"จะว่าไปแล้ว พี่กวินทำไมถึงบอกว่าย้ายมาญี่ปุ่นหรอคะ?"

จะว่าไปชื่อพี่กวินก็ออกเสียงยากอยู่หน่อยๆด้วยสิ ริงโกะไม่เคยสังเกตเรื่องนี้เลย..

"พี่กวินไม่ใช่คนญี่ปุ่นหรอคะ แต่ว่าพูดญี่ปุ่นเก่งมากๆเลยนะ!"

"อื้ม! เอาสิคะ" เรื่องที่มีความสุขสำหรับริงโกะคือ การที่ชวนไปไหนพี่กวินก็มักจะยิ้มรับและไปด้วยกันเสมอเลย!

"จะว่าไปพอพูดถึงฮานาบิระโมจิ ริงโกะเองก็แทบไม่ค่อยได้กินเลยค่ะ!"

"แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าครั้งนี้มันต้องอร่อยกว่าเดิมแน่ๆ!"

หลังจากนั้นเราทั้งคู่ก็ไปต่อแถวรับสาเกกัน ริงโกะจังยกซดในอึกเดียวจนหมด พอได้กินอะไรแบบนี้แล้วมันก็เปลี่ยนบรรยากาศได้ดีทีเดียว
+

"ทุกปีต่อจากนี้..." เธอเอ่ยทวนคำพูดพี่กวินเสียงเบา และเอ่ยตอบรับพร้อมรอยยิ้มกว้าง

"ค่ะ! ทุกปีต่อจากนี้จะมีพี่กวินอยู่กับริงโกะไปตลอดเลยค่ะ"

แต่ก่อนที่หน้าเธอจะแดงกว่านี้จนกลายเป็นแอปเปิ้ลตามชื่อ เธอกระชับมือไปที่พี่กวินและพาเดินฝ่าฝูงชนไป

"พี่กวินคะ สาเกค่ะไปดื่มสักแก้วรับปีใหม่ไหมคะ"

แม้ในหัวเธอตอนนี้จะเต็มไปด้วยของในมินิมาร์ทแต่การทำตามวัฒนธรรมก็เป็นสเน่ห์อย่างนึงในช่วงปีใหม่ละนะ

(น่ารักแบบนี้กับพี่กวินคนเดียวเลยงับ)

ริงโกะหันไปยิ้มกว้างให้รุ่นพี่ ราวกับเป็นคำตอบรับแล้วเธอก็ค่อยๆจับรับมือของพี่กวิน ริงโกะรู้สึกว่า แม้พวกเราทั้งคู่แม้จะอยู่ในเทศกาลที่คนมากมายเดินขวักไขว่กัน

แต่เหมือนมีเพียงเราทั้งคู่ที่อยู่ตรงนี้ เสียงระฆังดังก้อง เป็นเหมือนพรต้อนรับให้เริ่มปีใหม่ด้วยดี

"สวัสดีปีใหม่นะคะ! ริงโกะขอให้ในวันสิ้นปีปีหน้าริงโกะได้อยู่กับพี่กวินอีกนะคะ"

เธออาศัยช่วงชุลมุนวุ่นวายพูดออกไป และมือเล็กก็กระชับแน่นไว้อย่างนั้น

"หรือว่าเราแวะร้านสะดวกซื้อไปซื้อไฟเย็นเล่นข้ามปีไหมคะ!"

แม้ว่าเสียงระฆังมันเป็นดั่งคำอวยพรที่ให้คืนข้ามปีผ่านไปด้วยดี แต่เธอกลับเลือกที่จะทานอะไรสักอย่าง หรือยังคงเล่นสนุกเพื่อข้ามปีแทนเสียอย่างนั้น

อีกทั้งยังหัวเราะคิกคักราวกับเด็กๆที่มาเที่ยวงานเทศกาลด้วย

เธอใบหน้าแดงระเรื่อ แก้มขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด เธอหันไปมองหน้าพี่กวินพลางส่งยิ้ม

"ริงโกะเอง ก็ขอให้คำอธิษฐานของพี่กวินเป็นจริงค่ะ"

"จะว่าไปแล้วหลังจากนี้จะมีการตีระฆังอวยพรนะคะ พี่กวินอยากไปไหมคะ"

ริงโกะมองอีกฝ่ายราวกับกำลังรอให้เขาตอบ แต่เธอก็ดันพูดสวนขึ้นมาก่อน

"หรือว่าเราไปหาอะไรทานกันไหมคะ มันเผาอุ่นๆ หรือว่าขนมแถวนี้! เอ.."

+

"รุ่นพี่เรียบร้อยไหมคะ เราเอาไปผูกไว้ตรงนั้นกันค่ะ!"

ว่าจบก็ชี้ไปทางที่ที่คนกำลังยืนผูกกระดาษกันอยู่ ถึงคนจะเยอะแต่ก็ไม่แน่นมาก พอจะมีช่องเราคนสองคนพอแทรกเข้าไปอยู่ละนะ

เธอเอ่ยไปแบบนั้นและรีบเขียนคำอธิษฐานลงไป เธอตั้งใจเขียนมากทว่าความยาวนั้นก็ทำให้ตัวหนังสือมันไปกองรวมกันอยู่ท้ายกระดาษเสียหมด

เธอยู่ปากแสดงถึงความเสียดายเล็กน้อยแต่ก็เขียนมันจนเสร็จไปได้ได้วยดี และรีบพับเก็บเพราะกลัวว่าจะมีใครมาเห็น ทำตัวมีพิรุธสุดๆทั้งๆที่ไม่มีอะไรแท้ๆ...
+

มือที่ถูกกระชับไว้ด้วยแรงเบาๆของรุ่นพี่ทำให้เธอรู้สึกถึงการปลอบประโลมทางใจอย่างพูดไม่ถูก อีกทั้งท่าทีของรุ่นพี่กวินที่ดูเอาใจใส่และตั้งใจฟังเธอนั้น ทำให้ภายในอกเธอเริ่มใจเต้นแรงอีกครั้ง

แต่ถึงอบ่างนั้ยเธอก็ยังคงยืนคิดถึงสิ่งที่อยากจะเขียนและอยากให้เป็นจนรู้สึกตัวอีกทีกระดาษก็ถูกยื่นมาแล้ว

"ข ขอบคุณค่ะ แต่ว่าริงโกะบอกรุ่นพี่ไม่ได้หรอกนะคะ! เพราะว่ามันเป็นความลับค่ะ"

+

จากนั้นเราทั้งคู่ก็ไปยืนต่อแถวทอดยาวของผู้คนที่รอเขียนคำอธิษฐาน เธอแอบยื่นมือไปจับพี่กวินด้วย คิดว่าจะเนียน..ละมั้ง?

ทว่าเธอกับจบอยู่ในห้วงความคิด และมองหน้าพี่กวินสลับกับทางอื่นเหมือนจะตัดสินใจ และแล้ว..

"ถ้ามันขอได้ข้อเดียว.. งั้นที่เหลือริงโกะขอกับพี่กวินแทนได้ไหมคะ!"

ริงโกะหันไปมองรุ่นพี่อย่างซุกซน ก่อนที่หันกลับมามองน้ำที่ใช้ล้างมือ

"บอกไม่ได้หรอกนะคะ! เพราะว่าจะทำให้พรไม่เป็นจริง"

เธอแสดงสีหน้าเสียดายออกมาเล็กน้อย และยู่ปากนิดหน่อย

"โธ่.. มันน่าจะขอได้ไม่กี่ข้อเองนี่คะ.. แล้วแบบนี้จะขอ.."

เธอพึมพำอยู่แบบนั้น และพอล้างมือเสร็จเธอก็เช็ดทำความสะอาดมือ กับผ้าพันคอของตัวเอง ตามประสาตัวเธอล่ะนะ

+

ไม่นานนักเสียงเจื้อยแจ้วก็ค่อยๆดังชัดชึ้น เราทั้งคู่ได้มาถึงบริเวณศาลเจ้าแล้ว แม้ว่านี่จะยังไม่ดึกมาก แต่คนก็เยอะพอสมควร

ริงโกะขยับเข้าไปใกล้พี่กวินจนตัวชนกัน เธอแหงนหน้ามองอีกฝ่าย แววตาสั่นไหวเล็กน้อเพราะความเขินอาย

"ร เราไป..ล้างมือแล้วเขียนคำอธิษฐานกันดีไหมคะ"

คำพูดของรุ่นพี่กวินทำให้เธอใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เหมือนใจมันจะระเบิดออกจากอกเลย

มือที่กุมอยู่นั้นมีทั้งความอบอุ่นทางกายและทางใจสำหรับเธอ เธอรุดก้มหน้าลงและเดินให้เท่ากับรุ่นพี่ ก่อนจะพึมพัมเบาๆ

"ร ริงโกะก็คิดแบบนั้นค่ะ..." เสียงเบาๆที่เธอพูดมานั้นไม่รู้อีกฝ่ายจะได้ยินรึเปล่า แต่ตอนนี้เสียงใจที่เต้นแรงแทบจะกลบเสียงทุกอย่างในหัวไปหมดเลย
+

"ริงโกะปกติมากับแต่ที่บ้านแต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกเลยค่ะที่ได้มากับคนอื่นแบบนี้"

แก้มแดงพริ้มที่มองได้ยากในไฟสลัว แต่หากมองดีๆเหมือนเธอจะเขอนอีกแล้ว

เธอยิ้มพริ้มและจับมือรุ่นพี่ไว้เป็นคำตอบ ตั้งแต่รุ่นพี่มารอยยิ้มเธอไม่จางหายไปจากใบหน้าเลย

"ข ขอบคุณนะคะ! ริงโกะดีใจที่รุ่นพี่ชอบนะคะ!" เธอเขินอายเล็กๆ และเบนสายตาไปทางอื่นเพื่อนซ่อนมัน

จากนั้นสองเท้าเล็กเดินก้าวไปยังตามเส้นถนน ไฟ้ระยิบตามทางทำให้รู้ถึงกลิ่นอายเทศกาลช่วงสิ้นปี

"ร รุ่นพี่กวินปกติแล้วได้มาเที่ยวแบบนี้ช่วงสิ้นปีไหมคะ"

+

สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้รอยยิ้มของเด็กสาวผมแดงปรากฏขึ้น เธอยกมือขึ้นแตะเบาๆมืออุ่นนั้น ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยเสียงใส

"รุ่นพี่!"

เธอดึงมือรุ่นพี่ให้ลดลงมาเล็กน้อยและแหงนหน้าขึ้นมองสบกับรุ่นพี่

"รุ่นพี่มืออุ่นจังเลยค่ะ!"

(ผ๋มคับ)

[ Sweet apple ] : สวัสดีปีใหม่นะคะรุ่นพี่! ขอให้รุ่นพี่ได้ทานของอร่อยเย้อๆๆเลยนะคะ! แล้วก็ขอให้สุขภาพแข็งแรง ขอให้ความฝันของรุ่นพี่ผ่านไปด้วยดีนะคะ!