ในระหว่างที่รอบข้างมีล้านเหตุการณ์เกิดขึ้น ฮาโต้เองก็เจออุปสรรคอันยิ่งใหญ่

ก็คือ มานั่งผิดที่ไปหน่อย ดันมาอยู่ระหว่างกลางของพวกชอบเกรียนฉัน
.กัดฟัน
.ควันเข้าหน้า
.ขยับหนี ควันตาม 🧍

[ โอเคผมเก็ทละ ]Oo .ร้องไห้

" ส-สุขสันต์วันเกิดนะครับจุนเปคุง ผมขอโทษที่ไม่ได้มีของขวัญมาให้นะครับ "

.หลบตา

( ไว้เจอกันก็ได้น้า 😭😭 ขอโทษอีกรอบนะครับ )

( ว๊ากกก ผมขอโทษ ผมพึ่งเห็น😭😭 ขอโทษจริง ๆ นะครับ ฮือ ตอบตอนนี้คงไม่ทันแล้ว )

( ปกติไม่เร็วครับ แต่ถ้าวิ่งเพราะหนีสังคม เร็วมากครับ 55566 )

" ค-ครับ ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ "

เขาหลบตาอีกคน เพราะปกติก็คุยกับใครไม่มองหน้าหรือตาอยู่แล้ว

" เอ่อ.. "

เขาเหงื่อตกเล็กน้อยถึงปานกลาง ทำเอาเลิกลักกว่าเดิมอีก แย่แล้วฉันจำชื่อเขาไม่ได้ อ๊ากกก 🙉🙉

" แหะ ๆๆ คือว่า จู่ ๆ ผมก็ปวดท้องขึ้นมา ข-ขอตัวก่อนนะครับ ! "

ในเมื่อตอบไม่ได้ ก็หนีซะเลยดีกว่า
.วิ่งหนีไปแล้ว 🧍

พอรู้ว่าคนที่ยื่นใบปลิวใส่คือเพื่อนร่วมห้องตัวเองก็แอบเขิน ๆ อยู่บ้าง

" ช-ใช่ครั-— "

ยังไม่ทันได้ตอบเต็มคำอีกคนดันถามมาอีกคำถาม ทำเอาแอบมึน ๆ เล็กน้อย

" ก็ใช่ครับ.. คือเห็นว่าชมรมอื่นเริ่มโปรโมทชมรมกัน ผมเลยเสนอตัวมาแจกใบปลิวให้น่ะครับ "

[ แต่กลัวสังคมเกินไปจนพูดไม่รู้เรื่อง ทำเอาคนอื่นเดินหนี ไม่ก็เราเองที่วิ่งหนีมาแทน ]Oo

" แล้วคุณ.. "

ตายแล้วจำชื่อเพื่อนไม่ได้ 🙉

ฮาโต้มองเพื่อน ๆ ที่กำลังคุยกันอยู่ ไม่ได้ตั้งใจฟังขนาดนั้น เพราะไม่รู้ว่าเขาจะคุยกับเจ้าตัวรึเปล่า

[ คุณซาโต้ดูเป็นคนใจดีจัง จะทำอาหารให้เพื่อน ๆ ด้วย .. ]Oo

[ นี่เรา !! นั่งข้างคนดีขนาดนี้เลยหรอ ! จะทำเขาเลอะรางร้ายจากเรารึเปล่านะ ! ]Oo

ในระหว่างคิดในใจกันทำสีหน้าเลิกลักในมุมของห้อง

@thk-hina-hikari.bsky.social

เขาที่อยู่ข้าง ๆ เจ้าตัวที่ถามออกมา พอมีคนรอบ ๆ ตอบกันทำเอาไม่ต่อไม่เป็น เลยเลือกที่จะเงียบแล้วหยิบมังงะสักเรื่องใต้โต๊ะขึ้นมาอ่าน แบบปิดหน้าปิดตา

[ เขาคงไม่ได้คุยกับผมแหละ ]Oo

.หลบมุม พยายามทำตัวไร้ตัวตนที่สุดเท่าที่จะทำได้ 🧍

@thk-hina-hikari.bsky.social

( ฮาโต้ )

" แหะ ๆ ผมไม่เป็นไรหรอกครับ จริง ๆ ก็ค่อนข้างชินกับการนอนน้องอยู่แล้วด้วย "

" ว่าแต่.. รุ่นพี่อยู่ปีไหนหรอครับ ? "

เขาถามพร้อมกับหลบตา ก่อนจะมองนาฬิกา สายแล้ว 😭😭

" อะ-—! สายแล้ว.. แต่ชั่งมันเถอะ แหะ ๆ "

เขาทำหน้าหดหู่ ก่อนจะยืนคุยกับรุ่นพี่ก่อนละกัน

" ขอบคุณอีกรอบนะครับ "

" งั้นถ้าหากไม่สะดวกรับก็ไม่เป็นไรครับ .. "

เขาเด็บข้ามปั้นนั้นกลับลงกระเป๋า ก่อนจะก้มหัวขอบคุณเธอที่เอาบัตรมาคืน

" งั้นหากมีอะไรให้ช่วยเหลือในอนาคต ไว้มาทำความรู้จักกันตอนนั้นนะครับ ! "

พูดจบเขาก็รีบเดิน และวิ่งออกจากหอประชุมไปทันที

---- ตัด ----

เขาก้มหัวขอบคุณยกใหญ่ ก่อนจะหยิบข้าวปั้นที่เป็นอาหารเช้าให้เธอ เป็นการตอบแทน

" ช่วยรับไปด้วยนะครับ "

ในระหว่างที่เขากำลังโหยหวนอย่างน่าเวทนา ก็ได้มีหญิงสาวเข้ามาทัก

"ค-ครับ?"

เขาค่อย ๆ หันไปหาเธอก่อนจะรู้ว่าเธอคือคนที่ถือครองบัตรของเขาอยู่ ทำเอาดีใจออกนอกหน้ารีบหยิบบัตรมาดูใกล้ ๆ นั้นเป็นเขาจริง ๆ!

"ใช่จริง ๆ ด้วย! "

เขาดีใจจนน้ำตาไหลในที่สุดก็ได้ออกไปสักที

"ขอบคุณนะครับที่เอามาให้ผม ขอบคุณมาก ๆ จริง ๆ นะครับ"

จากสีหน้าหดหู่เริ่มมีสีสันขึ้น ก่อนจะยิ้มแย้ม ในที่สุดดวงทั้งหมดที่มีใช้วันนี้หมดแล้วสินะ

.กลับมาทำหน้าหดหู่

"จริงหรอครับ ! ขอบคุณนะครับ 😭"

เขาเดินตามรุ่นพี่ไปเรื่อย ๆ หน้าแปลกใจที่วันนี้ดูไม่มีภัยพิบัติอะไรเกิดขึ้นระหว่างทางเลย

"ค-ครับ !"

ในที่สุดก็ถึงหอประชุม มันแปลกมาก ๆ ที่ระหว่างทางไม่เจออะไรแปลก ๆ ดวงดีเกินไปจนน่ากลัว

พอกำลังจะเปิดประตูดันทีคนเปิดสวน ประตูกระแทกหน้า 🧍

" ค-ครับ ไม่เป็นไร "

พอเขาขยับออกไปไม่กี่ก้าวก็ทำรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง

" ครับ ผมเป็นเด็กปี 1 และใช่.. ผมกำลังจะไปหอประชุมแต่ผมหาทางไปไม่เจอน่ะครับ "

เขาพยักหน้าตอบ และพูดอธิบายเพิ่มเติมออกไป

" ข-ขอบคุณนะครับที่จะเก็บเป็นความลับให้ผม "

เขาถูกพยุงขึ้นในตอนนี้เขาเริ่มหายมึนขึ้นมาหน่อยแล้ว

" อ่อ.. พอดีผมพึ่งย้ายเข้าหอมาเมื่อวาน แล้วรูมเมทของผมก็ชวนคุยตั้งแต่ถึงห้องยันตอนเช้าของวันนี้เลยครับ พอผมจะนอนเขาก็ปลุกให้ผมมาคุยกับเขา แหะ ๆ -— "

เขาขำแห้งก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า .ตัวเบี้ยว

" ม-ไม่เป็นไรครับ ! "

" ผ-ผมไปเองได้ครับ "

" งั้นขอตัวนะครับ ! "

เขาก้มหัวขอบคุณอีกคนก่อนจะวิ่งไปทางที่อีกคนนั้นบอก เย้ ในที่สุดฮาโต้ก็มาถึงสักที 😭😭

( ขอตัดเลยนะครับ ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันน้า 🙇✨ )

" ผ-ผม ฮิบาราชิ ฮาโต้ ครับ ! "

เขาพูดไปทั้งที่โดนเขย่าอยู่

" ครับ.. ผมว่าเราได้เจอกันบ่อยแน่ แหะ ๆ -— "

เขาทำหน้าหดหู่ มีหวังได้สนิทกันแน่ เพราะเขาเจ็บตัวค่อนข้างบ่อย ดีแล้วที่ได้เห็นหน้าค่าตาไว้บ้าง

" ว่าแต่..ถ้าผมจะไปห้องพยาบาลอยู่ทางไหนครับ . "

🧍