(/เขียน [ไปที่ชอบๆเถอะเพื่อน])

"อืม...ขอบคุณ เซนโยวจิซัง" มานาบาบุเอ่ยพลางเก็บบัตรนักเรียนให้ปลอดภัย ดูพอใจที่ภารกิจตัวเองเสร็จสิ้นไปด้วยดี

เขาไม่ได้พูดอะไรตอบแต่ยกมือขึ้นลา คิดว่าคงได้เจอกันอีกเร็วๆนี้ในโรงเรียน...

(ขอบคุณสำหรับรูทและบัตรนักเรียนสุดน่ารักนะครับ! 😷)

(/จู่ๆก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา 💀)

(/ผมที่กำลังขายคู่ชิป อะแฮ่ม อธิบายคดีอย่างจริงจังเลยตรงนั้น 😷)

(เขียนว่าอะอะไรปบบนั้น น่าอายจะตาย เขียนว่าครองโลกดีกว่--)

(ขอบคุณคับ เพิ่งเห็นว่าสกินเซมไปมาแล้ว เป็นฮากามะด้วย 😷)

(สกินทานาบาตะล่ะครับประธาน /แอบดูว่าประธานจะมีสกินยูกาตะมั้ยนะ 👀)

"แค่ใส่แมสก์แล้วมันสบายใจกว่าน่ะ.." เขาบอกปัดง่ายๆ อย่างไรก็ไม่อยากจะสาธยายเรื่องที่ตัวเองต้องหลับตาเวลาแปรงฟันหรอกนะ...

มานาบุหรี่ตามองบัตรนักเรียนที่ได้รับกลับมา ใบหน้าของเขาโดนตกแต่งอย่างฟรุ้งฟริ้ง(?) คนๆนี้ไม่ใช่ว่าแกล้งแหย่กันอยู่หรอกนะ?!

แต่ในที่สุดก็ไม่เห็นรอยยิ้มของตัวเขาในบัตรได้เสียที...

มานาบุเงยหน้าขึ้นมาจากบัตรคิดขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามชื่ออีกคน "ขอบคุณ คุณ...?"

"งั้นก็ไม่เป็นไรครับ" เขาเอ่ยแต่เมื่อมาคิดดูแล้วไปหาคนอื่นมาช่วยก็ยุ่งยากกว่าจริงๆ ช้อนตาขึ้นมองอีกคน...

"ถ้าถอดให้ดู..แล้วจะยอมเขียนให้เหรอครับ?"

มานาบุลังเลอยู่ชั่วขณะ เพื่อเป็นการยืนยันตัวตนก็ช่วยไม่ได้

นัยน์ตาของเขาหรุบลงน้อยๆขณะที่ปลายนิ้วค่อยๆเกี่ยวยางที่คาดไว้อยู่ที่ใบหูลงมา

.
.
.

คุณพบว่าใบหน้าที่เห็นกับใบหน้าที่อยู่บนบัตรก็ตรงเป๊ะกันดีเหมือนที่คิดเอาไว้ก่อนหน้า...?

(/ทำนิ่งๆแต่ก็โหวตนายเป็นรองหัวหน้า 😑✍️

ฝากตัวอีกครั้งคิปเปคุง ตอนมอปลายจะเป็นยังไงต่อ โปรดติดตามตอนต่อไป-- 😷)

(มาขอบวกด้วยสั้นๆนะครับ เซมไป 😷)

พอละสายตาจากแมวดำข้างหน้า เมื่อเงยหน้ามาก็เจอแมวดำอีกตัว...หืม?

เมื่อตั้งใจมองดูให้ดีพบว่าเป็นรุ่นน้องที่คุ้นเคย

มานาบุในผ้าพันคอและแมสก์ยืนอยู่ข้างหลังเหมือนผ่านมาเห็นพอดี "เซมไป นั่นกำลังถ่ายอะไรอยู่เหรอครับ?"

พอเร็นโซมองกลับมาที่เดิม ก็พบว่าเจ้าแมวดำหายไปแล้ว...

เขาขมวดคิ้วนิดหน่อยตอนโดนชมว่าน่ารักโดยพี่ชายแถวบ้านที่คุ้นเคย

"น่ารักตรงไหนกันครับ..." พึมพำเบาๆพลางเบือนสายตาไปอีกทางเหมือนพยายามกลบเกลื่อน

แต่ก็ยังยื่นบัตรให้อีกฝ่ายโดยไม่ลังเล

"ทำไมแต่ละลายมีแต่แบบกุ๊กกิ๊กทั้งนั้นเลยล่ะครับ เซมไป ปีนี้ผมขึ้นมอปลายแล้วนะ" น้ำเสียงประท้วง มือชี้ไปตรงมุมบัตร

"อืม... เอาอะไรก็ได้...ที่ฟุคุโอะเซมไปคิดว่าเหมาะกับผมน่ะครับ"

เมื่อได้ยินคำว่า ‘พี่ชาย’ มานาบุก็เหลือบมองภาพสะท้อน

"เมื่อกี้...ที่นายพูดด้วยน่ะ คือพี่ชายนายจริงๆเหรอ?"

น้ำเสียงที่แฝงความเคลือบแคลงอย่างชัดเจน ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อคำที่อีกคนพูด แต่เขาไม่วางใจอะไรก็ตามที่สะท้อนอยู่ในกระจกทั้งนั้น

"นายแน่ใจได้ยังไง ว่าคนในนั้น...ไม่ใช่อย่างอื่นน่ะ?"

มานาบุยังยืนนิ่ง ปล่อยให้คุองลูบหลังโดยไม่ขยับหนี เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งกำแน่นข้างลำตัวนิ่งงันเหมือนใช้ความคิดอยู่

"ผมหายตัวไป...สามวัน" เขาเอ่ยขึ้นช้าๆ "แต่สุดท้ายก็กลับมาได้"

เงียบไปชั่วครู่ ก่อนพูดต่อในน้ำเสียงที่เบากว่าเดิม

"แค่...ตอนกลับมา เหมือนบางอย่างตามมาด้วย นั่นก็คือสิ่งนั้นที่ตามผมอยู่ในกระจก"

(/แอบเดินมาดู คุณหมอก็ทำหน้าแบบนั้นได้สินะ

รูปกับเด็กๆน่ารักมากครับ 😷)