DOC : https://docs.google.com/document/d/1DRGAPViO1Di7LetiLNRl9K_s6qcmdB5s-NGwKNIZ0ps/edit?usp=sharing
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น
แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว
จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น
แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว
จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
[ ช่างมันเถอะ ]
[ เรามาทำสิ่งที่ถนัดกันดีกว่า. . . ]
[ ช่างมันเถอะ ]
[ เรามาทำสิ่งที่ถนัดกันดีกว่า. . . ]
เส้นทางสู่ความหวังของแบบนั้นน่ะ—
'ยูกิริ โคกะ' ไม่เคยเชื่อตั้งแต่วันที่พวกเราเสียพ่อแม่
ทั้งที่ไม่เชื่อ、สองขากลับก้าวขึ้นมาบนรถไฟ แม้ว่าเขาไม่มีความคิดที่จะทอดทิ้งครอบครัวไว้ข้างหลัง
นั่นก็เพราะเหตุผลง่ายๆ
"ประธาน—!"
ประธานชมรมศึกษาอิเฮน รุ่นพี่ที่มักจดบันทึก ลูกชายที่รักคุณแม่สุดหัวใจ
「 คามิทากะ มาโคโตะ 」
เส้นทางสู่ความหวังของแบบนั้นน่ะ—
'ยูกิริ โคกะ' ไม่เคยเชื่อตั้งแต่วันที่พวกเราเสียพ่อแม่
ทั้งที่ไม่เชื่อ、สองขากลับก้าวขึ้นมาบนรถไฟ แม้ว่าเขาไม่มีความคิดที่จะทอดทิ้งครอบครัวไว้ข้างหลัง
นั่นก็เพราะเหตุผลง่ายๆ
"ประธาน—!"
ประธานชมรมศึกษาอิเฮน รุ่นพี่ที่มักจดบันทึก ลูกชายที่รักคุณแม่สุดหัวใจ
「 คามิทากะ มาโคโตะ 」
ในโลกอีกฝั่ง หรือ สักสถานที่
เด็กน้อยคนนึงในชุดยูกาตะสีแดง นั่งหัวเราะอย่างมีความสุขกับชายคนนึง เด็กคนนั้นเขาอ้าแขนหาคนนั้นอย่างต้องการให้อีกฝ่ายโอบรับ
.
.
.
.
—
ถ้ามีสักครั้ง..จริงๆ
ผ̴͖̤̭̍̆ม҈̝͙͂̾ก҉͔̭͙̬̘́̈́͗͛็҈̪̤̬̥͕̽͛͐อ҈̞͙̩͂̋̈́ย҈̗̘̖̦̓̇า̶͓͔̝̟̎̀͛ก҈͇̩̭̑̔̄͛เ҉̙̞̩̐́ป̶͔̙̝͑̒͌̓็̴̦̟̐̽น̷̜͔̂͋͂̿̚ล̷̴ู̰̜̳͚͆͆̋͒̋̍̾͌ก̶͙̰̈́́̐̿̈ช̷̯͚̮̆̐̎า̴͇̦̀͐̇ย̷̳̳̠̝̟̊̇̍̍̈́ค̸̷ุ̙͖͈̟͉͉̣͎̍͐̌̀͐̀̓̽̏ณ̷̠̘̈́́̎͌̇อ̸̦͖̒̂ͅิ̶͓̦̞̾̇̈́̒จ̵̜̝̲̓́̈́̔ิ̸̩̫͛͊̀เ̷̱͓̓̋̇̎̚อ̵̥̥͖͊̉͆̉̀ะ̴͕͙̅̈̿̑ส̷̦͇̌͛̋͌ั̶̙̣̿̀̀ก҉̦̥͇͇̌̅͐̈́̏ͅค̸̰̝̲͙̔̈̄̆̌ร҈̠̖͐̂̈ั҉̵้̰̰̮͚̣͍̥̫̿̓̿͐̎͊̃̿ง̷̖͔̠͐͒͂เ̷̪̙̠͈̯͗́͌͗ห̸͔͓̯̟̽̆̈ม҉̭̙̈̉͛̈̍ื̶̳͙͛̑อ̶͙͍̤͒͒น̶̠̳͗͊͛ก҈͍̱̊̓ั̵̫̦̿͆́น̶̲͈͉͆͆ค̵̪̭͙̆̂͒̇͐ร̴͉̠̞͗̂̚ั̸̝̙̲̱̽̈́͆บ̶̮̳̯̮̒̔̂
ในโลกอีกฝั่ง หรือ สักสถานที่
เด็กน้อยคนนึงในชุดยูกาตะสีแดง นั่งหัวเราะอย่างมีความสุขกับชายคนนึง เด็กคนนั้นเขาอ้าแขนหาคนนั้นอย่างต้องการให้อีกฝ่ายโอบรับ
.
.
.
.
—
ถ้ามีสักครั้ง..จริงๆ
ผ̴͖̤̭̍̆ม҈̝͙͂̾ก҉͔̭͙̬̘́̈́͗͛็҈̪̤̬̥͕̽͛͐อ҈̞͙̩͂̋̈́ย҈̗̘̖̦̓̇า̶͓͔̝̟̎̀͛ก҈͇̩̭̑̔̄͛เ҉̙̞̩̐́ป̶͔̙̝͑̒͌̓็̴̦̟̐̽น̷̜͔̂͋͂̿̚ล̷̴ู̰̜̳͚͆͆̋͒̋̍̾͌ก̶͙̰̈́́̐̿̈ช̷̯͚̮̆̐̎า̴͇̦̀͐̇ย̷̳̳̠̝̟̊̇̍̍̈́ค̸̷ุ̙͖͈̟͉͉̣͎̍͐̌̀͐̀̓̽̏ณ̷̠̘̈́́̎͌̇อ̸̦͖̒̂ͅิ̶͓̦̞̾̇̈́̒จ̵̜̝̲̓́̈́̔ิ̸̩̫͛͊̀เ̷̱͓̓̋̇̎̚อ̵̥̥͖͊̉͆̉̀ะ̴͕͙̅̈̿̑ส̷̦͇̌͛̋͌ั̶̙̣̿̀̀ก҉̦̥͇͇̌̅͐̈́̏ͅค̸̰̝̲͙̔̈̄̆̌ร҈̠̖͐̂̈ั҉̵้̰̰̮͚̣͍̥̫̿̓̿͐̎͊̃̿ง̷̖͔̠͐͒͂เ̷̪̙̠͈̯͗́͌͗ห̸͔͓̯̟̽̆̈ม҉̭̙̈̉͛̈̍ื̶̳͙͛̑อ̶͙͍̤͒͒น̶̠̳͗͊͛ก҈͍̱̊̓ั̵̫̦̿͆́น̶̲͈͉͆͆ค̵̪̭͙̆̂͒̇͐ร̴͉̠̞͗̂̚ั̸̝̙̲̱̽̈́͆บ̶̮̳̯̮̒̔̂
TW : การตายของตัวละคร / เลือด
ร่างกายเขาหนักอึ้ง
แม้คิดจะขยับร่างกายก็ขยับไม่ได้แต่น้อย
ลมหายใจหอมถี่อย่างตื่นตระหนก
ก่อนเบาบางลงในชั่วอึดใจ
ราวกับชีวิตอันแสนเปราะบาง
กำลังจะดับมอดลง
เขายังปกป้องใครไว้ไม่ได้เลย
แค่จะช่วยเด็กพวกนั้นยังไม่ได้
แค่จะตายช้าที่สุด
เพื่อรอดูพวกเขารอดชีวิต
ยังทำไม่ได้เลย
ดวงตาเขาพร่าลง
เสียงเริ่มอื้ออึง
TW : การตายของตัวละคร / เลือด
ร่างกายเขาหนักอึ้ง
แม้คิดจะขยับร่างกายก็ขยับไม่ได้แต่น้อย
ลมหายใจหอมถี่อย่างตื่นตระหนก
ก่อนเบาบางลงในชั่วอึดใจ
ราวกับชีวิตอันแสนเปราะบาง
กำลังจะดับมอดลง
เขายังปกป้องใครไว้ไม่ได้เลย
แค่จะช่วยเด็กพวกนั้นยังไม่ได้
แค่จะตายช้าที่สุด
เพื่อรอดูพวกเขารอดชีวิต
ยังทำไม่ได้เลย
ดวงตาเขาพร่าลง
เสียงเริ่มอื้ออึง
“...ฮิมาวาริจัง"
"อยู่ตรงนั้นรึเปล่า..."
"รอป๊ะป๋าก่อนนะ...“
ทาเนะซาดะ ชิกิ
สามีของทาเนะซาดะ นาโอะ
และพ่อของฮิมาวาริ
bit.ly/4eUpbze
“...ฮิมาวาริจัง"
"อยู่ตรงนั้นรึเปล่า..."
"รอป๊ะป๋าก่อนนะ...“
ทาเนะซาดะ ชิกิ
สามีของทาเนะซาดะ นาโอะ
และพ่อของฮิมาวาริ
bit.ly/4eUpbze
tw — character death
เสียงเครื่องจักรทำงานดุจดั่งเสียงระฆังแห่งชัยชนะอำนวยพรแด่เหล่ามนุษย์ผู้ไขว่คว้าความหวัง、แม้ไม่รู้หนทางข้างหน้ามีสิ่งใดรอคอย
กระนั้นความหวัง วันพรุ่งนี้ การเริ่มต้นใหม่ล้วนไม่ใช่สิ่งที่ 'ยูกิริ โคกะ' ปรารถนา
ร่างสะบักสะบอมยันกายเคลื่อนตัวอย่างยากลำบาก、เด็กหนุ่มผู้ถูกหมอกกลืนกินหยุดยืนระหว่างรอต่อของขบวน
tw — character death
เสียงเครื่องจักรทำงานดุจดั่งเสียงระฆังแห่งชัยชนะอำนวยพรแด่เหล่ามนุษย์ผู้ไขว่คว้าความหวัง、แม้ไม่รู้หนทางข้างหน้ามีสิ่งใดรอคอย
กระนั้นความหวัง วันพรุ่งนี้ การเริ่มต้นใหม่ล้วนไม่ใช่สิ่งที่ 'ยูกิริ โคกะ' ปรารถนา
ร่างสะบักสะบอมยันกายเคลื่อนตัวอย่างยากลำบาก、เด็กหนุ่มผู้ถูกหมอกกลืนกินหยุดยืนระหว่างรอต่อของขบวน
อาจก่อให้เกิดความไม่สบายใจจากทั้งคำพูดและการกระทำ
หากคิดว่ารับไม่ไหวโปรดเลื่อนผ่าน
.
.
.
.
อาจก่อให้เกิดความไม่สบายใจจากทั้งคำพูดและการกระทำ
หากคิดว่ารับไม่ไหวโปรดเลื่อนผ่าน
.
.
.
.
‘ทั้งที่น่าจะไปได้ไกลกว่านี้แท้ๆ’
‘เขาเด็กเกินไปที่จะตายด้วยซ้ำ’
‘ทั้งที่น่าจะไปได้ไกลกว่านี้แท้ๆ’
‘เขาเด็กเกินไปที่จะตายด้วยซ้ำ’
แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา
ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น
ความร้อน
ความกดดัน
ความเจ็บปวด..
ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ
ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังยืนอยู่..
มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น
ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า
(+)
แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา
ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น
ความร้อน
ความกดดัน
ความเจ็บปวด..
ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ
ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังยืนอยู่..
มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น
ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า
(+)
แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา
ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น
ความร้อน
ความกดดัน
ความเจ็บปวด..
ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ
ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังยืนอยู่..
มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น
ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า
(+)
#KzK_XMasEve
w/ @kzk-naoto.bsky.social
เธอที่ยืนอยู่ในมุมไม่มีทีท่าว่าจะยอมออกไปเต้นรำ ชุดที่ดูพะรุงพะรัง รองเท้าที่ไม่คุ้นชิน
ทว่ามือที่ยื่นออกมาหานั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธอันใด เพียงแค่เอ่ยเตือนไปว่าให้ระวังเท้าให้มาก
สุดท้ายแล้วคนทั้งสองที่ขยับไปตามเสียงเพลงที่คลอบรรเลงท่ามกลางฉากหลังที่เต็มไปด้วยซากและท้องฟ้าวิปริต
เป็นเพียงค่ำคืนที่ไม่อยากให้ผ่านพ้นไป
#KzK_XMasEve
w/ @kzk-naoto.bsky.social
เธอที่ยืนอยู่ในมุมไม่มีทีท่าว่าจะยอมออกไปเต้นรำ ชุดที่ดูพะรุงพะรัง รองเท้าที่ไม่คุ้นชิน
ทว่ามือที่ยื่นออกมาหานั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธอันใด เพียงแค่เอ่ยเตือนไปว่าให้ระวังเท้าให้มาก
สุดท้ายแล้วคนทั้งสองที่ขยับไปตามเสียงเพลงที่คลอบรรเลงท่ามกลางฉากหลังที่เต็มไปด้วยซากและท้องฟ้าวิปริต
เป็นเพียงค่ำคืนที่ไม่อยากให้ผ่านพ้นไป
-ฮานาโอริ โคโตเนะ?-
-ฮานาโอริ โคโตเนะ?-
———————————
"ครั้งสุดท้าย"
"สักครั้งในชีวิตก็ยังดี...."
———————————
吉田鋼牙 | Yoshida Kouga
ผู้เหลือรอดจากเงามืด | โรงเรียนคิไซ | ปี 2 | 182/64
ชมรมนักประดิษฐ์
Doc : in Bio
Role | Talk | Co-op | DM = OK
———————————
"ครั้งสุดท้าย"
"สักครั้งในชีวิตก็ยังดี...."
———————————
吉田鋼牙 | Yoshida Kouga
ผู้เหลือรอดจากเงามืด | โรงเรียนคิไซ | ปี 2 | 182/64
ชมรมนักประดิษฐ์
Doc : in Bio
Role | Talk | Co-op | DM = OK
โพสต์นี้เป็นโพสต์กิจกรรมสำหรับผู้ที่เลือกเดินทางออกไปกับรถไฟเท่านั้น
โดยเทิร์นแรกจะเริ่มในเวลา 18.00 ของวันที่ 4 มกราคม 2026 (จะมีประกาศเริ่มอีกครั้งที่ใต้คอมเมนต์)
แผนที่และสถานะต่างๆ สามารถเช็คอัพเดทได้ภายในชีท
ผู้เล่นสามารถสร้างโพสต์ในดิสคอร์ดเพื่อพูดคุย วางแผน ได้ตามสะดวก
docs.google.com/spreadsheets...
โพสต์นี้เป็นโพสต์กิจกรรมสำหรับผู้ที่เลือกเดินทางออกไปกับรถไฟเท่านั้น
โดยเทิร์นแรกจะเริ่มในเวลา 18.00 ของวันที่ 4 มกราคม 2026 (จะมีประกาศเริ่มอีกครั้งที่ใต้คอมเมนต์)
แผนที่และสถานะต่างๆ สามารถเช็คอัพเดทได้ภายในชีท
ผู้เล่นสามารถสร้างโพสต์ในดิสคอร์ดเพื่อพูดคุย วางแผน ได้ตามสะดวก
docs.google.com/spreadsheets...
①
ยูกิกระชับมือขวาจับด้ามมีดอย่างมั่นคง ส่วนมือข้างซ้ายกำรวบเส้นผมเอาไว้แน่น คมมีดจ่อเล็งไปที่ความยาวระดับหนึ่ง
ระหว่างนั้นคาโอรุที่เดินผ่านมาเห็นพอดีจึงรีบวิ่งปรี่เข้าห้าม
ทว่า —
①
ยูกิกระชับมือขวาจับด้ามมีดอย่างมั่นคง ส่วนมือข้างซ้ายกำรวบเส้นผมเอาไว้แน่น คมมีดจ่อเล็งไปที่ความยาวระดับหนึ่ง
ระหว่างนั้นคาโอรุที่เดินผ่านมาเห็นพอดีจึงรีบวิ่งปรี่เข้าห้าม
ทว่า —
“ถือว่าเป็นคำอวยพรและเครื่องรางคุ้มครองจากผมก็ได้ครับ”
ผม—ที่ใกล้หายไปจากความทรงจำคุณ
ผม—ที่เหลือเวลาอยู่กับพวกคุณน้อยนิด
th.shindanmaker.com/1256776
“ถือว่าเป็นคำอวยพรและเครื่องรางคุ้มครองจากผมก็ได้ครับ”
ผม—ที่ใกล้หายไปจากความทรงจำคุณ
ผม—ที่เหลือเวลาอยู่กับพวกคุณน้อยนิด
th.shindanmaker.com/1256776