“แต่ถ้าเป็นเล่นกับชิองซัง…ฉันจะตั้งตารอนะคะ”

เหมือนจะเขินกับคำพูดตัวเอง เธอเลยหัวเราะเบา ๆ กลบเกลื่อน ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยต่อ

“ง-งั้น…ลองมาฟังเพลงที่จะเอาไปเปิดหมวกกันมั้ยคะ…?”

พูดจบเธอก็ก้มหน้าหนักกว่าเดิม แต่ยังคงลูบชาล็อตต์ไปด้วยตลอดเหมือนใช้มันช่วยตั้งสติ

“ไหน ๆ เราก็แลกเพลย์ลิสต์กันแล้วด้วย—”

“ขอบคุณนะคะ! ไม่อยากรบกวนคุณแม่ของชิองซังเลยค่ะ…”

เธอโบกมือไปมาอย่างลุกลี้ลุกลน ก่อนจะรีบพูดต่อเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

“งั้น…ก่อนกลับฉันขอไปสวัสดีคุณแม่ของชิองซังด้วยนะคะ จะได้ขอบคุณด้วยตัวเอง…”

พอได้ยินคำชวนเรื่องเปิดหมวก ซูมิเนะก็ทำตาโตขึ้นทันที มือที่ลูบชาล็อตต์อยู่หยุดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเธอจะหลุบตาลงมองจานขนมแล้วตอบเสียงเบา

“ปกติ…ฉันก็มีไปเปิดหมวกบ้างค่ะ”

+

พยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะวางชาล็อตต์ไว้ที่ตักเหมือนเดิม แล้วมองอีกฝ่ายเดินออกไป

ซูมิเนะค่อย ๆ ยื่นขนมเปียกให้เพิ่ม พร้อมลูบหัวมันเบา ๆ ไปด้วย

“ขอบคุณนะคะ…ชาล็อตต์ซัง”

เธอพึมพำเสียงเบา ราวกับพูดกับเจ้าตัวเล็กโดยเฉพาะ

“ช่วยฉันไว้เยอะเลยนะคะ…”

“งั้นฉันให้ทั้งห่อเลย…เป็นรางวัลค่ะ”

เธอมองชาล็อตต์เลียขนมอย่างเอร็ดอร่อยด้วยแววตาเอ็นดูสุด ๆ

“ไว้ฉันจะมาเล่นด้วยบ่อย ๆ นะคะ”

มือเรียวยกชาล็อตต์ขึ้นมาบังหน้าเหมือนใช้เป็นกำบัง ไม่ให้ชิองเห็นใบหน้าที่แดงจนแทบจะเป็นมะเขือเทศ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

“วันนี้…ตั้งใจแต่ง”

“เพราะว่า…มาเจอชิองซัง…น่ะค่ะー”

เธอเงียบไปสักพักก่อนจะชะเง้อออกมาช้า ๆ เพื่อมองอีกฝ่าย

“ชิอังซังก็เท่มากเลยค่ะ..“

“คิก…” เธอเผลอหลุดขำออกมาเมื่อเห็นชิองโดนงับ

“น น น…น่ารั—”

คำพูดขาดหายไปกลางคัน เพราะซูมิเนะรีบซุกหน้าลงกับชาล็อตต์อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะแมวแต่เป็นเพราะเธอหลบหน้าของตัวเองต่างหาก

“…”

ตึกตัก ตึกตัก

‘ข เขินจะแย่อยู่แล้ว…!’

ซูมิเนะที่ปกติมักจะสุขุมใจเย็นกับทุกสถานการณ์ แต่พออยู่กับคนตรงหน้า…ทุกอย่างกลับรวนไปหมด โดยที่เธอเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองนัก

+

“ฉันไม่รู้ว่าชาล็อตต์ซังจะชอบรสนี้มั้ยนะคะ…”

“รสแซลมอนล่ะค่ะ”

หลังพูดกับเจ้าแมวบนตักของเธอเสร็จ ซูมิเนะก็บีบขนมออกมานิดนึง แล้วยื่นไปให้ด้วยแววตาที่ตื่นเต้นสุด ๆ

“ได้เลยค่ะ…แบบนี้สงสัยฉันต้องแวะมาบ่อย ๆ แล้วล่ะ จะได้ลองกินหลาย ๆ อย่างด้วย”

เธอหัวเราะเบา ๆ

หลังหยิบขนมเปียกออกมา เธอก็ดูตื่นเต้นขึ้นเล็กน้อยพอเห็นเจ้าแมวที่เหมือนมาอ้อนอยากได้ขนม ก่อนจะค่อย ๆ ฉีกซอง

“รออยู่จริง ๆ ด้วยนะคะเนี่ย…”

เธอพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะนิด ๆ อย่างเอ็นดู แล้วลูบหัวชาล็อตต์อย่างเบามือ

+

(เค้าฟิร 😔🤟🏻)

(พูดถูกใจเค้าให้เค้กหนึ่งปอนด์ 🍰🍰)

พอกลืนลงคอแล้ว เธอก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

“เข้ากันมากเลยค่ะ…ฉันซื้อฝากเรอิจังดีมั้ยนะ…”

ขณะกำลังคิดถึงน้องแฝดของตัวเอง เธอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้อีกอย่าง จึงรีบหยิบขนมเปียกในกระเป๋าออกมา

“ฉ…ฉันให้ได้จริง ๆ หรอคะ…?”

ซูมิเนะก้มมองเจ้าชาล็อตต์ที่หลับตาพริ้มอยู่บนตัก ราวกับกำลังคุยกับมันโดยตรง