เขาเองก็ชูสองนิ้วแต่มันนับเป็น7เห็นแล้วก็อดหัวเราะเบาๆไม่ได้

ยืนหน้าไปดูบัตรก่อนจะช้อนตามองอีกฝ่ายอย่างสงสัยก่อนจะค่อยๆเอาขนมโมจิให้อีกฝ่าย

"ไม่มีบัตรของผม แต่อันนี้ให้ครับ"

แอบกลืนน้ำลายเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบางส่ง

"เบามือกับผมหน่อยนะ…"

"ไว้จะทำขนมไว้รอนะ“

ยืนนิ่งครุ่นคิดคำตอบก่อนจะตอบอีกฝ่าย

"อื้อ ถ้าอร่อยนายจะได้มาขอเพิ่ม"

(สวัสดีค่า ขออนุญาตประชาสัมพันธ์สำหรับเด็กๆห้อง 2-A ที่ไม่สะดวกเข้าร่วมดิส ข้างล่างนี่จะเป็นดอคห้องเรียนนะคะ สามารถเข้าไปเลือกที่นั่ง ลงเวรประจำวัน และอื่นๆได้ตามสะดวกเลย🙌

: bit.ly/3G1lOsZ

แล้วก็ตอนนี้กำลังโหวตเลือกตำแหน่งตัวแทนห้องอยู่ค่ะ โหวตได้ที่ลิงก์ข้างล่างอีกเมนชั่นนึงนะคะ ตัวฟอร์มจะปิดวันพรุ่งนี้ เวลา 23:59 ค่า🥺🫶🏼)

ถอยหลังเล็กน้อยตอนได้ยินคำว่าไม่ตายดีแน่

"ผมขอเอาชื่อเด็กชมรมคหกรรมเป็นประกันความอร่อย"

น่าถอดสีเล็กๆแต่ก็ยิ้มแห้งๆให้

หยุดชะงักหันไปมอง ก่อนจะสายหน้าเบาๆ

"เหมือนจะไม่ใช่ ขอบคุณนะครับ“

"อะ ไหนๆก็พบกันแล้ว"

เอาลูกอมผลไม้ออกมายื่นให้อีกฝ่าย

"รับนี้ไปท่านเล่นนะครับ“

สายหัวเล็กๆให้ก่อนเอยตอบ

"ยังไม่เจอครับ กำลังหาอยู่เลย"

"ถ้างั้น ขอตัวนะ“

"เลขหรอ? หนึ่งถึงสิบสินะ"

มองนิ้วตนเองสิบนิ้วแล้วยิ้มบางให้ ก่อนจะกำมือขึ้นพร้อมที่จะเล่น

รอสัญญาจากคนตรงหน้าแล้วแบมือออกเลข 7

"ฮึ่บ-“

>เล่นเกมการ์ดด้วย

แค่เดินผ่านมาแต่พอโดนทักแบบไม่ทันตั้งตัวก็ตามออกไปก่อนทันได้คิด

"เล่นเป็นเพื่อนได้นะ แล้วเล่นยังไง?"

ยิ้มบางๆตอบหมาตัวใหญ่ที่ดูลุกลี้ลุกลนแปลกๆ

(มาจอยครับ🥺)

กำลังหาบริเวณนั้นเห็นคุณมองมาเลยมองกลับ

' อะไร…มองเราเหรอ '

"เอ่อ..เจอบัตรแล้วหรอครับ"

( แจมได้นะครับ🥹)

โถงทางเดินอัดแน่นด้วยผู้คน รินจิพยายามเดินหลบให้ไปถึงห้องเรียนตนเอง

ปึ๊ก..

ร่างที่ชนเข้าช่วงไหลทำเอาร่างโยกไหวตามแรงเสียงที่ฟังดูคุ้นหูไม่ได้สัมผัสมานานในช่วงปิดเทอม

‘ เซมไปนี้เอง ‘

เค้ารีบก้มหัวขอโทษก่อนจะกระดิบถอดออกมาช้าๆ ตรงนี้คนเยอะจนรู้สึกพลังงานที่ใช้ทั้งวันตกขีดเหลืองเลย

เหรียญที่ถูกเลื่อนคืนมาทำเอาเค้าสับสนคิดกับตนเองในหัวถึงสถานการณ์ตรงหน้าเพียงแค่เสี้ยววินาที สายตาก็จองมองคนตรงหน้าราวกับไม่มั่นใจในเหตุการณ์นี้

"จะดีหรอครับ..ลดให้แบบนี้"

…ความสงสัยจึงพูดออกไปแต่ไม่นานก็โค้งหัวขอบคุณอีกครั้ง

"ขอบคุณครับ จะใช้ของอย่างดีเลย"

ย่อตัวลงไปก้มหัวทักทาย

"ยามิซัง ขอบคุณที่เหนื่อยครับ"

…

ลุกขึ้นยืนหน้าตาเลิกลั่นเล็กน้อย ก้อนโค้งตัวให้คุณเจ้าของร้านหลังเห็นว่าจัดของพร้อมคิดเงินเสร็จแล้ว

"ขอบคุณที่เหนื่อยครับ"

หยิบกระเป๋าตังออกมานับแล้ววางลงที่ถาดเงินให้เรียบร้อย

สายตาหลุบมองเจ้าก้อนดำครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาสบกับคุณเจ้าของร้าน

" เอฟ50 กับ100 อย่างละ10ม้วนครับ"

"ส่วนพู่กันขอทุกหัวที่มีอย่างละ5 นะครับ"

….

"คือว่า..เขาชื่ออะไรหรอครับ"

มองเจ้าเหมียวดำ

(เจอคนย่านเดียวกันแล้ว😭 ขอแจมพี่ชายนะงับ)

เปิดประตูเข้าร้านไปบรรยากาศเงียบสงบชวนอบอุ่นใจ ชอบบรรยายกาศแบบนี้เสียจริง

"ขอโทษครับ พอจะมีกระดาษเขียนภาพ กับพู่กันสำหรับเขียนภาพสีมั้ยครับ"

ถึงจะโดนแม่ใช้ให้มาสีของแต่ร้านน่ารักแบบนี้ยินดีมาซื้อให้อยู่แล้ว