“อื้อๆ”

ไม่ได้ขัดขืนอะไรที่โดนลาก เธอปล่อยให้รุ่นน้องเป็นฝ่ายนำส่วนเธอก็เดินตาม อีกฝ่ายดูอาการดีกว่สก่อนหน้านี้มากแล้ว ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย

จนโดนลากมาถึงสนามหญ้า เธอมองไปรอบๆแล้วจึงกระตุกแขนเสื้อรุ่นน้องเบาๆ

“เรามาเริ่มหากันเลยเถอะ!”

ว่าจบก็ชี้ไปที่มุมหนึ่งเป็นการเสนอว่าให้เริ่มหาจากตรงนั้น

“หืม? โอ๊ะ! จริงด้วยๆ”

เธอมองตามไปยังเมฆที่อีกฝ่ายชี้นิ้วไป แล้วพยักหน้าหงึกหงัก

“ส่วนนั่นฉันว่าเหมือนลูกแมวเลย นั่นก็เหมือนปลาล่ะ!”

เธอมองเมฆก้อนอื่นๆโดยรอบแล้วชี้ให้ดูบ้าง เมฆก้อนเล็กกว่าหลายก้อนชวนให้จินตนาการว่ารูปร่างคล้ายอะไร

“ที่แปลกๆหรอ…นั่นสินะ~”

“…ก็หวังว่าจะไม่ต้องเจอฝน”

เธอพึมพำพร้อมกับมองรอบๆตัว ถ้าไปอยู่ในที่ยุ่งยากก็ลำบากแย่

“โทวยะคุงมีที่ไหนที่อยากลองไปดูก่อนมั้ย? อย่างสนามหญ้า? หรือโรงยิม?”

(ตัวเล็กตัวน้อยมากค่ะ😂 ถ้าตกลงให้พาไปห้องพยาบาลจะอุ้มไปท่าเจ้าหญิง—)

เลิกคิ้วเล็กน้อยเป็นเชิงถามว่าแน่ใจนะว่าจะไม่ไปห้องพยาบาล แต่พอดูแล้วอีกคนน่าจะไม่เป็นไรก็ไม่เซ้าซี้ต่อ

“อื้อ บัตรของฉันก็หายไปเหมือนกัน กำลังเดินหาอยู่เลยล่ะ…”

หันมองรอบๆตัวครู่นึงก่อนจะหันกลับมาหารุ่นน้องตรงหน้าอีกครั้ง

“ไปหาบัตรด้วยกันมั้ยคะ? เผื่อว่าช่วยกันจะเร็วขึ้น!”

เธอยิ้มกว้างจนเห็นฟันเขี้ยวเล็กๆ ถ้าช่วยกันหาอาจจะเร็วกว่าการเดินหาตัวคนเดียวก็ได้ ถ้าอีกฝ่ายตกลงล่ะนะ

“เอ ตัวร้อนๆนะ เหมือนว่าหน้าจะแดงด้วยรึเปล่าเนี่ย?“

หลังจากวัดอุณหภูมิเสร็จก็ผละมามองสำรวจสภาพร่างกายของคนเด็กกว่า ท่าทางดูแปลกๆอาการน่าเป็นห่วง

“อยากให้พาไปห้องพยาบาลมั้ยคะ? เดี๋ยวฉันพาไป”

“ยังเลย กำลังหาอยู่เหมือนกัน ไปด้วยกันมั้ย?”

เธอส่ายหน้าเบาๆประกอบคำพูด เธอดูไม่ได้รีบร้อนอะไรเท่าไหร่ เหมือนแค่เดินๆไปเดี๋ยวก็เจอ

“ว่าแต่เมื่อกี้ดูอะไรน่ะ ฝนจะตกหรอ?”

เงยหน้ามองฟ้าดูอีกรอบ

“อื้อๆ เก่งมากๆ”

ชมให้กำลังใจไปหนึ่งครั้ง ระหว่างนั้นก็ไล่มองห้องแต่ละห้องที่เดินผ่านไปด้วย

“ห้องE ห้องE…อ๊ะ นั่นไงล่ะ!”

เธอชี้ไปยังป้ายหน้าห้องที่เขียนเอาไว้

“พาเด็กหลงมาส่งถึงห้องEเป็นที่เรียบร้อย~”