( มันผิดพลาดตั้งแต่ให้คิวโดมาตีระยะประชิดแล้วครับ )

( หลังคาพังอีกละ )

มุกของอีกฝ่ายหากมองข้ามไปเล็กน้อยก็น่าขำใช่ย่อย แต่ไม่เหมาะกับสถานการณ์ตอนนี้สักเท่าไร กระนั้นก็ยังยิ้มหัวเราะเบา ๆ

“ ไม่รู้สิครับ จะเรียกว่าเจอมั้ยก็คงเจอแล้ว ”

ว่าจบก็หยิบบัตรนักเรียนของตนเองขึ้นมา ใช้ผ้าเช็ดหน้าทำความสะอาดเล็กน้อย

“ มันอยู่หน้าชั้นเรียนห้องเราน่ะครับ ”

เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอมแดงเดินระเริงเล่นใช้ความคิดกับตัวเองอยู่สักพักใหญ่ เขาก็พึ่งย่างเข้าเรียนที่นี่แต่กลับต้องมาเจอการรับน้องเช่นนี้ช่างไม่อัศจรรย์ใจเสียจริง ไม่นานนักก็ผ่านทางจนมาพบกับเพื่อนร่วมโต๊ะของตนพอดี…

คิมูระซัง ?

คามิตัดสินใจก้าวเดินเข้าไปทักทายอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มอ่อนโยนให้ตามปกติ

“ กำลังหาบัตรอยู่หรอครับ ”