"ได้สิครับ! บูธขายของพวกนี้ก็น่าสนใจดี"

พูดจบก็พาอีกคนเดินไปบูธบูธหนึ่งในงาน

"โอ๊ะ บูธนี้ทำกำไลเองงั้นหรอ? รุ่นพี่สนใจไหมครับ? เห็นว่าชอบของน่ารักๆนี่น่า"

เรียวกิพูดยิ้มๆก่อนจะดันๆหลังเซมไปมานั่งเก้าอี้

เด็กผมแดงส่ายหน้าให้แบบยิ้มๆ ก่อนจะแกล้งตีหน้าเศร้าราวจะร้องไห้

"ไม่เลยครับ แต่เมื่อกี้เกือบโดนเหยียบเท้าแล้วล่ะครับT^T"

"ล้อเล่นน่ะ ฮ่าๆๆ"

"แล้วนี่เซมไปอยากไปที่ไหนต่ออีกมั้ย?"

ได้ยินแบบนั้นก็ทำตามอย่างว่าง่าย ยืนมองฟูจิเซมไปตาแป๋ว ที่พยายามจะผูกกระดาษกับยอดไผ่

"เอ่อ.. อ๋าา ผูกไว้ที่สูงๆคำอธิษฐานจะได้เป็นจริงเร็วๆใช่มั้ยครับ"

"เซมไปนี่ เยี่ยมไปเลย!"

เอ่ยชมความพยายามแบบที่ไม่ได้สังเกตเล๊ยย ว่าอีกคนจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่อยู่รอมร่อ

แต่ก็ยังมีไปยืนซ้อนเผื่ออีกฝ่ายล้มจริงขึ้นมาจะได้ช่วยทัน

เรียวกิยิ้มตาหยีตามรอยยิ้มนั้น
ก่อนจะมองกระดาษสีแดงในมือ

"จริงๆก็... หยิบมาตามสีที่ชอบน่ะครับ...แฮะ"

"แต่ถ้าอยากทำอะไรให้สำเร็จ ก็คงจะเป็นอยากให้ร้านราเม็งของคุณพ่อขยายกิจการน่ะครับ"

"ผมอยากเปิดร้านราเม็งอยู่น้าา ในเมืองโตเกียวน่ะ"

มือพูดพลางเขียนคำอธิษฐานลงไปในกระดาษก่อนจะนำมันผูกไว้สักยอดของต้นไผ่

"ให้ผมผูกให้ไหมครับ?"

" โอ้วว นึกว่าจะขอเรื่องอีกซะอีก อย่างเรื่องการเรียนที่คนส่วนมากขอกัน "

" แต่แบบนี้ก็สมกับเป็นฟูจิเซมไปมากๆเลยล่ะครับ "

พูดจบก็หยิบกระดาษสีฟ้าให้ฟูจิเซมไป เอาไว้เขียนสำหรับขอความสุข ก่อนจะหยิบกระดาษสีแดงมาเขียนของตัวเองบ้าง

" นี่ครับ ของน่ารักๆก็คงเป็นการขอความสุขแน่ๆเลย "

" ครับ! "

เรียวกิพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปพร้อมกันกับฟูจิเซมไป

นัยน์ตาสีฟ้ารอบไปรอบๆบริเวณภายในงาน พลางเห็นคำอธิษฐานในกระดาษที่ห้อยเต็มต้นไผ่

" อื้มมมม นึกไม่ค่อยออกเลยว่าจะขอพรอะไร "

" เซมไปนึกออกไหมครับ? "

(อ้ยยยเอ็นดูพี่เลย น้องรีบไปเรียนก่อน😭😭😭)

ก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือของตัวเอง ก่อนจะพบว่าใกล้เวลาเรียนคาบต่อไปแล้วนี่นา

" ยาบะ-! "

" เกือบลืมไปเลยล่ะครับ ผมมีไปเรียนต่ออีกสองชั่วโมง "

เข้าเรียนวันแรกซะด้วย เกือบจะเป็นวันเปิดเทอมที่ดีแต่ดันโดนรับน้องด้วยสิ่งลี้ลับก่อน เวลาเข้าเรียนเลยเพี้ยนไปหมด

" ถ้างั้นผมไปก่อนนะครับเซมไป! ไว้เจอกันใหม่ครับบบ "

โบกมือบ๊ายบายก่อนจะวิ่งเหยาะๆออกไป

"ครับ!"

มองตามแผ่นหลังเล็กที่วิ่งไปหายไป ก่อนจะกลับมาพร้อมซอฟครีม

"ซอฟครีม✨ แบ่งกันคนละอันสิครับ ให้ผมทานคนเดียวก็ดูแย่น่ะสิTT"

"ถ้างั้นผมขอรับรสช็อกโกแลตไปนะครับ🥺"

เอื้อมมือไปรับซอฟครีมมาก่อนจะงับเบาๆ

"อร่อยจังครับ!!"

"เห~ อย่างนั้นหรอครับ"

"เซมไปนี่สุดยอดไปเลยยย"

ริมฝีปากยกยิ้มเป็นรูปโค้ง เผยให้เห็นรอยยิ้มขี้เล่น กับหลักการเดา?ที่อีกฝ่ายพูดออกมาอย่างภาคภูมิใจ

"ว่าแต่เราใกล้ถึงหรือยังน้า ผมอยากกินขนมจะแย่อยู่แล้วอ่า"

น้ำเสียงแสร้งงอแงพลางแกว่งมือที่จับไปมาเบาๆ มันไม่ได้ทำให้เจ้าเด็กตัวสูงผมแดงนี่น่ารักเลยสักนิด น่าหมั่นเขี้ยวซะมากกว่าอีก

คนตัวสูงกว่าโดนจูงมือเหมือนเด็กก็ไม่ได้ว่าอะไร ทั้งยังเดินตามไปง่ายๆ

" อืมมม จะว่ายังไงดีล่ะ "

" มาเดินเล่นสำรวจไปเรื่อยล่ะมั้งครับ "

เพราะไม่รู้ว่าจะไปไหนหลังจากเกิดความวุ่นวาย คลาสเรียนก็ยังไม่พร้อมเพราะนักเรียนบางคนก็ยังคงติดอยู่ในหอประชุม

" เผื่อว่าจะได้หนังสือติดไม้ติดมือมาอ่าน "

" เซมไปล่ะครับ? ทำไมถึงคิดว่าบัตรอยู่ในห้องสมุด? "

เด็กผมแดงส่ายหน้าเบาๆก่อนจะยิ้มแฉ่งออกมา

"ก็ไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้นหรอกครับ แอบรู้สึกสนุกด้วยซ้ำตอนสไลด์หลบคนไปมาน่ะ ฮ่าๆๆๆๆ"

หัวเราะร่าออกมาพร้อมทำท่าทางหลบไปหลบมาด้วย

" ขนมงั้นหรอครับ! เซมไปจะเลี้ยงขนมอะไรกันน้าาา "

"ไหนใบ้ให้หน่อยสิครับ น้าาาา"

เรียวกิทำตาแบ๊วแอ๊บน่ารักตัวเล็กตัวน้อยใส่คนตรงหน้า

ได้ยินแบบนั้นก็เก๊กหล่อให้ไปทีนึง

"ใช่มั้ยล่าาา😌✨✨"

"ฮืม? อ๋อบัตรของผมอยู่นี่น่ะ หาเจอเรียบร้อยแล้วครับ"

ว่าแล้วก็หยิบบัตรจากกระเป๋าเสื้อออกมาให้ดู

"กว่าจะเจอก็นานเลยครับ กว่าจะฝ่าผู้คนไปได้"

เรียวกิทำท่าถอนหายใจออกมาก่อนจะเด้งกลับมาสดใสอีกครั้ง

"แล้วนี่หาบัตรเจอแล้วจะไปไหนต่อหรอครับ?"

(สวยตาค้างเลยค่ะเท่มากก😭😭)

“ชึบ! ต้องการสิ่งนี้ใช่หรือไม่~“

ด้วยความสูงที่ได้รับมาจากพันธุกรรมฝั่งพ่อ ทำให้การหยิบของด้วยความสูงแค่นี้ถือว่าสบายมาก

“โอ้ววว รูปติดบัตรน่ารักมากเลยนะครับเนี่ยเซมไป”

ส่งยิ้มตาหยีให้รุ่นพี่คนสนิท✨

เหลือบมองโบว์สีขาวข้างหลังใบหูของอีกฝ่าย ให้เข้าใจและนึกภาพออกของตัวสินค้า

“ผ้าผันคองั้นหรอครับ”

“เป็นความคิดที่เยี่ยมไปเลยล่ะ! แล้วที่หน้าร้านมีขายไหมครับ? ผ้าพันคอ?”

ส่งสายตาเป็นประกายตื่นเต้นไปให้

"ว้าว ฮิคารุเซมไปเจ๋งสุดๆไปเลยย"

ยกนิ้วโป้งให้ทั้งสองข้าง ตัวเขาเองค่อนข้างคิดว่าตัวเองแอบกลัวความสูง

"อื้อ!! ขอบคุณครับ! "

"ถ้างั้นผมไปก่อนนะครับเซมไป! แล้วเจอกันใหม่นะครับ!"

รอยยิ้มสดใสยิ้มให้ไว้ทิ้งท้ายพร้อมโบกมือลาก่อนจะเดินจากไป

(สามารถจบตรงนี้ได้เลยนะคะ🥺💕💕💕)

เห็นอีกฝ่ายกลั้นหัวเราะไม่ได้ก็เลยหัวเราะตามไปด้วยซะงั้น

"ฮ่าๆๆๆ พอเถอะครับ ขำจนเจ็บท้องไปหมดแล้วครับ ฮ่าาาๆๆ"

เรียวกิกุมท้องขำจนแทบอยากจะลงไปกลิ้งกับพื้น ก่อนจะหยุดหัวเราะและพักหายใจหายคอ...

"ครับไม่ใช่"

"อ๋อ! ผม ทาจิบานะ เรียวกิ อยู่ปี1นะครับ! ยินดีที่ได้รู้จัก!"

//โค้งง

"ว่าแต่เมื่อกี้ตกลงมาไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?"

"อ๋ออออ อย่างนี้นี่เอง"

เรียวกิพยักหน้าเบาๆ เห็นอีกฝ่ายยอมพูดเยอะด้วยก็ดีใจ

"แล้วปกติส่วนมากเซมไปนิยมทำแบบไหนไปขายที่ร้านของคุณแม่หรอครับ?"

"แล้วถ้าผมอยากจะได้บ้าง เซมไปพอแนะนำได้มั้ย? ว่าผมเหมาะกับแบบไหน?"