Üçüncü defa okudum, Mithat Cemal Bey beni yine kendine hayran bıraktı…
Bana göre büyük roman, biraz uzun yazdım, tamamını merak ederseniz

www.instagram.com/p/DUL0StdiFw...

Can Yayınları, on iki öyküden oluşan bir kitaptan tek öyküyü basmış. Belki öykülerin hepsi birlikte basılsa, bütün içinde bu öykünün bir yeri olduğunu görürdük, bu haliyle pek bir şey anlamadım, oysa Cervantes'i görünce heveslenmiştim...

2026’nın ilk kitabıydı:)

Tek öykülük kısa bir kitap…
Öykü, evlerinden ayrılmış, ufak suçlar işleyerek hayatlarını sürdürmeye çalışan iki gencin tanışmalarını, birlikte Sevilla'ya gelerek kendilerini hırsızlar loncasının içinde bulmalarını anlatıyor…

Ayşegül Savaş’ın, kısa cümlelerle atmosfer yaratma ve duyguları aktarma becerisini takdir ediyorum. Bu kitapta, günlük hayatı, sıradan alışkanlıkları anlatırken insana ve ilişkilere odaklanan dikkati, büyük cümleler kurmadan meseleleri sorgulaması hoşuma gitti…

Üniversiteyi bitirince taşındıkları şehirde, bir ev almaya çalışan çiftin, arkadaşları, işleri, aileleri, rutin alışkanları üzerinden anlatılan günlük hayatları aşk, gurbet ve kimlik üzerine sakin ama etkileyici bir hikâyeye dönmüş…

“…in our small world that was also a universe.”

Beğendim…

Roman, üniversite eğitimi için farklı yerlerden yabancı bir memlekete gelen Asya ve Manu’nun evliliklerini ve gurbette birbirlerine tutunarak kurmaya çalıştıkları hayatı anlatıyor...

Olaylar yine iki farklı zaman diliminde, 1995 ve 2022’de geçiyor; Kite bu kez Batı Afrikalı bir savaş suçlusunun izini sürüyor. Realpolitik yaklaşımını ve uluslarası adalet mekanizmasını sorgulaması açısından ayrıca dikkate değer bir metin olmuş…

Cumming’in yazdığı casus romanlarını seviyorum; hem macera tarafı kuvvetli hem de yarattığı karakterlerin kafasının, yüreğinin içinde ustalıkla dolaşarak insana dair çok şey anlatıyor….
Kennedy 35, bir İngiliz-Amerikan istihbarat kuruluşu olan Box 88’de görevli Lachlan Kite serisinin üçüncü kitabı.

Not: Ben de Nejat İşler’in Teşvikiye’deki tezgahının müdavimlerindendim. Önce öğrencilik yıllarımda, sonra ne zaman İstanbul’a gelsem mutlaka uğrar, kitaplara göz atardım. Kitaplığımda ondan aldığım çok kitap var:)

Nejat İşler’in satırları beni hayatımızın bugünkü kadar karmaşık, zor olmadığı, insanların, dostlukların kıymet gördüğü zamanlara götürdü. Sade ve akıcı anlatımını beğendim. Aranızda “çok katmanlı” anlatılardan sıkılanlar varsa, Miras sakin, keyifli bir mola olacaktır:)

Teşvikiye’deki tezgahında sahaflık yapan Nejat, her gün evine uğradığı dostu, abisi Barış ile Barış’ın kızı Güler’in ve birlikte çıktıkları yolculuğun hikayesi yüreğimi ısıttı…

“Eski hikayeler takılıyor insanın aklına. Bir sürü ihtimal dönüyor kafanın içinde.”

Başlarken beklentim yüksek değildi, buna rağmen keyif alarak okudum.
Otobiyografik olduğunu düşündüğüm anlatı, 2000 senesinde geçiyor...

Öte yandan, kitap bana Vüs'at O. Bener ve Cihat Burak'ı hiç okumadığımı hatırlattı. Kendi adıma eksiklik, atlamamalıydım, en kısa zamanda eserlerini okuyacağım.
Ankara, üzerinde daha çok konuşulmayı hak eden bir şehir, bunu edebiyat üzerinden yapmak iyi bir fikir. Umarım benzer çalışmalar çoğalır...

Kitabın "İhtiyatlı Körlük" başlıklı ilk bölümünü sevdim, okurken yeni şeyler öğrendim, notlar aldım. Ancak, sonraki bölümlerde aynı çizgiyi bulamadım, sonuna kadar sabırla okusam da işin içine fazlaca gevezelik karışmış gibi geldi…

Kitabın bana pek hitap etmediğini söyleyerek başlayayım…

Ankara'nın Duygusal Tarihi, şehrin sakinlerine, yolu buraya düşenlere hissettirdiklerini, öncelikle edebiyat üzerinden inceliyor, sosyoloji, tarih, siyaset de haliyle metne eşlik ediyor…

Çok beğendim, çok…
Elizabeth Strout’un olanı biteni, duyguların, davranışların kaynağını yargılamadan anlamaya çalışan samimi bakışını seviyorum…

Devamını merak eden olursa,
www.instagram.com/p/DTQglEdiKe...

Devamı burada

www.instagram.com/p/DTGAVGGCLC...