(เช่นกันค่ะสตอรี่ตื่นเต้นม้วกพี่ชินเกนก็หล่อพ่อหนุ่มยมทุตตัวน้อย
😽🫳🏼)

จากนั้น ไคยะก็หมุนตัวกลับ เดินจากไปอย่างเงียบงัน
ฝนซา เหลือเพียงหมอกบางเกาะปลายใบไม้

เด็กหนุ่มกับลูกนกในอ้อมแขน
ละลายหายไปในเงาไม้ เหลือไว้เพียงความเงียบที่ไม่อึดอัด
แต่เต็มไปด้วยคำตอบ
(เค้าขอจบทางฝั่งเค้าเลยน้า)

ไคยะไม่ตอบในทันที เขาเพียงก้มมองลูกนกในอ้อมผ้าพันคอ แล้วดึงมันแนบอกเบาๆ

“ไม่รู้หรอกว่ามันจะรอดไหม…” เสียงเบาแทบกลืนไปกับลมหายใจ
“…แต่ฉันจะอยู่ จนกว่ามันจะเลือกอีกครั้ง”

เขาเหลือบตามองชินเกน แววตานิ่งเฉยแต่แฝงรอยอ่อนโยน

“ขอบคุณที่ยังไม่ฆ่ามันตั้งแต่แรก”
+

(บอกให้น้องเตรียมที่นอนเผื่อเพื่อนใหม่ได้เลย)

(พี่แกแค่พูดไปตามความจริงที่เห็นตรงหน้า5555ลูบๆมิตคุง🫳🏼ระวังมีใครตามกลับบ้านนะ)

(อุส่าให้ของดีน้องมิตสึรุกลับไม่ไว้ใจสะงั้น55555 ขอบคุณที่เล่นด้วยกันนะคะน้องน่ารักมาก)

แววตาไม่เปลี่ยน แต่คล้ายเหลือบมองเลยไหล่มิตสึรุเพียงครู่ ก่อนหันหลังเดินจากไปเงียบๆ

ทิ้งเขาไว้กับริบบิ้นในมือ และความเงียบที่เหมือนมีบางสิ่งจับจ้องอยู่ไม่ไกล

ไคยะยักไหล่น้อยๆ ราวกับรับทั้งคำขู่และข้อแม้ไว้เงียบๆ

“ก็แล้วแต่เลย”

เขาตอบสั้นๆ ก่อนหมุนตัวกลับไปมองต้นไผ่ ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน

“แต่ถ้าใช้ได้จริง…อย่าลืมขอบคุณ พวกเขา ด้วยล่ะ”

คำว่า พวกเขา หลุดจากริมฝีปากพร้อมกับเสียงกระดิ่งแผ่วเบาดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง ทั้งที่ไม่มีลม และไม่มีใครขยับ
+

ไคยะหัวเราะในลำคออีกครั้ง “ถ้าอยากได้ใบเซอร์ไม่มีให้หรอก” เขาว่าเรียบๆ

“ไม่เชื่อก็ไม่ต้องรับ แค่ระวังอย่าเผลอเรียกชื่อใครที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นก็พอ”

เขาว่าพลางขยับริบบิ้นในมือไปมานิดหน่อย เหมือนไม่ได้สนใจนักว่าจะถูกรับไปหรือไม่ แต่สายตากลับจับจ้องที่บางอย่างด้านหลังมิตสึรุอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง

“หรือจะลองไม่พกดูสักคืนก็ได้…จะได้รู้ว่าของแปลกมันหน้าตาแบบไหน”

(ขอบคุณที่เล่นด้วยกันนะคะพี่แกตลกมาก)

ก่อนจะยืนเฉยอยู่นาน ราวกับเงี่ยหูฟังอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน

“…สามครั้ง, สินะ”

คำพูดที่แผ่วเบาแทบไม่ได้ตั้งใจให้ใครได้ยิน ร่างสูงค่อยๆ เก็บสมุดไว้ในเสื้อฮู้ดเช่นเดิม แล้วก้าวเดินต่อโดยไม่หันหลังกลับ

ทิ้งเงาของเด็กชายคนหนึ่งไว้เบื้องหลังศาลเจ้าร้างกลางเกาะ ที่คืนหนึ่งเคยกลืนเงาใครบางคนไปแล้วอย่างเงียบเชียบ

— จบฉาก —

ไคยะไม่ได้หันกลับไปมองอีกเพียงเดินเงียบๆไปตามทางดินที่เริ่มชื้นด้วยหมอกบางใต้เงาจันทร์ เขาหยุดยืนครู่หนึ่ง เมื่อเสียงจักรยานของพี่ไปรษณีค่อยๆ จางลงไป

สายตาสีเข้มมองกลับไปยังเสาโทริอิที่ไกลลิบ ริมฝีปากขยับพึมพำบางเบา
“…ริว ยู กิ…”

เขาหยิบสมุดเล่มเล็กจากกระเป๋าเสื้อ ค่อยๆ เปิดไปหน้าใหม่แล้วจดบางอย่างลงไปใต้หัวข้อ “เสียงซ้อนหลังศาลเจ้า - กลางคืนที่พระจันทร์แหว่ง” อย่างใจเย็น
+

ไคยะหัวเราะในลำคอเบาๆ
“ตอนนี้กลับก็ยังทันนะ” เขาเหลือบมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดสนิท “แต่ถ้าทิ้งคำขอไว้กลางทาง พวกเขาอาจไม่พอใจก็ได้”

เขาเคาะเบาๆ บนกระดาษขอพรของตัวเองราวกับย้ำคำ

“แล้วก็…ถ้าจะหนีห้ามหันหลังกลับมาเด็ดขาด”

ว่าจบ เขาล้วงบางอย่างจากกระเป๋าเสื้อคลุม ริบบิ้นสีซีดผืนเล็กยื่นให้มิตสึรุด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“อันนี้กันได้แค่ชั่วคราว แต่ก็พอช่วยให้ไม่โดนตามกลับบ้านถ้าโชคดีนะ”

“ก็หมายความตามนั้นนั่นแหละ” เขาตอบเรียบๆ พลางดึงปลายเชือกให้แน่นขึ้น “คืนนี้น่าจะมีเสียงเยอะกว่าปกติหน่อย” แล้วถึงค่อยเงยหน้าขึ้น ช้อนตามองมิตสึรุที่ยืนหน้าซีดอยู่ฝั่งตรงข้าม

เขาหยุด เหมือนจะปล่อยให้คำพูดคลุ้งอยู่ในอากาศ ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อย ยิ้มนิดเดียว

“ไม่ต้องกลัวหรอก… นายก็มีของดีติดตัวอยู่ไม่ใช่เหรอ”

ไคยะยังยืนนิ่ง ไม่ได้ขยับแม้แต่น้อยเมื่ออีกฝ่ายสะดุ้งเฮือกจนแทบหงายหลังเสียงหัวเราะเบาๆ เล็ดลอดออกจากลำคอแต่ดวงตาไม่ได้ขำไปด้วย

“ถ้าแค่นี้ยังตกใจ…” เขาพูดเสียงเรียบยกมือไขว้หลังมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเหมือนกำลังดูนกแปลกๆ ที่เพิ่งบินชนกระจก “ก็คงไม่รอดคืนนี้แน่ๆ”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าผูกกระดาษขอพรเข้ากับกิ่งไผ่ ลายมือหวัดสวยบนกระดาษเขียนไว้ว่า “อยากฟังเสียงพวกเขาชัดขึ้น”

(มาแวะแจมค่า)

ไคยะยืนพิงเสาโคมไม้ ไม่ห่างจากต้นไผ่มากนัก ดวงตาสีเทาคมปลายหรี่มองเด็กหนุ่มคนนั้นอยู่เงียบๆ ขณะอีกฝ่ายยังคงพึมพำขอพรซ้ำไปมาเหมือนเครื่องเล่นเสีย

“ถ้าอยากให้เลิกเห็นผีขนาดนั้น…” เขาเอียงคอเล็กน้อย ลมหายใจเย็นเยียบข้างหูอีกคน “ก็อย่ามองพวกเขาตอนเขาหันมาเจอเธอพอดีสิ”

เสียงกระซิบนั่นราวกับผีหลอกเสียเองทำเอาน่าตกใจไม่น้อย

พูดจบ เขาก็ลดมือลงช้า ๆ ดึงบัตรจากมืออีกฝ่ายมาเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ
สีหน้าไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่หางคิ้วที่กระตุกนิด ๆ แทบไม่ทันสังเกต ก็บอกได้ว่ามีความขำอยู่ลึก ๆ

“ขอบใจที่เก็บให้…“
มุมปากยิ้มนิดก่อนจะยื่นมือยีผมอีกฝ่าย มือข้างนึงล้วงกางเกงอีกข้างยกมือลาและหันหลังเดินออกไป