“นั่นมันก็-“

…

ก็จริง

‘จะบอกเขายังไงดีว่าไม่อยากฝ่าคนไปหาบัตร..ม..ไม่อยากคุยกับคนเยอะๆเพื่อบัตรเลยค่ะ!!’

”ก็-ก็จริงนะคะ เเต่ว่า..“

ขยับแว่นให้พอดีกรอบหน้า

”ไม่เป็นไรค่ะ! ชั้นยังไม่รีบเรื่องบัตรตัวเองมาก!! ข-ขอช๊วยคุณหาเเว่นก่อนดีกว่า!“

เสียงดังไปมั้ยนะ..?

”ถ้าไม่มีเเว่นมันลำบากนี่คะ…ดังนั้นพอจะจำได้มั้ยคะว่าทำหายตั้งเเต่ตอนไหน?..“

เสียงค่อยๆเบาลงอย่างน่าประหลาด

“อ๋า…งั้นเหรอคะ..”

บรรยากาศก็เงียบลง

‘ตายเเล้ว ต้องชวนคุยอะไรมั้ยคะเนี่ย?? ‘

’ร-หรือว่าขอตัวไปหาบัตรก่อนดี เเต่เอ๊ะ-! เมื่อกี้เจ้าตัวบอกว่าทำเเว่นหาย-! นั่นมันข่าวร้ายยิ่งกว่าบัตรอีกนะคะ!!เเบบนี้จะใช้ชีวิตได้ยังไง—‘

ยืนจ้องหน้า

“เอ่อ..ชั้นเองก็เป็นมนุษย์เเว่น! พ-พอจะเข้าใจความรู้สึกนะคะ..”

กล่าวอ้ำๆอึ้งๆ

“ให้ดิชั้นช่วยหาดีมั้ยคะ? ด-ดิชั้นยังใส่เเว่นเลยมองเห็นชัดน่ะค่ะ!!”

(ได่เลยค่ะ💪)

(ขอบคุณนะคะ! มาเล่นด้วยกันได้น้าา💪🥺)

(ขออนุญาต+นะคะ!)

“เอออออ๊?? บ-บัตร อะเร๊ะ-? ของใครคะเนี่ย-??”

สาวร่างสูงโปร่งกำลังยืนก้มๆมองๆบัตรเลอะคราบดำอย่างร้อนรน

“เอ๋—??? ไม่ใช่ของดิชั้นนี่คะ—อ๊ะ—!!”

แล้วเธอก็ไปชนเข้ากับใครก็ไม่รู้

ซวยเเล้ว

“ข-ขอโทษค่ะ-! ชั้น- เอ่อ คือว่า- บัตรมัน- คุณให้ช่วยอะไรมั้ยคะ- ไม่สิชั้นก็ลำบากนี่หว่า.. ม-หมายถึง-!!”

กลั้นหายใจเพื่อให้เวลาตัวเองคุมสติ

“ขอโทษค่ะ..”

(ได้แน่นอนค่ะรุ่นพี่! /โดดดึ๋ง)

(ร รุ่นพี่ชมรมลี้ลับ! ขอบคุณนะคะะ!ดีไซน์รุ่นพี่ก็เท่มากๆค่ะน่าจับสัมภาษณ์💪😔)

(ร รุ่นพี่คนนี้ใจดี!! ขอมอบกระดิ่งนำโชคให้เป็นการตอบแทนค่ะUU)