิดาของตนด้วยยาพิษ ฟังดูไม่สมศักดิ์ศรีเลยใช่ไหมเล่า?
จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ นั่นก็ขึ้นอยู่กับผู้ฟังจะตัดสิน แม้กระทั่งบ่าวรับใช้ของตระกูลในยุคนี้ยังตั้งคำถาม หากแต่ก็มิอาจเอ่ยออกไป
บุตรคนโตเองก็หายสาบสูญ แต่ด้วยเหตุใดกันนะ? ร่องรอยที่หลงเหลือก็มิอาจสืบเสาะ ไร้เสียงลือเสียงเล่าอ้าง—
เคยได้ยินหรือเปล่า? เรื่องที่ว่าบุตรชายคนรองแห่งมิยาซากิคนก่อน ปลิดชีพบิดาของตนด้วยยาพิษ ฟังดูไม่สมศักดิ์ศรีเลยใช่ไหมเล่า?
จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ นั่นก็ขึ้นอยู่กับผู้ฟังจะตัดสิน แม้กระทั่งบ่าวรับใช้ของตระกูลในยุคนี้ยังตั้งคำถาม หากแต่ก็มิอาจเอ่ยออกไป
บุตรคนโตเองก็หายสาบสูญ แต่ด้วยเหตุใดกันนะ? ร่องรอยที่หลงเหลือก็มิอาจสืบเสาะ ไร้เสียงลือเสียงเล่าอ้าง—
February 2, 2026 at 7:27 AM
#OMTKss2_Roleplay
วันอาทิตย์ 15.00 น. | โรงฝึกคิวโดแห่งหนึ่ง
สายลมยามบ่ายช่างโอนอ่อน กลิ่นอายความสงบลอยล่องอยู่ในอากาศ มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีและลมหายใจอันคงที่
คันธนูง้างออกตั้งมั่น เขาฝึกซ้อมอยู่เช่นนี่มานับชั่วโมงได้แล้ว ท่วงท่าสง่างามไม่ไหวติงราวกับตั้งสมาธิ
‘คุณ’ ผู้เดินผ่านเลียบข้างโรงฝึกคงเห็นภาพนี้ได้ชัดเจน มีเพียงพุ่มไม้ทอดยาวขั้นกลางระยะห่างของคุณและเขาผู้นั้น
วันอาทิตย์ 15.00 น. | โรงฝึกคิวโดแห่งหนึ่ง
สายลมยามบ่ายช่างโอนอ่อน กลิ่นอายความสงบลอยล่องอยู่ในอากาศ มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีและลมหายใจอันคงที่
คันธนูง้างออกตั้งมั่น เขาฝึกซ้อมอยู่เช่นนี่มานับชั่วโมงได้แล้ว ท่วงท่าสง่างามไม่ไหวติงราวกับตั้งสมาธิ
‘คุณ’ ผู้เดินผ่านเลียบข้างโรงฝึกคงเห็นภาพนี้ได้ชัดเจน มีเพียงพุ่มไม้ทอดยาวขั้นกลางระยะห่างของคุณและเขาผู้นั้น
February 2, 2026 at 7:27 AM
“ อยู่ ๆ เธอก็หายไป ตอนที่ผมวางตัวไว้น่ะครับ ”
ศีรษะเพยิดไปทางขอนไม้ที่ยังตั้งนิ่งอยู่บนผืนทราย ที่ตรงนั้นเคยมีวิฬาร์สามสีอยู่ แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่าไร้ร่องรอย เขาละสายตาไปเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้นเอง
@han-omtk.bsky.social
ศีรษะเพยิดไปทางขอนไม้ที่ยังตั้งนิ่งอยู่บนผืนทราย ที่ตรงนั้นเคยมีวิฬาร์สามสีอยู่ แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่าไร้ร่องรอย เขาละสายตาไปเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้นเอง
@han-omtk.bsky.social
February 2, 2026 at 7:26 AM
“ อยู่ ๆ เธอก็หายไป ตอนที่ผมวางตัวไว้น่ะครับ ”
ศีรษะเพยิดไปทางขอนไม้ที่ยังตั้งนิ่งอยู่บนผืนทราย ที่ตรงนั้นเคยมีวิฬาร์สามสีอยู่ แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่าไร้ร่องรอย เขาละสายตาไปเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้นเอง
@han-omtk.bsky.social
ศีรษะเพยิดไปทางขอนไม้ที่ยังตั้งนิ่งอยู่บนผืนทราย ที่ตรงนั้นเคยมีวิฬาร์สามสีอยู่ แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่าไร้ร่องรอย เขาละสายตาไปเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้นเอง
@han-omtk.bsky.social