“ชิรุฮะ…อื้ม เป็นชื่อที่ไพเราะดีนะครับ”

เขาเอ่ยชมชื่อของอีกฝ่าย

“แต่ถึงอย่างนั้นผมที่มาเห็นคุณตอนนี้ก็เป็นห่วงนะ^^“

“ถ้าเกิดอันตรายขึ้นมาก็ไม่ดีใช่ไหมละครับ“

จะให้พูดว่ามีเงาแปลกๆอยู่กับอีกฝ่ายด้วยก็คงจะไม่ได้แหละนะ

”บัตร? อ๋อ…คิดว่าน่าจะเจอแล้วล่ะมั้งครับ“

ถึงจะตอบออกไปแบบนั้น แต่จริงๆเขายังหาไม่เจอเลยด้วยซ้ำไม่มีท่าทีที่จะตามหาด้วย เขาคิดว่าเดี๋ยวก็คงจะได้บัตรคืนมาเอง

“ไม่เป็นไรครับผมยินดีช่วยอยู่แล้ว แต่เอื้อมไปแบบนั้นก็ดูอันตรายจริงๆแหละนะ”

พอถูกอีกฝ่ายถามชื่อเขาก็ยังคงส่งรอยยิ้มหวานพร้อมกับเอ่ยชื่อของตัวเองไป

“คาโอรุ…อากิซึกิ คาโอรุ”

“แล้วเธอล่ะสาวน้อย^^”

พอถูกถามขึ้นเขาก็ละสายตาออกจากเงาประหลาดนั้นแล้วมาสบตากับสาวน้อยตรงหน้าแทน

“ก็แค่แมลงน่ะครับไม่ต้องหันไปมองหรอก^^”

เขาก็ได้ตอบกลับเธอไปพร้อมรอยยิ้มหวานๆที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“แล้วไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?”

”อื้ม อยากลองไปหาในที่ที่ไม่มีคนดูน่ะ“

อาจจะเจอบัตรนักเรียนที่นั่นก็ได้…

”ข้าวเที่ยงน่ะไม่เป็นไรหรอกไว้กินตอนเย็นทีเดียวก็ได้นี่“

”เป็นเด็กดีของพี่เสมอเลยนะ…เป็นห่วงกันด้วย^^“

(ขอแจมด้วยนะคะ🥺👉👈)

“ผมหยิบให้นะ”

เจ้าตัวที่เห็นอีกฝ่ายกำลังเอื้อมหยิบบัตรนักเรียนแต่เหมือนเขาจะเห็นเงาประหลาดๆอยู่ข้างหลังดูท่าจะไม่ดีเลยเลือกที่จะเข้ามาหาทันที

“แบบนี้มันอันตรายนะครับ^^“

พอเอื้อมหยิบบัตรนักเรียนได้แล้วก็ยื่นให้กับสาวน้อยตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยน แต่สายตาของเขาที่มองไปยังเงาประหลาดทางด้านหลังกลับดูเย็นวาบ…

“เป็นเด็กดีจริงๆเลยนะยูชิโนะ”

“ขอบคุณนะ…งั้นอีกสักพักค่อยแยกกันไปหาก็ได้จะได้เจอเร็วๆ”

เขายังคงส่งยิ้มหวานให้กับอีกฝ่ายอยู่เหมือนเดิม

”แล้วบัตรในมือนั่นของใครล่ะถ้าเป็นคนที่ยูชิโนะคุ้นเคยล่ะก็อย่าลืมเอาไปให้เขาด้วยนะ“

“เก่งมากเลยที่หาบัตรเจอแล้ว”

คาโอรุดูดีใจที่อีกฝ่ายเจอบัตรนักเรียนของตัวเอง เขาเผยรอยยิ้มหวานออกมาแล้วก็ยื่นมือไปลูบๆหัวอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

“อืม ยังไม่เจอเลยน่ะ…ไม่รู้ว่าบัตรอยู่ที่ไหน“

”คิดว่าเดี๋ยวบัตรนักเรียนก็คงจะมาหาเองแหละมั้งนะ^^“

เจ้าตัวเองก็ออกตามหาบัตรนักเรียนมาได้สักพักแล้วแต่ก็ยังไม่มีแววที่จะหาเจอเลย จนเขาเริ่มขี้เกียจตามหาซะแล้วสิ