"มาจัดดอกไม้ด้วยกันถือว่าเป็นกิจกรรมร่วมกันที่แม่ลูกทำด้วยกันนะจ๊ะ"

เธอพูดออกมาซึ่งเธอก็มองแบบนี้จริงๆ เธอไม่อยากเด็กหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองอยู่คนเดียว ตอนนี้เด็กหนุ่มยังมีเธออยู่ตรงนี้ ถึงเธอจะไม่ใช่แม่จองเด็กหนุ่มแต่ยังไงเธอก็เอ็นดูเด็กคนนี้เหมือนลูกอีกคนมาโดยตลอด

.
.
ผ่านไปสักพักเธอได้ใช้เวลาในการจัดดอกไม้ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้จัดนานแล้วด้วย จัดครั้งสุดท้ายก็...น่าจะสมัยเด็กแต่ก็ยังคงจัดมันอย่างประณีตแต่ก็สังเกตุเด็กหนุ่มตลอดก่อนจะตอบคำถามเด็กหนุ่ม

"อืมม... ปกติแล้วจะใช้เวลาร่วมกันซะมากกว่า นานๆ ทีจะซื้อของให้แต่ส่วนใหญ่จะทำขนมมาให้น่ะจ่ะ"

เธอนิ่งไปสักพักก่อนจะคิดอะไรขึ้นมา

(+)

เธอเกี่ยวก้อยสัญญากับเด็กหนุ่มตรงหน้า แน่นอนว่าเธอเป็นคนรักษาสัญญา คำไหนคำนั้นซึ่งแน่นอนว่าเธออยากพาเด็กหนุ่มไปดูดอกไม้ด้วยกันสักครั้ง ครั้งนี้ต้องวางแผนเรื่องที่พักดีๆ แล้ว

(+)

"ใช่จ่ะ มาบ่นบ่อยๆ ว่าอยากกลับมาบ้าน ไม่อยากทำงานแล้ว"

เธอจำได้ดีเลยว่าเธอมักฟังลูกชายโทรมาบ่นเรื่องงานเป็นประจำแต่ก็ได้ยินว่าน่าจะกลับมาก่อนทานาบาตะ

"อ๊ะ ! จำได้ว่ามาคุงบอกจะกลับมาช่วงทานาบาตะพอดีมิจังได้เจอแน่นอนจ่ะ รวมถึงซุยเซย์คุงด้วยนะ"

(+)

เธอหยุดการกระทำและหันไปมองเด็กหนุ่มที่ชวนเธอให้ไปดูดอกไม้ อดยิ้มให้กับความน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กคนนี้ไม่ได้ซึ่งเป็นแบบนี้ทุกครั้งตั้งแต่รู้จักกันครั้งแรกด้วยซ้ำ

"ได้สิจ๊ะ"

เธอรับปากพร้อมยื่นนิ้วก้อยออกมาเป็นการให้คำสัญญากับเด็กคนนี้

"สัญญาว่าจะพาเธอไปดูดอกไม้ให้ได้เลยจ่ะ"

"จ่ะ มาคุงสบายดีจ้ะ แต่พักนี้ไม่ค่อยได้โทรมาเลย คงจะติดงานนั่นแหล่ะ"

เธอกล่าวแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่ตอนนี้ลูกชายน่าจะทำงานอยู่เลยไม่ว่างพูดคุยสักเท่าไรแต่คิดว่าคงจะมาเยี่ยมเร็วๆ นี้

คิดไปพลางก็จัดดอกไม้ไปด้วยแต่ก็พยักหน้าให้เพื่อเป็นการแสดงออกว่าเธอรับทราบ

(+)

เมื่อเด็กหนุ่มถามเธอก็คิดว่าครั้งล่าสุดที่ไปโตเกียว ... มันช่วงไหนนะ

"ปีที่แล้วจ้ะ ช่วงที่ไปงานรับปริญญาของมาคุงน่ะ"

เธอจำได้แล้วว่าปีที่แล้วเป็นปีที่มาโคโตะลูกชายของเธอเรียนจบแพทย์ซึ่งทางบ้านต้นตระกูลของเธอได้พาเขาไปฉลองเรียนจบกันก่อนที่เขาจะเป็นอินเทิร์นอย่างเช่นทุกวันนี้

"แต่ตอนนี้ก็มีแผนจะไปเยี่ยมเขาอยู่น่ะ"

ฮิซุยจับอุปกรณ์ในการจัดดอกไม้และเลือกภาชนะในการจัดใส่ดอกไม้ เธอไม่ได้จัดดอกไม้มานานมากและนี่จะเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอได้จัดดอกไม้อีกครั้งเลยต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปในจากจัดและตกแต่งก้าน

(+)

เธอกำลังครุ่นคิด

"ถ้ามีโอกาสถามขอคุณพ่อดูไหมจ๊ะ? ฉันสามารถพาเธอกับคุณพ่อไปที่นั่นได้นะ"

เธอถามเด็กหนุ่มเพราะยังไงการไปกับครอบครัวเป็นเรื่องดีที่สุดถึงแม้ว่าเธอจะรักเด็กหนุ่มไม่ต่างอะไรไปจากลูกชายคนนึ่งที่เธอเอ็นดูมาตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก อย่างน้อยโตเกียวก็คือบ้านเกิดของเธอและเธอสามารถนำทางพวกเขาได้

(+)

"รูริคาราคุสะเหรอ"

เธอนั่งคิดอยู่พักนึงก่อนจะเอ่ยถามออกไปเพราะเธอจำได้ว่าดอกไม้ดอกนั้นมันขึ้นอยู่กับฤดูกาลของมันด้วย

"ถ้ามีโอกาสเธออยากจะเห็นดอกไม้ดอกนั้นอีกสักครั้งไหม ?"

เธอพยักหน้ารับรู้ว่าอีกฝ่ายชอบดอกไม้อะไรเพิ่มเติมพร้อมกับรับอุปกรณ์สำหรับจัดดอกไม้ที่เด็กหนุ่มส่งมาให้เธอ

ไม่ได้จัดดอกไม้นานมากแต่ก็ถือว่าได้กลับมาทำในงานอดิเรกในสมัยก่อนไปด้วย

"ดอกไม้ที่ชอบเหรอจ๊ะ?"

เธอนั่งคิดไปสักพักเพราะจริงๆ เธอก็มีดอกไม้ที่ชอบเยอะแยะไปหมดแต่เธอกำลังคิดว่าดอกไม้ดอกแรกที่ได้รับมักจะเป็นดอกแรกที่เธอชอบที่สุด

"อื้มม...ทานตะวันกับเดซี่จ้ะ"

หากให้เลือกดอกไม้ที่ชอบคงชอบสองดอกนี้มากจริงๆ ถ้าให้เลือกจากดอกไม้ทั้งหมดที่ตัวเองชอบ

"ของซุยเซย์คุงล่ะจ๊ะ ถือว่าเป้นการแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน"

เธอเดินตามเด็กหนุ่มจนมาถึงที่หมายที่เด็กหนุ่มต้องการจะพามา

'ร้านดอกไม้'

เธอมองอยู่สักพักก็หันไปตอบ

"หืม? ถ้าสมัยเด็กก็ไปจัดกับคุณพ่อคุณแม่อยู่จ้ะแต่หลังแต่งงานก็ไม่ค่อยได้จัดดอกไม้เท่าไรเลย"

เธอนั่งลงหลังจากที่ไปยังที่นั่งภายในร้าน

"ซุยเซย์คุงล่ะจ๊ะเคยจัดรึเปล่า ?"

(ขอบคุณมากค่ะ แอออ ✨🥺)

(ขอบคุณมากค่ะะ ! 🥺✨)

"อ๋า..ใช่จ้ะ ฉันเป็นหมอฟันในโรงพยาบาลน่ะ"

เธอตอบออกไปแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้

"คิดว่าน่าจะใกล้ถึงคลีนิคแล้วแต่ถ้าเดินไม่ไหวก็บอกฉันได้นะจ๊ะ"

เธอพยายามไม่เดินเร็วเนื่องจากอีกคนยังมีอาการบาดเจ็บจึงทำให้เดินลำบาก แต่ก็ต้องพาเขาไปยังที่หมายตามที่พูดไว้เพื่อให้เขาได้พักทำแผลจริงๆ

แต่ถือว่าโชคดีที่ได้ช่วยใครสักคนไว้ได้น่ะนะ

"งั้นวันหลังต้องทำให้กินพอดีแล้วแหล่ะ"

เธอยิ้มปนขำออกมาเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูเด็กหนุ่มตรงหน้าและพอรถประจำทางมาก็เลือกที่นั่งตรงริมหน้าต่างเพื่อให้ดูวิวได้ชัดด้วย

"ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันสิต้องขอบคุณซุยเซย์คุงที่ชวนฉันมา อย่าได้กังวลกังวลเลยนะ วันหยุดทั้งทีก็ต้องเที่ยวสิ จริงไหม ?"

เธอพูดออกมาพลางลูบหัวเด็กหนุ่มเบาๆ เหมือนทุกครั้งตั้งแต่ที่เขายังเด็กแล้ว

"ยินดีที่ได้รู้จักนะคุณเมซากิ คุณทำงานอยู่ที่นั่นสินะ" เธอยิ้ม

"จริงเหรอจ๊ะ ? ฟังดูบังเอิญดีจัง—"

เธอเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไรในตอนเดินก็ช่วยไปประคองไว้ ถ้ารู้ว่ามีเหตุการณ์แบบนี้เอารถส่วนตัวมาก็คงดีกว่าให้คนเจ็บมาเดินแถมอีกฝ่ายบอกว่าไม่มีเงินติดตัวด้วยซึ่งแน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะขึ้นไปใช้บริการรถโดยสารประจำทาง

"คิดว่าอีกซักพักก็จะถึงที่หมาย คุณจะได้พักแล้วนะ"

"อ๋า แต่ถ้าคุณพ่อกลับมาบ้านก็ต้องให้พักผ่อนเลยนะ เดี๋ยวไว้จะทำขนมไปให้คุณอากมิตสึด้วย ซุยเซย์คุงว่าดีไหม? ✨"

"ถ้าถามฉัน มีมาเรื่อยๆ จ้ะแต่ก็มีคุยกับเพื่อนหมอฟันในแต่ละเคสบ้าง"

เธอเดินไปด้วยเล่าไปด้วย เท่าที่เธอรู้จักคุณพ่อของซุยเซย์คุงเขาเป็นคนที่ขยันแต่พอเป็นหมองานก็ย่อมหนักเป็นธรรมดา

ซึ่งสภายของเธอตอนนี้ยังปกติดี ไม่เหมือนซอมบี้แต่อย่างใด