(ขอบคุณนายน้อยชิอง ฮันเซนเซย์และบงมารุตัวจิ๋ว🤏สำหรับรูทสนุกๆ มากนะครับ🤲🌻✨️ เป็นรูทที่อิ่มเลยย ถ้าหากมีโอกาสหน้าไว้พบกันใหม่นะครับ💪(*´▽｀))

____________________________
(สามารถให้ทั้งสองคน afk ไปจนถึงเต้นท์พยาบาลหรือต่ออีกเทิร์นก็ได้เช่นกันนะค้าบ(∩´∀｀)∩✨️)

@shion-omtk.bsky.social

โซฮาระกล่าวพร้อมรอยยิ้มสดใสซึ่งกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตไปเสียแล้ว

นี่คงเป็นการหวนกลับมาพบเจอกันงอีกครั้งโดยมีเหตุการณ์ของโยไคเข้ามาเกี่ยวข้อง

เขามีหลายเรื่องที่อยากพูดคุยและบอกเล่ากับนายน้อยแห่งมิยาซากิระหว่างทางไปยังเขตที่ตั้งของซุ่มพยาบาลที่ใกล้ที่สุดเลยล่ะ-...

+

เขามองดูภาพแผ่นหลังไวๆ ของชายใต้แว่นแดงจางหายเข้าไปในสายฝน ฝ่ายนั้นเคลื่อนไหวได้อย่างกระฉับกระเฉงดีอยู่ การปฏิบัติหน้าที่ต่อในฐานะบุคลากรแห่งโรงเรียนปราบโยไคจึงดำเนินต่อไป-..

"ดูเหมือนจะมีแค่เราสองคนแล้วล่ะครับนายน้อยชิอง.."

เขาหันมามองดูคนรู้จักแล้วไหวไหล่

"ดีใจที่ได้พบว่านายน้อยยังแข็งแรงดีอยู่นะครับ(´▽｀)🌻"

+

(อ-เอ๋(゜ロ゜) ความรุนแรงไม่ใช่ทางออกน้า แต่ถ้ามีโอกาสเดี๋ยวตุ้บตั้บๆ ให้นะครั--👊✨️)

เขาโค้งศีรษะลงเล็กๆ อย่างนอบน้อมให้กับคนทั้งสอง

"ผมอะโอชิ โซฮาระ เป็นเจ้าของร้านดอกไม้มิโดริโนะนิวะครับ.."

"-..อดีตคนสวนของโรงเรียน"

ชายเจ้าของร้านดอกไม้กล่าว อย่างน้อยก็ได้รู้ชื่อทั้งสองฝ่าย ครั้งถัดไปหากมีโอกาสได้เจออีกก็คงไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน

@shion-omtk.bsky.social

-..เขาคิดแง่ดีไปเองคนเดียวแล้วจึงกลับมาโฟกัสยังปัจจุบัน

"เป็นครูผู้สอนจากโอะมะกะโทคินี่เอง.."

ตนก็คิดอยู่ว่าถ้าหากจะมีใครสามารถรับมือเหตุการณ์เช่นนี้ได้ ก็คงจะมีแต่ผู้คนจากสถานที่แห่งนั้น

"ถ้าไม่ได้คุณกับนายน้อยร่วมสู้ด้วย เหตุการณ์คงออกมาแย่กว่านี้แน่ๆ"

+

เมื่อรับฟังคำตอบจากนายน้อยแห่งมิยาซากิ เขาเองรู้สึกไม่ดีเสียเท่าไหร่กับการหายตัวไปราวกับธาตุอากาศของเจ้าแมวตัวน้อยขนฟูสามสี อีกทั้งไม่รู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับสิ่งมีชีวิตตนนั้นอย่างชัดเจน เหตุการณ์ก่อนหน้าอลม่านมากจนเขาไม่สามารถสังเกตได้ทัน

แต่คำคนเขาว่าเอาไว้ แมวนั้นมี 9 ชีวิต เธออาจจะเจอสิ่งที่ต้องการแล้ววิ่งจากไปที่ไหนซักที่ก็ได้

+

"จริงด้วย..ไม่เห็นแล้ว เจ้าแมวน้อยตัวกลมปลอดภัยหรือเปล่าครับนายน้อยชิอง"

@shion-omtk.bsky.social

"ทั้งสองคนไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก ผมก็ดีใจแล้วครับ"

เขาหันมองคนทั้งสองในขณะชายใต้แว่นแดงสาละวนทำบางอย่างกับเจ้ากิวคิก่อนจะเริ่มมองไปรอบๆ เพื่อหาบางสิ่งที่มีก้อนขนฟูฟ่อง ความทรงจำก่อนหน้า เขาพบวิฬาร์สามสีนอนอย่างนิ่งงันบนผืนทราย แต่หลังจากนั้นตนก็หยุดโฟกัสเรื่องนี้ไปเสียก่อน

+

ความรู้สึกตื้นตันอย่างได้เจอมิตรสหายหวนกลับมาแวะเวียนยังตัวเขา

"ไม่ถึงกับสาหัสสากรรจ์เท่าไหร่ครับนายน้อย ผมยังขยับตัวไหวอยู่ ( ´∀`) "

เขากล่าวและจึงค่อยดันตัวเองลึกขึ้นจากพื้น ก็ยังคงเป็นคนสวนคนเดิม แม้ผ่านพ้นสถานการณ์ใดมา ก็มักมีรอยยิ้มผ่อนคลายอยู่เสมอถึงแม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผลก็ตามที

+

ก่อนการล้มยักษ์ได้สิ้นสุดลง โซฮาระรีบผละตัวเองออกมาเสียก่อนที่ตนจะติดอยู่ใต้ร่างใหญ่โตนั้น เขาเกลือกกลิ้งไปบนพื้นทั้งเศษทรายและน้ำที่เจิ้งนองจนติดตามตัวและผม

เนื้อตัวมอมแมมโดยสมบูรณ์นั่งเหยียดขามือค้ำพื้นทรายพ่นหายใจยาว ไอสำลักเล็กๆ เพราะจังหวะหายใจติดขัด เขาเลื่อนขึ้นมองนายน่อยแห่งมิยาซากิที่ตอนนี้กลายเป็นหนุ่มขึ้นมาจากครั้งสุดท้ายที่เขาจำได้

+

"ฉันต้องการช่อดอกไม้ของเธอ"

เขากล่าวกับเด็กสาวน้ำเสียงราบเรียบ ทั้งที่ตัวเธอยังไม่มีสิ่งทีาเขาต้องการในมือเลยก็ตาม ท่าทีของเขาบอกได้ยากว่าเป็นมิตรหรือเป็นอันตราย

เนคไทสีเหลืองตัดเนื้อผ้าเชิ้ตขาวด้านใน หมวกทรงกลมสีเดียวกับชุด ตัวสูงเพรียวเกินสองเมตรกว่าเห็นจะได้ เขาก้าวออกมาจากความมืดใต้หลืบเงาของร่มไม้

สวมแว่นสายตาหนาทว่าสิ่งที่แปลดประหลาด คือใบหน้าใต้ทรงหมวกกลับมืดสนิทราวกับหลุมลึกที่แสงจากดวงอาทิตย์ไม่อาจสาดว่องถึง บรรยากาศจากเขานั้นพลอยเย็นลงอย่างฉับพลันเช่นเดียวกับเนื้อเสียงที่เขาเปล่งออกมา

+

_________________________
สายลมในยามเย็นพาริ้วคลื่นกระทบใบไม้พัดพริ้วตาบาทวิถี ตัวเมืองจุดแสงไฟตามร้านค้าและบ้านเรือน เสาไฟส่องสว่างพร้อมรับค่ำคืนที่กำลังมาเยือน

เสียงรองเท้ากระทบเส้นทางเรียบเดินตรงมายังบริเวณร้านมิโดริโนะนิวะ เว้นจังหวะก้าว-และหยุด-ก้าว-และหยุด อย่างไม่เร่งรีบ

หากเด็กสาวสังเกตได้ ที่ปลายหางตาเธอปรากฏร่างคนใต้สูทสีกรมท่ายาวเข้ม

+

"เป็นดอกไม้ที่สื่อถึงความมุ่งมั่น ถ้าหากจัดใสาช่อเล็กๆ คงน่ามองชมไม่น่อยเลยครับ✨️"

เมื่อเด็กสาวถามถึงสาวนของราคา เขาจึงพยักหน้าให้ "เช่นนั้นแล้วรอซักครู่นะครับ" เขาหมุนตัวเข้าไปยังเคาน์เตอร์ภายในร้านและเริ่มกดเครื่องคิดเลขคำนวณราคาคร่าวๆ--ดอกไม้ช่อเล็กในราคาเป็นมิตรกับนักเรียน

+

ชายเจ้าของร้านขยับตัวก้าวเดินเข้ามาหลังจากลูกค้าได้พบเจอสิ่งที่ตามหา เขาย่อขาโค้งหลังลงเล็กๆ โดยเว้นระยะห่างจากเด็กสาว

"โอ้ ดอกแอสเตอร์นี่เอง(*´▽｀*)🌼✨️"

เจ้าตัวมองไปยังถังใส่เหล่าพืชดอกพุ่มเหลืองกลีบเล็กละเอียดสีขาว เรียงรายอยู่ด้วยกันท่ามกลางก้านใบเขียวที่แซมขึ้นอย่างน่ารัก

+

และแล้วดวงตาของมันก็มืดบอด เกิดฝ้ามัวตัวของมันเซล้มตัวลงบนผืนทรายสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งหาด-...

ไร้สุ้มเสียงโห่ร้องดีใจ ไม่มีการฉลองชัยใดๆ เกิดขึ้น ไร้วี่แววคนสวนด้วยเช่นกัน

@shion-omtk.bsky.social

แรงสั่นสะเทือนดังลั่นไปตามข้อต่อ กระดูก โพรงช่องว่าง ระบบภายในร่างที่กระแสไฟฟ้าตัดผ่านส่งเรียกกรีดในอากาศอย่างน่าสังเวช

เหนือศรีษะไล่มาจนถึงช่วงหลังเกิดรอยแผลแตกขนาดใหญ่ โลหิตสีชาดพวยพุ่งซึมออกมา ดวงตาเหลือกกรอกกลิ้งด้วยหยาดเลือดที่กระเซ็นออกตามทวารทั้งเจ็ดจนถึงข้อต่อตามร่าง

+

ลงสุด ควันขาวเล็ดลอดเป็นริ้วเล็กๆ ในอากาศ ร่างกายส่งเลือดสูบฉีดเร่งความร้อนขึ้น กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างขยายเกร็งไปพร้อมกับจังหวะเต้นของหัวใจ

แค่ครั้งเดียวเท่านั้น เขาตั้งปณิธานกับตนเอง

"ขออโหสิ อย่าถือโทษโกรธกันเลยนะ..-"

คนสวนเอ่ยแผ่วเบาก่อนโอนถ่ายพละกำลังทั้งหมดสู่การโจมตีเพียงครั้งเดียว หมัดที่พันสร้อยลูกประคำพุ่งทยานจากใต้ร่างขึ้นสู่ชั้นเกราะหนาซ้ำเข้าไปยังศรธนู

+

ในจังหวะเมื่อกิวคิกำลังรุดหน้าตรงเข้าไปเล่นงานชายใต้แว่นเลนส์แดงก็ยุติลง

เสียงประจุไฟฟ้าแล่นผ่านบริเวณใต้ท้องตำแหน่งที่ลูกศรธนูเลยเหนือขึ้นไปตามสัดส่วนต่างๆ ภายในนั้น ร่างกายที่คดงอของกิวคิทำให้เขานึกเวทนาอยู่ลึกๆ

เขาจับไหล่ด้านซ้ายตน-..มันยังเจ็บอยู่ ว่าแล้วจึงร่นสร้อยลูกประคำเปลี่ยนไปด้านขวาแล้วค่อยๆ กำมือไว้แน่น ปรับการหายใจเข้าออกเป็นจังหวะขึ้นสุด ลงสุด

+